แตกหัก

เอกสารแฟ้มหนังสีดำสนิทที่ถูกโยนลงบนโต๊ะหินอ่อนส่งเสียงกระแทกหนักหน่วง ราวกับฆ้อนเหล็กที่ทุบลงกลางความเงียบงันในห้องโถงใหญ่ รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระโจนขึ้นมาจุกที่ลำคอเมื่อเงาของบุคคลที่ก้าวเข้ามาใหม่บังแสงไฟเบื้องบนจนมิด วินเซนต์ยืนหยัดอยู่ตรงนั้น มุมปากยิ้มหยัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองคีย์ ภาคินัย ด้วยความสะใจที่ไม่มีวันปิดมิด ขณะที่เจ้าของคฤหาสน์หนุ่มยังคงยืนนิ่งสนิท สีหน้าของเขาไม่ได้ซีดเผือดลงแม้แต่น้อย—แต่มันเรียบเฉย เยียบเย็น และไร้ซึ่งร่องรอยของความตกใจใดๆ ทั้งสิ้น... ราวกับเขารู้ตัวอยู่แล้วว่าเวลานี้จะต้องมาถึง "มากันพร้อมหน้าดีนี่ครับ" วินเซนต์หัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ทีละนิด "ผมคิดว่าคุณภาคินัยคงจะเก็บความลับนี้ไปจนลงโลงเสียอีก ไม่นึกเลยว่าความโลภมันจะทำงานเร็วกว่าที่คิด" รินรดากวาดสายตามองคนทั้งสองสลับกัน สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง เอกสารในแฟ้มนั้นคืออะไร ทำไมวินเซนต์ถึงดูมั่นใจขนาดนั้น และทำไม... แววตาของคีย์ถึงไม่มีความบริสุทธิ์ใจหลงเหลืออยู่เลย "วินเซนต์ นายพูดเรื่องอะไร" เสียงของเธอสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ มือเรียวเล็กเอื้อมไปคว้าแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นราวกับกำลังถือระเบิดเวลา "เปิดดูสิครับคนสวย" วินเซนต์ผายมือด้วยท่าทางสุภาพจอมปลอม "เอกสารชิ้นนั้นจะบอกเองว่า 'เกม' ที่คุณกำลังเล่นอยู่กับผู้ชายไร้หัวใจคนนี้... แท้จริงแล้วมันมีกฎกติกาดิบเถื่อนแค่ไหน และคุณเป็นแค่เบี้ยตัวเดียวที่ถูกหลอกใช้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาเหยียบที่นี่" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา นิ้วเรียวเปิดแฟ้มเอกสารหน้าแรกออก ดวงตากลมโตไล่อ่านตัวอักษรที่พิมพ์อย่างเป็นทางการทีละบรรทัด และวินาทีนั้น... โลกทั้งใบก็คล้ายจะพังทลายลงมาตรงหน้า ตัวอักษรสีดำบนกระดาษขาวระบุชื่อเธอไว้อย่างชัดเจน พร้อมกับสัญญาว่าจ้าง... ไม่ใช่ในฐานะคู่รัก ไม่ใช่ในฐานะคนรักกำมะロ แต่เป็น **"สัญญาแลกเปลี่ยนผลประโยชน์และการเดิมพันทางธุรกิจ"** ระหว่างคีย์ ภาคินัย กับกลุ่มทุนคู่แข่ง โดยมีข้อแม้ว่าเขาจะต้องดึงตัวเธอเข้ามาอยู่ในเกมเพื่อทำลายตระกูลฝั่งตรงข้าม และทุกๆ การกระทำ ทุกๆ คำหวาน ทุกสัมผัสที่เขาเคยแสดงออก... ถูกกำหนดไว้ในตารางเวลาของแผนการทั้งหมด! "ไม่จริง..." รินรดาพึมพำออกมาเบาหวิวดุจเสียงกระซิบ กระดาษในมือสั่นสะท้านจนแทบหลุดร่วง เธอมองหน้าคนที่ยืนนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "คีย์... นี่มันอะไรกัน?" คีย์ยังคงเงียบ เขากลืนก้อนความขมขื่นลงคอ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววคลั่งรักและหวง 100% บัดนี้กลับนิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น เขารู้ดีว่าวันนี้ต้องมาถึง วันที่ความจริงอันโหดร้ายจะทำลายทุกอย่างที่เขาก่อร่างสร้างขึ้นมาด้วยมือตัวเอง แต่เขากลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ ปล่อยให้ความจริงทำหน้าที่ของมัน "เห็นหรือยังครับ รินรดา" วินเซนต์เดินเข้าไปใกล้เธออีกก้าว ยื่นมือทำทีจะแตะไหล่เพื่อปลอบโยน แต่เธอกลับเบี่ยงตัวหลบด้วยความรังเกียจ "ผู้ชายคนนี้ไม่เคยรักคุณ เขาแค่มองคุณเป็นหมากตัวหนึ่งในเกมธุรกิจ ถ้าไม่มีคุณ เกมนี้เขาก็ชนะยากหน่อย แต่พอมีคุณ... ทุกอย่างมันเลยง่ายขึ้น เพราะคุณมันซื่อบื้อ เชื่อคนง่าย และยอมทำทุกอย่างเพื่อศักดิ์ศรีจอมปลอมไงล่ะ" คำพูดของวินเซนต์บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่มาจากสายตาของคนตรงหน้า รินรดาหันกลับมามองคีย์อีกครั้ง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตั้งแต่ต้นเอ่อล้นคลอหน่วย แต่เธอไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอเด็ดขาด "คุณหลอกฉัน..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความร้าวราน "ตั้งแต่วันแรกที่คุณลากฉันเข้ามาในชีวิตคุณ... ทุกอย่างมันคือแผนการงั้นเหรอ? ที่คุณทำดีด้วย ที่คุณคอยปกป้อง ที่คุณบอกว่าหวงฉัน... มันก็แค่บทละครที่คุณเขียนขึ้นมาเพื่อให้ฉันตายใจ เพื่อให้ฉันยอมเป็นเครื่องมือให้คุณเหยียบย่ำคนอื่นอย่างนั้นเหรอคะ!" ห้องโถงกว้างใหญ่เงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของรินรดาและความเงียบงันอันน่าอึดอัดจากคีย์ ภาคินัย ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน เขามีเหตุผลของเขา มีความจำเป็นที่ต้องทำเพื่อปกป้องทุกอย่างที่เขารัก แต่วินาทีนี้... เมื่อเห็นความผิดหวังและความเกลียดชังในแววตาคู่สวยที่เขารักยิ่งกว่าชีวิต คำแก้ตัวนับร้อยที่เตรียมไว้กลับติดอยู่ที่ลำคอ พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำเดียว "ตอบฉันสิ!" รินรดาตะคอกใส่หน้าเขาด้วยความเหลืออด หยดน้ำตาที่กลั้นไว้หยดหนึ่งไหลรินลงมาอาบแก้ม แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว "มองหน้าฉันแล้วตอบความจริงมาสิคะคุณคีย์! ว่าที่คุณทำทั้งหมด... มันเป็นแค่เรื่องโกหกใช่ไหม!" คีย์หลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อสะกดอารมณ์ที่กำลังตีรวนในอก ก่อนจะลืมตาขึ้นสบตากับเธออีกครั้ง แววตาของเขาช่างว่างเปล่าและเยชาชา จนหัวใจของรินรดาดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม "ใช่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาสั้นๆ เรียบๆ แต่บาดลึกยิ่งกว่ามีดกรีดลงบนเนื้อ "ทุกอย่างมันก็แค่แผนการ และเธอก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งในเกมนั้น... รินรดา" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ รินรดาเซถอยหลังไปสองก้าว ร่างกายชาดิกจนไร้ความรู้สึก ทุกคำพูดหวานซึ้งที่เคยทำให้เธอใจเต้นแรง ทุกสัมผัสอบอุ่นที่เคยโอบกอดเธอในยามวิกฤต... บัดนี้กลายเป็นเศษแก้วที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเองจนแหลกละเอียด "ดี..." รินรดายกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบางที่สั่นเทา "คุณเก่งมากจริงๆ ค่ะคุณคีย์... เก่งจนฉันรู้สึกสมเพชตัวเองที่เคยคิดว่าผู้ชายอย่างคุณมีความรู้สึกจริงๆ ซ่อนอยู่" เธอก้มลงหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา แล้วปาใส่หน้าอกของเขาเต็มแรง กระดาษสีขาวปลิวว่อนกระจายไปทั่วพื้นราวกับใบไม้ร่วงหล่น "เราจบกันแค่นี้ค่ะ... และจำใส่สมองของคุณไว้ด้วยว่า จากวินาทีนี้ไป รินรดาคนเดิมได้ตายไปพร้อมกับความโง่เขลาของเธอแล้ว!" พูดจบ รินรดาก็หันหลังกลับและวิ่งหนีออกไปจากห้องโถงนั้นทันที โดยไม่แม้แต่จะชายตามองชายหนุ่มที่ยืนนิ่งเป็นหินอีกต่อไป คีย์มองตามร่างบางที่วิ่งหายลับไปจากประตู หัวใจของเขาเจ็บปวดร้าวรานราวกับถูกฉีกกระชากออกจากอก มือหนายื่นออกไปในอากาศราวกับต้องการคว้าเธอไว้ แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว "เกมพลิกแล้วนะเพื่อนรัก" วินเซนต์หัวเราะเยาะเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้อง "ความลับแตกแบบนี้ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ... เพราะคนอย่างรินรดา ไม่มีวันยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีฟรีๆ แน่นอน และเธอกำลังจะกลับมาเอาคืน... ด้วยวิธีที่คุณคาดไม่ถึงเลยล่ะ" วินเซนต์เดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะเยือกเย็น ทิ้งให้คีย์ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของความสัมพันธ์ที่เขาเป็นคนทำลายมันด้วยมือตัวเอง ทว่า ในขณะที่คีย์กำลังจะก้าวเดินตามร่างบางออกไปด้วยความร้อนรน เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของบอดี้การ์ดคนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด "นายครับ!แย่แล้วครับ!... คุณรินรดาเธอไม่ได้วิ่งหนีออกไปทางประตูหน้า... แต่เธอ..." บอดี้การ์ดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เธอขึ้นไปบนดาดฟ้าตึกใหญ่ พร้อมกับโทรศัพท์แจ้งตำรวจและสื่อมวลชนทุกสำนักแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!