รินรดานิ่งใส่

"ฉันกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างที่เคยเป็นของฉันคืน... รวมถึงเธอด้วย... ยัยตัวแสบ" ประโยคประกาศกร้าวของวินเซนต์ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับเศษกระจกที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก แต่สิ่งที่น่าเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าคำพูดท้าทายของผู้ชายคนนั้น คือแววตาไหววูบระคนสับสนที่เธอแอบเห็นจากร่างสูงใหญ่ของคีย์ ภาคินัย ในวินาทีที่ความจริงบางอย่างถูกเปิดเผย รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเงียบภายในห้องทำงานหรูหราของประธานหนุ่มช่างน่าอึดอัดเสียจนแทบหายใจไม่ออก เธอมองหน้าผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น "คู่ควงกำมะลอ" ผู้ชายปากร้ายที่มักจะใช้ถ้อยคำเชือดเฉือนเพื่อผลักไสเธอให้ออกห่าง ทว่าในยามที่อดีตอันดำมืดและเงาแค้นของตระกูลกำลังคืบคลานเข้ามา เขากลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ... ความนิ่งเงียบที่แปลว่าเขาต้องการให้เธอ "ถอยไป" เพื่อความปลอดภัยของตัวเขาเอง "คุณไม่ต้องลำบากใจขนาดนั้นหรอกค่ะคุณคีย์" เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบไม่ได้เจือแววสั่นเครือเลยแม้แต่น้อย มันเรียบนิ่ง ราวกับผิวน้ำในยามไร้ลมพัดผ่าน รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีที่เธอไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใคร แม้กระทั่งผู้ชายที่ขโมยหัวใจเธอไปทีละน้อยคนนี้ คีย์สะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองร่างบางที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง สันจมูกโด่งรั้นบ่งบอกถึงความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมอารมณ์คุกกรุ่นภายในอก เขาไม่ได้ตั้งใจจะนิ่ง... แต่สถานการณ์มันบีบบังคับให้เขาต้องเลือก ระหว่างการดึงเธอมารับคมดาบแห่งการแก้แค้นร่วมกัน หรือการปล่อยมือให้เธอเดินออกไปจากสมรภูมิเลือดนี้อย่างปลอดภัย "เธอหมายความว่ายังไง รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิด ปะปนไปด้วยความกระวนกระวายใจที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่ง "หมายความตามที่พูดค่ะ" รินรดาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ถูกสร้างขึ้นช่างบาดลึกหัวใจคนมองเสียเหลือเกิน "ในเมื่อการมีอยู่ของฉันมันทำให้คุณต้องพะว้าพะวงกับเกมธุรกิจบ้าๆ นี่ และทำให้คุณลังเลที่จะจัดการกับวินเซนต์... งั้นเราก็ควรจบมันแค่นี้" "จบ?" คีย์ทวนคำ เสียงของเขาต่ำตลบอบอวลไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ ร่างสูงผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็ว จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "เธอคิดว่าความสัมพันธ์ของเรามันเป็นแค่เรื่องเล่นๆ ที่นึกจะเริ่มนึกจะจบเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ รินรดา!" "แล้วที่คุณทำอยู่มันเรียกว่าอะไรล่ะคะ?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอ "วันที่วินเซนต์มาประกาศสงคราม คุณเลือกที่จะเงียบ คุณเลือกที่จะเก็บฉันไว้ข้างหลังเหมือนวัตถุไร้ค่าที่คุณอยากจะโยนทิ้งตอนไหนก็ได้... ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาของคุณนะคะคีย์!" "ฉันทำเพื่อ..." คีย์ชะงักคำพูดไว้เพียงแค่นั้น กรามหนาขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขาจะบอกเธอได้ยังไงว่าความกลัวเดียวในชีวิตของเขา ไม่ใช่การพ่ายแพ้ต่อวินเซนต์... แต่เป็นการสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาล "เพื่ออะไรคะ? เพื่อความสะใจของคุณเหรอ หรือว่าคุณกลัวว่าผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างฉันจะไปเป็นภาระให้คุณต้องอับอายต่อหน้าสังคมไฮโซนั่น?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าสมเพชเสียยิ่งกว่าเสียงร้องไห้ "พอเถอะค่ะคุณคีย์ เราต่างคนต่างอยู่เถอะ ฉันขอถอนตัวจากทุกอย่าง... ดีลบ้าๆ นี่มันจบลงตั้งแต่ตอนนี้แล้วค่ะ" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเตรียมจะเดินหนีจากรัศมีอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ทว่าเรียวแขนแกร่งกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก รั้งเธอไว้ด้วยแรงมหาศาลจนร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้าง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านจนเธอแทบหายใจไม่ออก "ปล่อยนะคะ!" รินรดาพยายามบิดข้อมือหนีพร้อมกับเงื้อมือขึ้นเตรียมจะตบหน้าคนเอาแต่ใจ ทว่าคีย์กลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ท่อนแขนแข็งแรงโอบกระชับเอวบางไว้แน่นจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน "ฉันไม่ปล่อย!" คีย์คำรามลั่น ดวงตาคู่คมแดงก่ำด้วยความโกรธและแรงอารมณ์ที่อัดแน่นจนระเบิด "เธอคิดจะเดินออกไปจากชีวิตฉันง่ายๆ แบบนี้เหรอ รินรดา ฝันไปเถอะ! เธอกล้าดียังไงมาบอกเลิกฉัน ทั้งๆ ที่ฉันยังไม่ได้อนุญาต!" "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน!" รินรดาตะโกนใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงมาอาบแก้ม นวลเนียน ภาพความเข้มแข็งที่เธอสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา "คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุดคีย์! คุณเก็บฉันไว้ใกล้ตัวแค่เพราะความสนุก แต่พอมีปัญหาจริงๆ คุณกลับผลักไสฉัน... ฉันเกลียดคุณ!" คำว่า "เกลียด" พุ่งเข้าปักอกประธานหนุ่มราวกับลูกศรอาบยาพิษ คีย์ชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก แรงที่เคยรั้งร่างเธอไว้คลายลงโดยอัตโนมัติ ความเย่อหยิ่งทระนงตนก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมากลางใจ เมื่อเห็นหยาดน้ำตาบนใบหน้าหวานที่เขารัก รินรดาอาศัยจังหวะที่เขากำลังเผลอ สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมได้อย่างง่ายดาย เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ด้วยความโกรธปนน้อยใจ ดวงตาคู่สวยมองเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่ว่างเปล่า... แววตาที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคีย์ "ลาก่อนค่ะคุณคีย์... ขอให้มีความสุขกับเกมแก้แค้นของคุณคนเดียวนะคะ" ร่างบางหันหลังให้อย่างเด็ดเดี่ยว ฝ่ายชายทำได้เพียงยืนนิ่งสนิท ราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นห้อง ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนก้าวตามไปไม่ได้ เสียงเปิดและปิดประตูดังขึ้นเบาๆ แต่กลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขาราวกับเสียงอสุนีบาตฟาดลงกลางใจ คีย์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีเข้มอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ ความเงียบงันกลับมาครอบงำห้องทำงานอีกครั้ง แต่มันกลับเหน็บหนาวและทรมานยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิดพลาดและการสูญเสีย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก๊อก ก๊อก ก๊อก ประธานหนุ่มยังไม่ทันได้เออนุญาตให้ใครเข้ามา ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของบุคคลที่ไม่คาดฝัน ร่างระหงของมินตรา เพื่อนสนิทของรินรดาก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ในมือของเธอกำโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูหน้าจอเปิดค้างไว้ด้วยภาพถ่ายชุดหนึ่ง ภาพที่ทำให้เลือดในกายของคีย์เย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว "คุณภาคินัยคะ..." มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "ฉันคิดว่าคุณน่าจะอยากเห็นนี่ก่อนจะสายเกินไป... รินรดากำลังขึ้นรถของวินเซนต์ไปแล้วค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ รักมากๆ ค่ะ!