ความจริงที่มาสายไป

เสียงไซเรนรถตำรวจที่แว่วมาจากเบื้องล่าง ไม่ได้ระคายเคืองประสาทสัมผัสของรินรดาเท่ากับแสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือและกล้องโปรของนักข่าวบันเทิงนับสิบชีวิตที่ยืนออกันอยู่เต็มลานดาดฟ้าตึกใหญ่ ลมหนาวปลายปีพัดกระโชกจนเส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายระใบหน้า แต่นั่นยิ่งขับเน้นแววตาเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวให้ดูทรงพลังและเย่อหยิ่งยิ่งกว่าเดิม "คุณรินรดาคะ! ทางเราได้รับแจ้งว่าคุณต้องการเปิดโปงเบื้องหลัง 'ดีลรัก' มูลค่าหมื่นล้านกับทาง ภาคินัยกรุ๊ป จริงไหมคะ!" นักข่าวสาวจากสำนักพิมพ์ชื่อดังจ่อไมโครโฟนเข้ามาใกล้ รินรดากวาดสายตามองฝูงชนด้วยรอยยิ้มมุมปาก เธอกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่น หน้าจอแสดงผลการไลฟ์สดที่มีผู้ชมพุ่งทะลุหลักแสนคนภายในเวลาไม่ถึงสามนาที นี่ไม่ใช่การเรียกร้องความสนใจ แต่มันคือการประกาศอิสรภาพจากกรงทองที่คีย์ ภาคินัย สร้างขึ้นเพื่อขังเธอไว้ในฐานะ 'ผู้หญิงไร้ค่า' "จริงค่ะ..." รินรดาเปล่งเสียงกังวานชัดเจนท่ามกลางความเงียบที่กดดัน "ทุกอย่างที่พวกคุณสงสัยเกี่ยวกับสัญญาแต่งงานปลอมๆ และเบื้องหลังความสกปรกของนักธุรกิจที่ซ่อนรูปอยู่หลังภาพลักษณ์คนดี... ฉันจะแฉให้หมดเปลือกในไลฟ์นี้-" "ริน!" เสียงทุ้มต่ำที่ตะโกนแทรกขึ้นมาด้วยความเกรี้ยวกราดทำเอาทุกคนสะดุ้ง คีย์ ภาคินัย ก้าวฝ่าวงล้อมของบอดี้การ์ดขึ้นมาบนดาดฟ้าด้วยสภาพเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่และเนคไทที่ถูกกระชากจนหลุดลุ่ย ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นแดงก่ำด้วยโทสะและ... ความหวาดกลัวที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดหยิ่งยโส รินรดานิ่งงั้นไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นสภาพของเขา แต่เธอก็รีบดึงหน้ากากความแข็งแกร่งกลับมาทันที "อย่าเข้ามานะ!" รินรดาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส้นสูงเหยียบบนขอบปูนกั้นดาดฟ้าจนหวาดเสียว "ถ้ารินก้าวอีกก้าวเดียว ทุกอย่างที่นายสร้างมาจะพังพินาศในพริบตาเดียว คีย์!" "เธอเสียสติไปแล้วรึไง!" คีย์พุ่งตัวเข้ามาหมายจะคว้าแขนเธอ แต่รินรดาชูโทรศัพท์ขู่ไว้ "ใช่! รินเสียสติไปนานแล้ว ตั้งแต่วันที่ยอมเซ็นสัญญาบ้าๆ นั่นกับผู้ชายไร้หัวใจอย่างคุณ!" น้ำตาคลอเบ้าแต่รินรดากลับหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน "นายกลัวเหรอคีย์? กลัวว่าความจริงที่นายซ่อนไว้มันจะทำลายชื่อเสียงของนายมากกว่าหัวใจของรินสินะ" "ไม่ใช่!" คีย์ตะโกนลั่น ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดร้าวราลจนคนมองต้องอึ้ง "ฉันไม่ได้กลัวบริษัท! ฉันไม่ได้สนใจไอ้เงินบ้าบอพวกนั้นเลยสักนิด!" "โกหก!" รินรดาสวนกลับทันควัน น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนแก้ม "ถ้านายไม่ได้สนใจ ทำไมวันนั้น... วันที่วินเซนต์เอาเอกสารชุดนั้นมาให้ริน นายถึงเลือกที่จะเงียบ? ทำไม-!" "เพราะฉันกำลังปกป้องเธออยู่ยังไงล่ะ!" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่สนใจอันตราย มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอด "ฉันรู้ว่าวินเซนต์มันจ้องจะเล่นงานเธอเพื่อแก้แค้นฉัน ถ้าเอกสารนั่นหลุดออกไป คนที่จะไม่ปลอดภัยไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเธอ รินรดา!" บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง ฝูงนักข่าวต่างลดไมโครโฟนลงด้วยความงุนงงกับสถานการณ์ที่พลิกผัน รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากร้าย "นาย... นายหมายความว่ายังไง" เสียงของเธอสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ "ฉันไม่ได้มองเธอเป็นแค่เครื่องมือในดีลบ้าๆ นั่น..." คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคย ร่างสูงใหญ่บังร่างของเธอจากแสงแฟลชและสายตาคนนับร้อย "ที่ฉันต้องทำร้าย ปากร้ายใส่ และผลักไสเธอให้ห่างตัว... ก็เพราะว่าฉัน..." คีย์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่เขามี "...เพราะฉันรักเธอยังไงล่ะ ริน" ความเงียบเข้าปกคลุมดาดฟ้าตึกชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหนาวและเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของคนทั้งคู่ รินรดารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน คำว่า 'รัก' ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายเย่อหยิ่งคนนี้ คือสิ่งเดียวที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยิน แต่วินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยอะไรบางอย่างเพื่อทำลายกำแพงระหว่างกัน เสียงปรบมือดังสนั่นก็แทรกขึ้นมาจากทางบันไดหนีไฟ แปะ... แปะ... แปะ... รินรดากับคีย์หันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปรดของวินเซนต์ก้าวออกมาจากเงาประตู พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ดวงตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นกวาดมองทั้งสองคนด้วยความสมเพช "ซึ้งกินใจมากครับคุณภาคินัย..." วินเซนต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พลางยกสมาร์ทโฟนในมือขึ้นโชว์หน้าจอ "น่าเสียดายจริงๆ นะครับที่คุณสารภาพช้าไปนิดเดียว เพราะตอนนี้... ทางการตำรวจเขาออกหมายจับคุณในข้อหาฉ้อโกงและฟอกเงินเรียบร้อยแล้วล่ะครับ!" คีย์หน้าถอดสีทันที ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวขณะหันกลับไปมองหน้าคู่ปรับตัวฉกาจ รินรดากรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นตำรวจในเครื่องแบบหลายนายกรูขึ้นมาบนดาดฟ้าพร้อมหมายค้นและกุญแจมือในมือ "ปล่อยนะ! พวกคุณจะทำอะไรเขา!" รินรดาพยายามจะเข้าไปขวาง แต่คีย์กลับคว้าตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอด ปลายคางของเขาซบลงบนกลุ่มผมนุ่มพร้อมกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น "อย่าดื้อ... รอดูกลเกมตาต่อไปให้ดี คนอย่างคีย์ ภาคินัย ไม่มีทางยอมแพ้ให้ไอ้สารเลวนี่ง่ายๆ หรอกนะ" แล้ววินเซนต์ก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าคนทั้งคู่ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาพร้อมกับกระดาษหมายศาลที่ถูกยื่นเข้ามาจ่อหน้าคีย์ "เชิญครับท่านประธาน... ไปเคลียร์คดีให้สนุกบนโรงพักก็แล้วกัน" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดาวตกคืนคริสต์มาส" เสมอมานะคะ!