รินรดาสวนกลับ

ความเงียบงันที่โรยตัวคั่นกลางระหว่างความตึงเครียดไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอมองมือหนาที่ยื่นค้างเติ่งอยู่ตรงหน้าด้วยหางตา ราวกับมันเป็นเพียงฝุ่นละอองไร้ค่าบนพื้นรองเท้า ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปมองวิวด้านนอกกระจกใสอย่างไร้เยื่อใย "ฉันเดินเองได้ค่ะท่านประธาน ไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณหรอกนะคะ" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความประหม่าเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างถือดี ปัดกระโปรงสูทเข้ารูปให้เรียบกริบด้วยท่าทางเย่อหยิ่งที่ทำเอาคนมองถึงกับกรามกระตุก คีย์ ภาคินัย ชักมือกลับทันทีราวกับโดนไฟลวก นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยววาวโรจน์ขึ้นด้วยความขัดเคืองระคนฉุนเฉียว เขาอุตส่าห์ยื่นไมตรีให้ (แม้จะเป็นในแบบฉบับพ่อมดปากร้ายก็เถอะ) แต่ยายผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงถึงกล้าปฏิเสธแถมยังทำท่าทางราวกับเขาเป็นธาตุอากาศ! "รินรดา!" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างอดกลั้น คีย์ก้าวเข้าประชิดตัวเธอด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งสูงจนทะลุปรอท "เธอชักจะเอาใหญ่แล้วนะ คิดว่าทำเป็นเมินใส่แล้วฉันจะตามง้อหรือไง ฝันไปเถอะ!" "ใครบอกว่าฉันหวังให้คุณมาง้อกันล่ะคะ?" รินรดาหันขวับกลับมาสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย มุมปากอิ่มยกยิ้มหยันอย่างเย้ายวน "กรุณาเคลียร์สมองแล้วจำใส่กะโหลกไว้ด้วยนะคะคุณคีย์ ว่าเราสองคนอยู่กันด้วย 'ดีลทางธุรกิจ' ไม่ใช่ความเสน่หา ดังนั้น... เลิกทำท่าทางเหมือนหมาหวงก้างเวลาฉันอยู่ใกล้คนอื่นเสียที มันน่ารำคาญค่ะ" เพล้ง! เหมือนมีเสียงกระจกแตกกระจายในความรู้สึกของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร คีย์อึ้งไปชั่ววินาที สมองตื้อตันจนหาคำมาเถียงไม่ทันเมื่อโดนวาจาเชือดเฉือนพ่นใส่หน้าตรงๆ ยายตัวแสบกล้าดียังไงมาว่าเขาเป็น 'หมาหวงก้าง'! แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้หัวใจบ้าคลั่งของเขาเริ่มปั่นป่วน... ปกติแล้วผู้หญิงทุกคนที่รายล้อมรอบตัวเขาต่างพากันวิ่งเข้าหา ประจบสอพลอ ยอมก้มหัวให้ทุกอย่างเพื่อแลกกับเศษเสี้ยวความสนใจ แต่นี่อะไรกัน ยิ่งเขาดุ ยิ่งเขาเหวี่ยง เธอยิ่งหันหลังให้ ยิ่งทำเป็นไม่แคร์! รินรดาไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งตัว เธอคว้ากระเป๋าถือใบเก่งขึ้นมาพาดบ่า หมุนตัวเตรียมเดินหนีออกไปจากห้องทำงานส่วนตัวทันทีโดยไม่คิดจะรอฟังคำบัญชาใดๆ อีก การตัดขาดการติดต่อทางสายตาและการไม่ให้ความสำคัญคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดที่ผู้หญิงอย่างเธอจะใช้ต่อกรกับอีโก้บ้าๆ ของผู้ชายอย่างคีย์ "เดี๋ยวก่อน! ใครอนุญาตให้เธอเดินออกไป?" คีย์พุ่งตัวเข้าไปขวางประตูลิฟต์ ปิดกั้นทางหนีของเธอด้วยร่างสูงใหญ่ที่แผ่รังสีความกดดันออกมาเต็มพิกัด หน้าอกแกร่งกระฮึ่มตามจังหวะลมหายใจที่กระชั้นชิดขึ้นด้วยความกระวนกระวายใจลึกๆ ที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ "หลบค่ะ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างระหว่างกันตอนนี้ใกล้เสียจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความกรุ่นโกรธที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แต่เธอกลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่นصفเซนติเมตร "ฉันหมดเวลาทำงานในฐานะ 'คู่ควงกำมะลอ' สำหรับวันนี้แล้วนะคะ หรือว่าท่านประธานต้องการจะจ่ายค่าล่วงเวลาให้ฉันเป็นรายนาทีล่ะคะ ถึงได้มายืนขวางทางอยู่แบบนี้" "รินรดา เธอรั้นเกินไปแล้วนะ!" คีย์กัดฟันกรอด มือหนาเผลอยื่นไปคว้าข้อแขนเรียวไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่หาทางออกไม่ได้ "ทำไม? แค่ฉันหงุดหงิดที่เธอไปยืนหัวร่อต่อกระซิกกับไอ้วินเซนต์มัน ถึงกับต้องทำเป็นเมินใส่ฉันขนาดนี้เลยรึไง หึง... เอ๊ย ไม่ใช่!" คีย์ชะงักกึก รีบกลืนคำพูดที่เกือบจะหลุดปากพ่นออกมาลงคอแทบไม่ทัน เกือบไปแล้ว... เกือบจะเสียฟอร์มสารภาพออกไปโต้งๆ แล้วว่าเขากำลังหัวเสียเพราะหึงเธอกับไอ้คู่แข่งตัวฉกาจอย่างวินเซนต์! รินรดาหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความรู้ทัน "อุ๊ย เกือบหลุดปากคำว่าหึงออกมาแล้วนะคะคุณคีย์ ใจเย็นๆ สิคะ กลัวเสียฟอร์มเหรอ?" "ใครหึงเธอ! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักนะรินรดา!" คีย์รีบปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด แม้จะพยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉยแค่ไหน แต่หูทั้งสองข้างกลับแดงก่ำฟ้องความจริงทั้งหมด "ฉันแค่กลัวว่าผู้หญิงโง่ๆ อย่างเธอจะโดนไอ้วินเซนต์มันหลอกใช้เป็นเครื่องมือเล่นงานฉันต่างหากเล่า!" "งั้นก็เบาใจได้เลยค่ะ เพราะฉันฉลาดพอที่จะไม่ตกเป็นเครื่องมือของใคร... โดยเฉพาะกับคนปากร้ายใจแคบอย่างคุณ" รินรดาบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างง่ายดาย เนื่องจากคีย์เผลอคลายแรงเองด้วยความจุกกับคำพูดแทงใจดำ "และบอกไว้ก่อนนะคะว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันจะเลิกสนใจคุณจริงๆ ด้วย... เชิญท่านประธานนั่งหงุดหงิดอยู่คนเดียวไปตามสบายเลยนะคะ ลาก่อนค่ะ!" พูดจบเธอก็แทรกตัวผ่านร่างสูงของเขาเข้าไปในลิฟต์ที่เพิ่งเปิดพอดี นิ้วเรียวกดปุ่มปิดอย่างไร้ความลังเล สายตากลมโตมองภาพของคีย์ที่ยืนหน้าเสีย ขบกรามแน่นด้วยความทำอะไรไม่ถูกผ่านบานประตูที่ค่อยๆ เลื่อนปิดเข้าหากัน รอยยิ้มสะใจผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว... รู้สึกดีชะมัดที่ได้เห็นคนหยิ่งยโสอย่างเขาต้องมานั่งกระวนกระวายใจเพราะความไร้เยื่อใยของเธอ! แต่ทว่า... ในจังหวะที่บานประตูลิฟต์กำลังจะปิดสนิทสนมจนเหลือเพียงช่องว่างแคบๆ มือปริศนาคู่หนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางเซ็นเซอร์นิรภัยไว้เสียก่อน! บานประตูกลับดีดเปิดผางออกอีกครั้งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของ 'วินเซนต์' คู่แข่งตัวฉกาจ ที่ยืนยิ้มพราวเสน่ห์ส่งมาให้เธอ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคีย์ที่ยืนอยู่ด้านนอกเดือดพล่านถึงขีดสุด "บังเอิญจริ๊ง... ผมกำลังจะลงไปข้างล่างพอดี สนใจไปทานกาแฟกับผมสักแก้วไหมครับคุณรินรดา ถือเป็นการไถ่โทษเรื่องเมื่อครู่ที่ทำให้คุณต้องหงุดหงิด" รินรดานิ่งอึ้ง หัวใจกระตุกวูบเมื่อเจอสถานการณ์เฉพาะหน้าที่ไม่คาดฝัน เธอยังไม่ทันได้อ้าปากตอบรับหรือปฏิเสธ ร่างสูงใหญ่ของคีย์ที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วแสงก็กระชากคอเสื้อสูทของวินเซนต์เต็มแรง จนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นทางเดิน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและอยู่เคียงข้างความฟินนี้ด้วยกันเสมอนะคะ!