ความสับสนของรินรดา

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาหนักบนโต๊ะทำงานราคาแพงไม่ได้ทำให้รินรดา สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย หญิงสาวยังคงยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นสบตากับประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรภาคินัยกรุ๊ปด้วยแววตานิ่งสงบ ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นรัวรากับตีกลองเพล "คุณกล้าดียังไงไปรับประทานอาหารค่ำกับวินเซนต์ สองต่อสอง" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ คีย์ ภาคินัย ในยามนี้ดูเหมือนเสือร้ายที่กำลังถูกลูบคม ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์จนน่ากลัว แต่รินรดารู้ดีว่าภายใต้ความดุดันและวาจาเชือดเฉือนเหล่านั้น มันซ่อนความกระวนกระวายใจบางอย่างเอาไว้ ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่เธอกำลังหวาดกลัว... หวาดกลัวว่าเธอจะเริ่มมองเห็นมัน และหวาดกลัวยิ่งกว่าที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ "ฉันจะเป็น 'คู่ควงกำมะลอ' ตามสัญญา หรือจะเป็นอิสระไปกินข้าวกับใคร มันก็สิทธิส่วนบุคคลของฉันนะคะคุณภาคินัย" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากของเธอเย้ายวนพอๆ กับความอวดดีที่ทำให้อีกฝ่ายแทบคลั่ง "สิทธิเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ "อย่าลืมสิรินรดา ว่าคุณอยู่ในกำมือของผม และวินเซนต์ก็แค่อยากรื้อเศษขยะจากกองของผมไปเล่นสนุกเท่านั้น คุณโง่จนดูไม่ออกเลยหรือไง" คำว่า 'เศษขยะ' บาดลึกเข้ามาในความรู้สึก แต่รินรดาเลือกที่จะซ่อนความเจ็บแปลบไว้ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่ง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่จะเหลือเพียงลมหายใจกั้น "ถ้าฉันเป็นแค่เศษขยะ... ทำไมคุณถึงต้องหัวเสียจนควันออกหูขนาดนี้ด้วยล่ะคะ หรือว่า... ประธานคีย์ผู้ยิ่งใหญ่เริ่มหวงของเล่นชิ้นนี้ขึ้นมาจริงๆ แล้ว" คำพูดหยอกเย้าที่แฝงความท้าทายทำเอาคีย์ชะงักไป ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังคลี่ยิ้มเยาะอย่างถือดี ก่อนที่สายตาของเขาจะเปลี่ยนความดุดันเป็นประกายคมปลาบที่ร้อนแรงขึ้นจนน่ากลัว ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นแข่งกัน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อมือหนาของเขาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสที่ทั้งคุกคามและสั่นคลอนความมั่นคงในใจ "ปากเก่งนักนะ..." คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มจนน่าขนลุก "อยากรู้ไหมล่ะว่าผมหวงคุณมากแค่ไหน... จนบางทีผมก็อยากจะขังคุณไว้ที่นี่ ไม่ให้ไอ้หน้าไหนหน้าไหนได้มองเห็นคุณอีกเลย" ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่าวกระทบแก้มทำให้รินรดาเผลอหลบตา วินาทีนั้นเองที่เธอตระหนักได้อย่างชัดเจน... ความรู้สึกที่เธอมีต่อผู้ชายคนนี้มันล้ำเส้นคำว่าผลประโยชน์และเกมแก้แค้นไปไกลลิบลิ่วแล้ว เธอกลัว—กลัวว่าตัวเองจะถอนตัวไม่ขึ้น กลัวว่าหากวันหนึ่งสัญญาฉบับนี้สิ้นสุดลง หัวใจที่เคยแข็งแกร่งของเธอจะแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี "คุณพูดบ้าอะไร..." เธอพยายามเค้นเสียงให้มั่นคง พร้อมกับใช้มือดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่คีย์กลับรวบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้เป็นส่วนเดียวกับลมหายใจของเขา "ผมไม่ได้บ้า..." เขาพึมพำชิดขอบหู "และคุณเองก็รู้ดีรินรดา ว่าเราต่างก็ถอนตัวไม่ขึ้นกันทั้งคู่" ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบจะแตะกลีบปากอิ่ม รินรดารู้สึกเหมือนสติสตังกำลังจะหลุดลอย ร่างกายทรยศต่อสมองด้วยการหลับตาลงและเผยอริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยอย่างเผลอไผล เคมีอันตรายที่ดึงดูดทั้งคู่เข้าหากันกำลังแผดเผาทุกเหตุผลที่มี แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมอันตรายลงในเสี้ยววินาที ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ขอโทษทีครับท่านประธาน พอดีผมมีเรื่องด่วน..." เสียงทุ้มคุ้นเคยของวินเซนต์ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำให้คีย์และรินรดาผละออกจากกันแทบไม่ทัน และเมื่อรินรดาหันไปมองแขกผู้มาใหม่ เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อวินเซนต์ไม่ได้มาคนเดียว แต่เขากลับจูงมือหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามาด้วย—ผู้หญิงที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ และเป็นเจ้าของอดีตอันเจ็บปวดที่คีย์พยายามฝังกลบมาตลอดชีวิต "มินตรา...?" รินรดาอุทานชื่อเพื่อนสนิทออกไปด้วยความงุนงงระคนตกใจ แต่วินเซนต์กลับยิ้มกริ่ม ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคีย์และรินรดาเย็นเฉียบลงพร้อมกัน "สวัสดีครับคุณคีย์... พอดีผมบังเอิญไปเจอ 'อดีตคู่หมั้น' ของคุณที่สนามบิน เลยพามาเซอร์ไพรส์ซะหน่อย หวังว่าคงไม่รบกวนเวลาสวีทนะครับ" ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุนผลงานของ "ดาวตกคืนคริสต์มาส" เสมอมานะคะ!