หนีให้ไกล

เสียงซิบกระเป๋าเดินทางรุ่นพรีเมียมที่ถูกรูดปิดลงอย่างเฉียบขาด ดังบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันของห้องนอนเพนท์เฮาส์หรู รินรดากวาดสายตามองรอบห้องที่เคยเต็มไปด้วยข้าวของของเธอ ตอนนี้มันว่างเปล่า... เหมือนหัวใจของเธอในวินาทีนี้ไม่มีผิด ภาพหมายศาลที่วินเซนต์ยื่นให้คีย์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แม้ว่าคีย์จะถูกตำรวจควบคุมตัวไปเคลียร์คดีความที่ถูกคู่แข่งเล่นงานลับหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ทำให้เธอยอมแพ้... ประเด็นคือ ความลับที่เธอแบกรับไว้ และความรู้สึกที่มันก้าวล้ำเกิน "ดีลธุรกิจ" ไปไกลจนน่ากลัวต่างหาก "จะไปไหน?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ของคีย์ ภาคินัย สภาพของประธานหนุ่มในเวลานี้ไม่ได้เนี๊ยบกริบเหมือนทุกที เสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการผ่านสถานการณ์ตึงเครียดที่สถานีตำรวจมาหมาดๆ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าสภาพภายนอกคือแววตาดุดันคู่นั้น ที่กำลังจ้องมองกระเป๋าเดินทางใบโตราวกับมันเป็นศัตรูตัวฉกาจ "คุณ..." รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณควรจะไปพักผ่อนนะคะ เรื่องคดี..." "ฉันถามว่า... จะไปไหน?" คีย์ตัดบท น้ำเสียงของเขาไม่ได้ตะคอก แต่กลับกดต่ำจนน่าขนลุก ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "ฉันเคลียร์ทุกอย่างจบแล้ว หมายศาลบ้าบอนั่นเป็นแค่เกมตื้นๆ ของวินเซนต์ที่คิดจะสกัดขาฉัน แต่สิ่งที่ฉันสนใจตอนนี้... ไม่ใช่บริษัทคู่แข่ง แต่เป็นผู้หญิงที่กำลังแพ็คกระเป๋าจะหนีฉันต่างหาก!" "ฉันไม่ได้หนีค่ะ ฉันแค่... หมดหน้าที่แล้ว" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขา ทั้งสองข้างจะสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นเมื่อกลิ่นกายคุ้นเคยและไออุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อม "สัญญาของเรามันสิ้นสุดลงตั้งแต่คุณโดนเล่นงานจนเกือบเอาตัวไม่รอดแล้วนะคะคุณคีย์... ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ต่างคนต่างอยู่ ทางใครทางมันน่าจะดีที่สุด" "หมดหน้าที่?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก แต่นัยน์ตากลับไหววูบด้วยความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความหยิ่งยโส "เธอคิดว่าตัวเองเป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราวที่ไล่ออกเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ รินรดา? ตลอดเวลาที่ผ่านมา... เธอมองฉันเป็นแค่เจ้านายใจร้ายคนหนึ่งจริงๆ น่ะเหรอ" "แล้วจะให้ฉันมองคุณเป็นอะไรล่ะคะ?" รินรดาโพล่งออกมาด้วยความอึดอัดที่สะสมมานาน หยาดน้ำใสคลอเบ้าตาคู่สวยแต่เธอกลั้นมันไว้ไม่ให้ไหลริน "คุณปากร้าย เย่อหยิ่ง ชอบกดดันคนอื่น แถมยังมีอดีตคอยตามหลอกหลอนจนไม่เคยเปิดใจให้ใครจริงจัง... คนอย่างคุณ มันอันตรายต่อหัวใจของฉันเกินไปค่ะ!" คำพูดนั้นทำให้คีย์ชะงักไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน มือหนายื่นออกไปคว้าแขนเรียวของเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี แต่แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนทุกที มันสั่นน้อยๆ สะท้อนความไม่มั่นคงในจิตใจที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น "ถ้าฉันอันตราย... แล้วทำไมใจเธอถึงเต้นแรงทุกครั้งที่ฉันอยู่ใกล้ล่ะ?" คีย์กระซิบชิดริมหู เสียงของเขาแหบพร่าและเย้ายวนจนน่าโมโห "เธอกล้าพูดไหมรินรดา... ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่เคยรู้สึกอะไรกับฉันเลย" รินรดานิ่งงัง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก เคมีระหว่างพวกเขามันรุนแรงเกินกว่าจะปฏิเสธได้ลง การปะทะคารม การจิกกัด หรือแม้แต่การกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันในยามวิกาล มันไม่ใช่แค่เรื่องของผลประโยชน์ แต่มันคือแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้... และนั่นแหละคือเหตุผลที่เธอต้องไป! ก่อนที่เธอจะรักผู้ชายปากร้ายคนนี้จนหมดหัวใจ และกลายเป็นฝ่ายที่เจ็บเจียนตายอยู่คนเดียว "ใช่ค่ะ... ฉันเคยรู้สึก" รินรดากลั้นใจพูดความจริงออกไป ดวงตาสั่นระริกจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของเขา "แต่ความรู้สึกนั้นมันอันตรายเกินไป ฉันไม่อยากเอาหัวใจตัวเองไปเสี่ยงกับคนที่ไม่รู้จักแม้แต่จะรักษาความรู้สึกของใคร คุณมีอดีตที่ยังลืมไม่ได้ แล้วคุณก็ใช้กำแพงความหยิ่งยโสมาทำร้ายคนรอบข้าง... ฉันเหนื่อยแล้วค่ะคุณคีย์" "ริน..." คีย์ครางชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ ความเย่อหยิ่งทลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเวิ้งว้างในแววตาของคนที่กลัวการสูญเสียสิ่งที่รักไปเป็นครั้งที่สอง "ฉันกำลังพยายาม... ฉันกำลังเรียนรู้ที่จะเปลี่ยนตัวเองเพื่อเธอนะ" "สายไปแล้วค่ะ" รินรดาใจแข็งสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม เธอคว้ากระเป๋าเดินทางคู่ใจขึ้นมาสะพาย "การเปลี่ยนแปลงของคนเรามันต้องใช้เวลา... แต่ฉันไม่มีเวลาเหลือพอจะรอให้คุณพร้อมรักใครหรอกนะคะ ลาก่อนค่ะคุณคีย์" ร่างบางหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องนอน มุ่งตรงไปยังประตูทางออกของเพนท์เฮาส์ หัวใจของเธอกรีดร้องห้ามแต่ฝ่าเท้ายังคงก้าวเดิน เธอไม่อันตึงเครียดกับสถานการณ์นี้อีกต่อไปแล้ว ขอแค่ก้าวพ้นประตูบานนั้นไปได้ เธอก็จะเป็นอิสระจากผู้ชายใจร้ายคนนี้เสียที เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งตามมาติดๆ ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอแล้วดึงกลับเข้ามาปะทะกับแผ่นอกกว้างอย่างแรง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความสั่นไหวของกันและกัน คีย์ก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่ยอมจำนนทุกอย่าง "ถ้าเธอเดินออกไปจากห้องนี้..." เสียงทุ้มสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่ริมฝีปากหยักโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ฉันจะไม่ตามหาเธออีกแล้ว... และฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชีวิตนี้จะกลับมารักใครได้อีก" รินรดานิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงความจริงจังที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ปลายนิ้วอุ่นของเขาเกลี่ยไล้ข้างแก้มเธอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังประคับประคองสิ่งของที่เปราะบางที่สุดในโลก ความเงียบงันระหว่างเขาทั้งสองเต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาลที่พร้อมจะหลอมละลายทุกกำแพงทิฐิลงในพริบตา ทว่า... ในวินาทีที่ใบหน้าของคีย์กำลังโน้มลงมาประทับริมฝีปากเพื่อรั้งเธอไว้ด้วยจูบที่เธอโหยหา เสียงกริ่งหน้าประตูเพนท์เฮาส์ก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบถึงสามครั้งติดกันอย่างเร่งร้อน! คีย์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสียในลำคอ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้หันไปสนใจแขกยามวิกาล ประตูห้องรับแขกที่ไม่ได้ล็อกก็ถูกผลักเปิดออกผางด้วยฝีมือของใครบางคน... ร่างเพรียวบางในชุดเดรสหรูของมินตราก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด พร้อมกับประโยคสั่นเครือที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาร้อนผ่าวจนชาไปทั้งตัว "ริน! แกต้องรีบไปดูข่าวเดี๋ยวนี้... แม่แกถูกคนของวินเซนต์พาตัวไปแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักของคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ