คีย์เริ่มรุกหนัก

"ถอยไปค่ะวินเซนต์... เล่นเกมตื้นๆ แบบนี้ ไม่คิดว่ามันน่าสมเพชไปหน่อยเหรอคะ" เสียงของรินรดาเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดผ่านความเงียบงันในล็อบบี้วีไอพีของโรงแรมหรู ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปยืนหยัดอย่างมั่นคง แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวด้วยความตกใจเมื่อเห็นเงาร่างของหญิงสาวที่ก้าวตามหลังคู่แข่งทางธุรกิจของคีย์ออกมาจากประตูลิฟต์ แสงไฟคริสตัลระยิบระยับสาดส่องลงบนใบหน้าของ 'พิม" อดีตคู่หมั้นผู้หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อนของผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกายเธอ คีย์ ภาคินัย ในยามนี้ไม่ได้มีท่าทีเก๊กขรึมหรือเย่อหยิ่งดังเช่นเคย ใบหน้าคมสันที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้ตึงเครียดจนสันกรามขึ้นเป็นนูนชัด ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาใหม่ด้วยประกายความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสิ่งที่ขวางหน้า แต่วินเซนต์กลับยิ้มกริ่มอย่างผู้กำชัยชนะ "น่าสมเพชตรงไหนกันครับริน... ผมแค่อยากให้คุณได้เห็น 'ตัวจริง' ของผู้ชายที่คุณกำลังร่วมงานด้วยต่างหาก คนที่เคยทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในอดีต จนถึงตอนนี้เขาก็ยังสะ਼ดุ้งทุกครั้งที่ได้ยินชื่อเธอนั่นแหละ" วินเซนต์จงใจปรายตามองคีย์ด้วยรอยยิ้มเยาะ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาสูดหายใจเข้าลึก เธอไม่ได้หันไปมองคีย์ทันที แต่เลือกที่จะก้าวเข้าไปประชิดตัววินเซนต์ด้วยสายตาท้าทาย มือเรียวยกขึ้นจัดปกเสื้อให้ชายหนุ่มอย่างใจเย็น ชนิดที่ทำเอาวินเซนต์ชะงักไปชั่วขณะ "ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์ไปขุดคุ้ยของเก่ามาประจาน... แต่เสียดายจังที่วินเซนต์ไม่ได้อัปเดตข้อมูลล่าสุดเลย" รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยพิษสง "ของที่เขา 'ทิ้ง' ไปแล้ว ต่อให้มีคนเก็บกลับมาคืน ต่อให้หน้าตาเหมือนเดิมเป๊ะ... คุณคิดว่าคนอย่างคุณคีย์ ภาคินัย จะก้มลงไปเก็บมันขึ้นมาอีกรอบเหรอคะ? รสนิยมเขาไม่ต่ำขนาดนั้นหรอกค่ะ" คำพูดของรินรดากรีดแทงใจดำพิมจนหน้าถอดสี อดีตคู่หมั้นที่เคยเชิดหน้าชูตาในสังคมไฮโซเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ดวงตาสั่นระริกด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยอะไรต่อ มือหนาของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่เอวบางของรินรดาก่อนจะดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังชนเข้ากับอกแกร่ง ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า คีย์ขยับเข้ามาประชิดโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวเฉียดผ่านกลุ่มผมหอมกรุ่นของหญิงสาว รินรดาชะงัก หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกายทันที ดวงตาคมกริบของคีย์ในยามนี้ไม่ได้มองพิมแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองรินรดาด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา ความซึนเดชาที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมใดๆ ทั้งสิ้น "พูดได้ดีมาก... ยัยตัวแสบ" คีย์กระซิบเสียงทุ้มต่ำชิดริมหีบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินรดาขนลุกซู่ "แต่คราวหลัง ไม่ต้องเปลืองแรงไปต่อปากต่อคำกับคนพวกนี้แทนฉันหรอกนะ... เก็บเรี่ยวแรงไว้ไปเคลียร์กับฉันบนรถดีกว่า" "นี่คุณ..." รินรดาหน้าแดงซ่านด้วยความเคืองและเขินในเวลาเดียวกัน เธอพยายามจะดันอกอีกฝ่ายออก แต่ทว่าอ้อมแขนแกร่งกลับรัดแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก คีย์ไม่สนใจสายตาของวินเซนต์และพิมที่กำลังยืนมองภาพนั้นด้วยความอึ้งและเจ็บใจ เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ทรงเสน่ห์จนอันตราย ก่อนจะหันไปสบตากับคู่แข่งตัวฉกาจตรงๆ "ขอบคุณนะวินเซนต์... ที่ลงทุนบินไปรับของเก่าที่ขึ้นสนิมมาคืนให้ถึงที่" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่เยือกเย็นจนคนฟังต้องสะท้าน "แต่พอดดีช่วงนี้ฉันมือขึ้น... ของเก่าอะไรพวกนั้น ต่อให้แถมเงินมาให้ร้อยล้าน ฉันก็ไม่มีทางเอาให้รกบ้านหรอก เพราะตอนนี้... ฉันมีของมีค่าชิ้นใหม่ที่ถูกใจมากกว่าเดิมหลายเท่า" สิ้นคำพูด คีย์ก็ก้มลงมองรินรดาด้วยสายตาที่หวานเชื่อมจนคนถูกมองถึงกับหายใจติดขัด มันไม่ใช่สายตาจอมปลอมเพื่อตบตาศัตรู แต่มันคือความหลงใหลที่ชัดเจนเสียจนรินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า "กลับกันเถอะริน... อยู่ตรงนี้นานๆ เดี๋ยวเชื้อโรคความอิจฉาจะติดตัวเธอมาด้วย" พูดจบ คีย์ก็ไม่เปิดโอกาสให้ใครได้เอ่ยท้วงแม้แต่คำเดียว มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงจูงให้เธอเดินตามออกไปจากล็อบบี้วีไอพีทันท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่มองตามด้วยความตกตะลึง ตลอดทางเดินไปยังลานจอดรถส่วนตัว รินรดาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่คีย์ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อย แรงบีบกระชับที่พอดีมือสื่อถึงความหวงแหนอย่างปิดไม่มิด จนกระทั่งมาถึงตัวรถสปอร์ตคันหรู บอดี้การ์ดรีบเปิดประตูให้อย่างรู้หน้าที่ คีย์ดันตัวรินรดาเข้าไปด้านในก่อนจะตามขึ้นมาแล้วกดล็อกประตูอัตโนมัติทันที บรรยากาศภายในรถแคบลงถนัดตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของประธานหนุ่ม ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม เธอกอดอกแล้วหันไปมองนอกหน้าต่างเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ "คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย... ลากฉันออกมาทำไม" เสียงหวานเอ่ยตัดพ้อเพื่อทำลายความเงียบ คีย์ไม่ตอบทันที เขายื่นมือมาปลดเข็มขัดนิรรภัยให้เธอ ร่างสูงโน้มตัวข้ามผ่านมาใกล้เสียจนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน รินรดาต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตมองสบกับนัยน์ตาสีนิลที่ลึกล้ำราวมหาสมุทร "หึงเหรอ..." จู่ๆ คีย์ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "ใครหึงคุณ! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยนะคะ" รินรดาเชิดหน้าปฏิเสธทันควัน แม้ว่าแก้มทั้งสองข้างจะแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู "ปากแข็ง..." คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ทรงเสน่ห์และเย้ายวนใจเสียจนรินรดาอยากจะยกมือขึ้นมาปิดหูตัวเอง มือหนายื่นออกไปไล้ปลายนิ้วเบาๆ บนพวงแก้มเนียนใสอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้รินรดาตัวแข็งทื่อ "เธอเพิ่งประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนว่าฉันคือ 'ของเธอ' ไม่ใช่เหรอ... ยัยตัวแสบ" "ฉันพูดเมื่อไหร่กันคะ!" "เมื่อกี้ไง... ที่เธอFiery ใส่ยายพิมว่ารสนิยมฉันไม่ต่ำพอที่จะเก็บของเก่า" คีย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหันจนน่าใจหาย "ขอบใจนะ... ที่ปกป้องฉัน" รินรดาชะงัก เธอกะพริบตาปริบๆ ความดื้อรั้นในตัวราวกับถูกถอดปลั๊กไปชั่วขณะเมื่อเจอสายตาที่จริงจังเกินคาดของคนตรงหน้า คีย์ในยามนี้ไม่มีคราบของความปากร้ายหรือเย่อหยิ่งเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความคลั่งรัก ซึ่งมันอันตรายต่อหัวใจของเธอยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด "ฉันไม่ได้ปกป้องคุณสักหน่อย... ฉันแค่รำคาญยัยนั่นที่ทำตัวน่ารำคาญต่างหาก" เธอยังคงพยายามหาข้อแก้ตัวเสียงแข็ง "จะแก้ตัวยังไงก็ได้..." คีย์ยิ้มกริ่ม ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "แต่ต่อจากนี้... เตรียมตัวรับมือกับความคลั่งรักของฉันได้เลย เพราะฉันจะไม่ยอมปล่อยให้เธอไปปากเก่งใส่ใครแบบนี้คนเดียวอีกแล้ว" หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอก เธอเม้มริมฝีปากแน่น กำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม ทว่า... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์ก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูนั้นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ คีย์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขาดึงมือกลับอย่างเสียดาย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพื่อจะกดตัดสาย แต่ทว่า... ทันทีที่สายตาคมกริบกวาดมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ใบหน้าคมสันที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่ก็กลับตึงเครียดขึ้นมาทันที แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีจนรินรดารู้สึกได้ "มีอะไรเหรอคะ..." รินรดาเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนสังหรณ์ใจแปลกๆ คีย์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ เขากดรับสายโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของเธอ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกรอกลงไปในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่ากลัว "ว่ายังไงนะ... ใครบอกว่าแกอยู่ที่นี่?" รินรดานิ่วหน้า เธอเห็นมือหนาที่ถือโทรศัพท์เริ่มกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว และก่อนที่เธอจะได้ถามอะไรออกไป คีย์ก็หันมาสบตาเธอนิ่ง ประกายความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนฉายชัดขึ้นในแววตานั้นเป็นครั้งแรก "ริน..." คีย์เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความลังเลที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "คนที่โทรมา... คือ 'พี่ชายฝาแฝด' ของฉันคนที่ตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน..." ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปกับความซึนที่กลายร่างเป็นความคลั่งรักของบอสคีย์นะคะ! ตอนหน้าความลับระดับช็อกโลกกำลังจะถูกเปิดเผย ห้ามพลาดเด็ดขาดนะคะ!