เมื่ออดีตย้อนกลับมา

เสียงถอนหายใจหนักหน่วงของคีย์ ภาคินัย ดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานหรูที่มืดสลัว แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอกกระจกใสบานใหญ่ทาบทับลงบนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความตึงเครียด สายตาของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร บัดนี้กลับไหววูบอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน ประโยคที่ว่า *“คนที่โทรมา... คือพี่ชายฝาแฝดของฉันคนที่ตายไปแล้วเมื่อห้าปีที่แล้ว”* ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ราวกับมีใบมีดคมกริบกรีดผ่านความเงียบระหว่างเราให้ขาดวิ่น "คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่คะ คีย์" รินรดาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้มั่นคง แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเขาอย่างไม่เชื่อหู "คนตายไปแล้วจะโทรศัพท์มาหาคุณได้ยังไง หรือว่าคุณเครียดจนหลอนไปเอง" คีย์หันขวับมามองเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดและสับสนระคนกัน เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว จนเธอต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน "ฉันหวังว่ามันจะเป็นแค่ความหลอนเหมือนกัน ริน! แต่เบอร์นั้น... เสียงนั้น... มันคือเสียงของ 'คริส' พี่ชายแท้ๆ ของฉัน คนที่ควรจะนอนเน่าอยู่ในสุสานเมื่อห้าปีก่อน!" น้ำเสียงที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบสะท้อนถึงความฟุ้งซ่านภายในจิตใจที่กำลังพังทลาย "โอ๊ย! คีย์ ฉันเจ็บนะ!" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น นิ้วมือเรียวพยายามแกะมือแกร่งออกแต่ไม่เป็นผล เธอจึงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นเพื่อดึงสติเขา "ตั้งสติหน่อยค่ะ! ถ้าเขาตายไปแล้วจริงๆ คนที่โทรมาก็อาจจะเป็นพวกมิจฉาชีพ หรือไม่ก็... ใครสักคนที่ต้องการปั่นหัวคุณเล่นก็ได้นี่คะ" "เธอไม่เข้าใจหรอก..." คีย์สบถเบาๆ ก่อนจะปล่อยมือจากแขนเธอแล้วยกขึ้นมาเสยผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิงอย่างหงุดหงิด เขากลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอลงไป "ไม่มีมิจฉาชีพที่ไหนรู้รหัสผ่านเซฟนิรภัยลับระหว่างฉันกับพี่หรอกริน... และไม่มีใครรู้เรื่องคืนอุบัติเหตุคืนนั้นนอกจากฉันกับเขา" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา รินรดานิ่งงังไปชั่วขณะ เธอรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะเสียอาการได้ง่ายๆ คีย์ ภาคินัย คือปีศาจในโลกธุรกิจผู้เย่อหยิ่งและไร้ความปรานี แต่ในตอนนี้เขากลับดูเหมือนเด็กชายผู้หลงทางในความมืดมิด ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว คีย์หันขวับไปมองประตูห้องทำงานด้วยแววตาระแวดระวัง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังว่าสิ่งที่กำลังจะก้าวเข้ามาหลังบานประตูไม้นั้นอาจพัดพาพายุลูกใหญ่มาทำลายทุกสิ่งที่พวกเขาสร้างขึ้น "เข้ามา" คีย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ทว่าเฉียบขาดและเต็มไปด้วยการเตรียมพร้อมรับมือ ประตูกลุ่มไม้เนื้อดีค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ แสงไฟสว่างจ้าจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาทอดเงายาวเหยียดบนพรมราคาแพง ร่างสูงโปรดปรานของใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู ใบหน้านั้น... โครงหน้าคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน และรอยยิ้มมุมปากที่หยิ่งผยองแบบเดียวกันราวกับส่องกระจกเงา รินรดาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าชัดเจน นั่นคือใบหน้าของคีย์... แต่ไม่ใช่คีย์! "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... น้องชาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นที่ชวนให้ขนลุกซู่ พร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งมาให้เจ้าของห้อง "ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอที่เห็นฉันยังไม่ตาย?" คีย์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองร่างตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ "เป็นไปไม่ได้... นาย... นายตายไปแล้ว คริส! ฉันเห็นศพนายกับตาตัวเอง!" ชายผู้มาใหม่หัวנסร่อในลำคอ เสียงหัวנסร่อที่คุ้นเคยแต่กลับสร้างความสะพรึงกลัวให้คนฟังได้อย่างประหลาด เขากวาดสายตาคมกริบมองเลยผ่านคีย์มาหยุดอยู่ที่รินรดา ก่อนจะเหยยาดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอารินรดาหนสันหลังวาบ "ศพในโลงวันนั้น... เป็นใครกันแน่นะ ที่จริงฉันควรจะเป็นคนถามนายมากกว่านะ คีย์" คริสเอ่ยพพลางก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ "และดูเหมือนว่า... น้องชายฉันจะดูแล 'ของสำคัญ' ของฉันเป็นอย่างดีเลยนี่รินรดา... ใช่ไหมล่ะ?" รินรดารู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางกะโหลก สมองขาวโพลนเมื่อได้ยินประโยคที่เต็มไปด้วยนัยยะซ่อนเร้น ขณะที่คีย์พุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อของผู้เป็นพี่ชายฝาแฝดด้วยความเดือดดาล "แกต้องการอะไรกันแน่ คริส!" คีย์คำรามลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ คริสไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขายกมือขึ้นปัดมือของน้องชายออกอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันมาสบตากับรินรดาด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ และเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของคีย์และเธอดิ่งจมดิ่งสู่ห้วงเหวแห่งความหายนะ "ฉันกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างที่เคยเป็นของฉันคืน... รวมถึงเธอนด้วย... ยัยตัวแสบ" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดาวตกคืนคริสต์มาส" มาโดยตลอดนะคะ บทนี้แซ่บและพีคมาก อย่าลืมกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ รักค่ะ!