วิศวกรนอกคอก

กลิ่นสนิมเหล็กและน้ำมันไฮดรอลิกเก่าๆ ในท่อระบายอากาศระดับเจ็ดของสถานี ‘โอเอซิส-ไนท์’ ไม่เคยเป็นมิตรกับใคร—โดยเฉพาะกับคนที่กำลังจะถูกเป่าหัวให้กลายเป็นขี้เถ้า เร็นพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกจากปาก มือสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่ปลายนิ้วยังคงจำความรู้สึกเย็นเยียบของประโยคสุดท้ายจากช่องสื่อสารฉุกเฉินที่เพิ่งตัดขาดไปได้ *“อย่าหันหลังกลับมานะเร็น… เพราะสิ่งที่นายเห็นเมื่อครู่ มันไม่ใช่ทั้งฉัน และไม่ใช่ทั้งหุ่นยนต์”* เสียงซ่าของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ายังคงก้องอยู่ในโสตประสาท เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของชุดเกราะยุทธวิธี ‘เซนทิเนล’ ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยดังสะท้อนผ่านผนังโลหะเข้ามาใกล้ทุกที แรงสั่นสะเทือนจากพื้นผิวบอกให้รู้ว่าพวกมันอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามแยกท่อระบายอากาศ ปัง! เสียงกระสุนพลาสมาเจาะทะลุแผงระบายความร้อนเหนือหัวเขาไปหวูดหวิด ไอความร้อนสีฟ้าจัดแผดเผาจนขนแขนของเร็นลุกชัน กลิ่นโอโซนฉุนกึกแสบจมูก “เป้าหมายอยู่ในท่อระบายอากาศโซนเบต้า-เก้า ปิดตายทางออกทุกด้าน อย่าให้มันเอาชิปข้อมูลออกไปได้เด็ดขาด คำสั่งท่านผู้บัญชาการคาร์ลอสคือ ‘กวาดล้างสถานเดียว’” เสียงทุ้มต่ำและไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ผ่านเครื่องขยายเสียงดังลอดเข้ามา เร็นกัดฟันจนกรามแทบแตก เขาก้มตัวต่ำ คลานสี่ขาไปตามทางเดินแคบๆ ที่มีแต่คราบน้ำมันและหยดน้ำสกปรกหยดลงกระทบหมวกฮู้ด เสื้อช็อปวิศวกรสีเทาเข้มของเขาขาดวิ่นจากคมเหล็กระหว่างทาง แผลถลอกที่สีข้างแสบแปลบทุกครั้งที่ขยับตัว แต่ความเจ็บปวดทางกายเป็นเพียงเรื่องรอง ปมในใจเรื่องอุบัติเหตุเมื่อสี่ปีก่อนที่คร่าชีวิตครอบครัวของเขาบนสถานีรุ่นพี่ กำลังฉายซ้ำในหัวราวกับเทปม้วนเก่า—ภาพเหล็กกล้าที่บิดเบี้ยว เปลวไฟสุญญากาศที่ไร้เสียง และความไร้มนุษยธรรมของระบบที่เลือกจะ “สละทิ้ง” ชีวิตคนเพื่อรักษาผลกำไร และตอนนี้ คาร์ลอสก็กำลังทำแบบเดียวกัน... ปิดปากทุกคนที่รู้ความจริงเกี่ยวกับรอยแตกของสถานี *แกร๊ก* เร็นหยุดชะงัก ลมหายใจถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเบื้องหน้าคือทางตัน—พัดลมระบายอากาศขนาดใหญ่ที่ถูกล็อกตายด้วยรหัสผ่านดิจิทัล เขากวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว สมองส่วนวิศวกรคำนวณอย่างบ้าคลั่ง มือขวากระชากไขควงสนามอเนกประสงค์ออกจากเข็มขัด ถอดแผงวงจรควบคุมข้างฝาออกด้วยความเร็วสูง สายไฟสีแดงและสีน้ำเงินนับสิบเส้นระโยงระยางอยู่ตรงหน้า ปลายหูได้ยินเสียงโลหะบด พวกมันกำลังตัดประตูท่อระบายอากาศด้านหลังด้วยลำแสงความร้อน “เวรเอ๊ย...” เร็นสบถเบาๆ เหงื่อกาฬไหลย้อยเข้าตาจนแสบพร่า เสียงฝีเท้าหยุดลงที่ด้านหลัง ประตูท่อระบายอากาศถูกถีบจนหลุดกระเด็น แสงไฟฉาบโลหะสีขาวสว่างวาบสาดส่องเข้ามาพร้อมกับปากกระบอกปืนพลาสมาจู่โจมที่จ่อตรงมายังแผ่นหลังของเขา “จบแค่นี้แหละ วิศวกรนอกคอก” เสียงเยียบเย็นของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยดังขึ้น พร้อมกับนิ้วที่กำลังเหนี่ยวไก ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เร็นไม่รอช้า เขาใช้มือเปล่ากระชากสายไฟแรงดันสูงสองเส้นเข้าหากันเต็มแรง! เปรี๊ยะ! ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบเจิดจ้าจนแสบตา แรงดันไฟฟ้ามหาศาลถูกปล่อยย้อนกลับไปตามโครงสร้างโลหะของท่อระบายอากาศ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมๆ กับร่างของหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ชักกระตุกและล้มพับลงไปกองกับพื้น เร็นหอบหายใจโยน ไขควงในมือร่วงหล่นลงพื้น เสียงเหล็กกระทบกันดังสะท้อน เขาทรุดตัวลงพิงผนังเย็นเยียบ มือข้างหนึ่งกุมบาดแผลที่สีข้าง พลางมองร่างที่นอนแน่นิ่งเบื้องหลัง ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้ผ่อนลมหายใจ หน้าจอสื่อสารฉุกเฉินที่ข้อมือซ้ายก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่ง จากใครบางคนที่ไม่ควรจะติดต่อเข้ามาในเวลานี้ *“เร็น... นายได้ยินฉันไหม?”* เสียงของเอล่าดังขึ้น แต่คราวนี้มันไม่ได้ราบเรียบเหมือนเคย มันสั่นเครือ และเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด *“รีบหนีออกจากตรงนั้นซะ... เพราะตอนนี้ คนที่กำลังเดินไปหานนาย ไม่ใช่ทั้งคาร์ลอส และไม่ใช่ทั้งกองกำลังรักษาความปลอดภัย... แต่มันคือสิ่งที่เราเพิ่งดึงขึ้นมาจากนอกสถานี... และมันกำลังยืนอยู่ข้างหลังนายแล้วตอนนี้”* เร็นชะביงัก ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอย ขณะที่เงาดำทมิฬขนาดมหึมาทาบทับลงมาบนแผ่นหลังของเขา พร้อมกับเสียงลมหายใจที่เย็นเฉียบราวกับมาจากห้วงอวกาศอันว่างเปล่า --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดนี้ไปด้วยกันครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า — ไฮเปอร์ไดรฟ์