จูบที่ไม่มีสัญญาบังคับ

"แกสองคน... กำลังทำอะไรกันอยู่?" เสียงแหลมสูงของมินตราที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของคีย์ ภาคินัย ไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกตกใจเท่ากับการที่ฝ่ามือหนาของคนที่ยืนประจันหน้าเธอเมื่อครู่ยังคงตรึงอยู่ที่เอวคอด ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มขยับบังร่างเพรียวของเธอไว้มิดชิดราวกับต้องการสร้างอาณาเขตปกป้อง กลีบปากหยักลึกของคีย์เหยียดยิ้มเย็นชา ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองเพื่อนสนิทของเธอด้วยแววตาตำหนิที่ชัดเจนจนอีกฝ่ายต้องชะงักถอยหลังไปหนึ่งก้าว รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัวราวกับกลองเพล ไม่ใช่เพราะความตกใจที่มีคนเข้ามาเห็นเหตุการณ์หมิ่นเหม่ระหว่างเธอกับเขา แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาเมื่อครู่ยังคงทิ้งร่องรอยความสั่นไหวไว้บนผิวเนื้อ "ถ้าเข้าห้องคนอื่นไม่เป็น หัดเคาะประตูให้มันติดเป็นนิสัยบ้างนะ มินตรา" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังถึงกับหน้าชา "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนเวลากระหนุงกระหนิงของพวกคุณหรอกค่ะท่านประธาน แต่พอดีเอกสารงบประมาณด่วนที่สุดที่รินต้องเอาไปเคลียร์กับทางฝ่ายบัญชีมันหายไป และในฐานะเพื่อน ฉันมีสิทธิ์ที่จะตามหาตัวเธอก่อนที่งานจะพังนะคะ" มินตราเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อกู้ศักดิ์ศรี พยายามซ่อนแววตาตื่นตระหนกยามเมื่อต้องปะทะสายตากับเสือร้ายอย่างคีย์ รินรดาฉวยจังหวะนั้นบิดตัวออกจากวงแขนแกร่งที่โอบล้อมเธอไว้ เธอจัดเสื้อสูทเข้ารูปให้เข้าที่อย่างรวดเร็วเพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา ก่อนจะหันไปสบตากับเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานฉันเองมินตรา ฉันตรวจทานรอบสุดท้ายเสร็จพอดี เดี๋ยวเราออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับสายตาจับผิดของเพื่อนสนิทในตอนนี้ เพราะเธอยังไม่อาจจัดการกับความรู้สึกวุ่นวายที่ตีรวนอยู่ในอกได้ ทว่า ก่อนที่รินรดาจะทันก้าวเท้าเดินผ่านร่างสูงของคีย์ไป ฝ่ามือใหญ่ก็คว้าข้อศอกเธอไว้เบาๆ ไม่ได้ออกแรงบีบบังคับ แต่สัมผัสนั้นกลับรั้งเธอไว้ได้อย่างชะงัด "งานของเธอยังไม่จบ รินรดา" คีย์เอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาคมกriv จ้องมองเธอราวกับจะกลืนกิน "เรื่องดีลโปรเจกต์พิเศษกับวินเซนต์ ที่ฉันสั่งให้เธอปฏิเสธไปเมื่อเช้า... เธอยังไม่ได้ให้คำตอบสุดท้ายกับฉันเลย" รินรดาหันกลับมามองหน้าเขา แววตาของหญิงสาวฉายแววท้าทายขึ้นมาทันทีเมื่อถูกจี้ใจดำเรื่องคู่แข่งทางธุรกิจที่คอยตามตื๊อเธอไม่เลิกอย่างวินเซนต์ "ทำไมคะ? กลัวว่าฉันจะรับข้อเสนอนั้นแล้วไปกินข้าวกับคุณวินเซนต์อย่างที่เขาชวนจริงๆ เหรอคะ คุณคีย์" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างอันตราย "กลัว? เธอกำลังประเมินฉันต่ำไปหรือเปล่ารินรดา คนอย่างคีย์ ภาคินัย ไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น... โดยเฉพาะเรื่องของผู้ชายไร้น้ำยาอย่างวินเซนต์" "ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยฉันไปทำงานเถอะค่ะ" รินรดาพยายามดึงข้อมือตัวเองกลับ แต่แรงบีบกระชับกลับเพิ่มขึ้นทีละน้อยจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "คิดเหรอว่าฉันจะยอมให้เธอเดินไปหาผู้ชายคนอื่นหน้าตาเฉย หลังจากที่เรา..." คีย์ชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ปล่อยให้ประโยคที่เหลือลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ทว่าสายตาคู่คมที่ทอดมองริมฝีปากของเธอกลับพูดแทนทุกอย่าง ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วبرนเนียนของเธอ "จำไว้ว่าสถานะของเธอตอนนี้คืออะไร และใครที่เป็นเจ้าของสัญญาฉบับนี้ตัวจริง" มินตราที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ ถึงกับเม้มปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ระคนอิจฉา เธอรู้ดีว่าเพื่อนรักของเธอกำลังเล่นกับไฟที่พร้อมจะแผดเผาให้มอดไหม้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเคมีระหว่างคนทั้งคู่มันช่างร้อนแรงจนคนนอกอย่างเธอยังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "เอ่อ... ถ้าเคลียร์กันเสร็จแล้ว รบกวนรีบตามออกไปนะคะท่านประธาน ทางฝ่ายบัญชีรอจนควันออกหูหมดแล้วค่ะ" มินตรากระแอมไอเบาๆ เพื่อทำลายบรรยากาศชวนฝันที่อบอวลไปด้วยความอึดอัดและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูให้เรียบร้อย เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวกลับเข้ามาอีกครั้ง รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอลงไป เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกแล้วก็ตาม "คุณต้องการอะไรกันแน่คะคุณคีย์ สนุกมากนักเหรอที่ได้ปั่นหัวฉัน เล่นเกมประสาทนี่มันทำให้คุณสะใจมากใช่ไหม?" เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล คีย์นิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและกร้าวร้าวแปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำและอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง ชายหนุ่มปล่อยมือจากข้อมือเธอ เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาเคลียแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนเสียจนรินรดาลืมหายใจ "ฉันไม่ได้สนุก..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาแผ่วเบา ราวกับกระซิบให้ฟังกันแค่สองคน "และฉันก็ไม่ได้เล่นเกม... รินรดา" รินรดาชะงัก เปลือกตากะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่จริงจังจนน่ากลัวของเขา "คุณ... หมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า... ฉันเกลียดเวลาที่เธอพูดถึงผู้ชายคนอื่น เกลียดเวลาที่เธอทำท่าเหมือนจะเดินหนีฉันไปไหน และเกลียดตัวเองที่ต้องใช้วิธีแย่ๆ เหล่านี้เพื่อรั้งเธอให้อยู่ใกล้ๆ" คีย์สารภาพออกมาในที่สุด ความซึนเดระที่เคยห่อหุ้มตัวตนของเขาไว้พังทลายลงต่อหน้าหญิงสาวผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร รินรดาเบิกตากว้าง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย คำพูดร้ายกาจและท่าทีเย่อหยิ่งทั้งหมดถูกลบเลือนหายไปในพริบตา เหลือเพียงความจริงใจที่สะท้อนผ่านนัยน์ตาคู่คมของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้กรอบของคำว่า "เจ้านายกับลูกน้อง" และ "คู่ควงกำมะลอ" กำลังจะพังทลายลงด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาล ก่อนที่รินรดาจะทันได้เอื้อnเอ่ยคำพูดใดออกมาเพื่อตั้งกำแพงป้องกันตัวเองอีกครั้ง คีย์ก็ไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสนั้น มือหนาประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น รั้งเข้ามาหาตัวด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบนกลีบปากอิ่มของเธออย่างแม่นยำ ไม่ใช่สัมผัสที่เกิดจากความเมามาย หรือการแสดงละครตบตาใคร แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหา ดุดัน และเรียกร้องสิทธิ์ในตัวเธออย่างชัดเจน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจในคราแรก ทว่าแรงต้านทานทั้งหมดกลับมลายหายไปราวกับหิมะโดนแดด เมื่อรสจูบนั้นเริ่มอ่อนละมุนลงและแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่สั่นสะท้อนไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ เธอเผลอเผยริมฝีปากออกอย่างไร้การควบคุม เปิดทางให้ลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี รินรดายกมือขึ้นกำปกเสื้อสูทของเขาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น รสจูบนี้ไม่มีสัญญาจ้างงานใดๆ บังคับ ไม่มีผลประโยชน์ทางธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้อง มีเพียงความรู้สึกดิบเถื่อนและจริงใจที่ถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสอันเร่าร้อนนี้เท่านั้น ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะเคลิบเคลิ้มหลอมละลายไปกับอ้อมกอดของเขา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คุณวินเซนต์บุกเข้ามาที่ชั้นล่าง พร้อมกับนักข่าวสำนักใหญ่ที่พยายามจะสัมภาษณ์เรื่องที่คุณกับคุณรินรดา..." — ดาวตกคืนคริสต์มาส —