เงาตามตัว

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอน้ำอัดแน่นจนเกือบเป็นของเหลว ทุกครั้งที่เร็นหายใจ ปอดของเขาเหมือนถูกกรีดด้วยเศษกระจกละเอียด ร่างกายของเขาย่อตัวต่ำแนบไปกับพื้นผิวท่อส่งความร้อนขนาดมหึมาที่สั่นสะเทือนอยู่ตลอดเวลา ด้านบนของพวกเขา—ห่างออกไปเพียงไม่กี่ชั้นโลหะ—เสียงบูททหารของหน่วยรักษาความปลอดภัยสถานี ‘ซีเบอร์รัส’ กำลังกระทบกับพื้นเหล็กดังก้องกังวาน เป็นจังหวะที่แม่นยำและไร้ความปรานี ราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลัง “ถ้าพวกมันใช้เครื่องสแกนความร้อนรุ่นทหาร เราเสร็จแน่” เสียงกระซิบของเอล่าลอดออกมาจากหน้ากากกรองอากาศ รell-7 รุ่นเก่า เสียงของเธอยังคงราบเรียบ แต่แฝงความตึงเครียดที่เฉียบคมจนเร็นสัมผัสได้ มือข้างหนึ่งของเธอรัวนิ้วลงบนแป้นโฮโลแกรมขนาดจิ๋วที่ฉายแสงสีฟ้าสลัวบนฝ่ามือ เพื่อพยายามเบี่ยงเบนสัญญาณชีพจรของพวกเขาออกจากระบบเรดาร์หลักของสถานี เร็นไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่ปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตาออกอย่างลวกๆ สายตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้า ที่ซึ่งความมืดมิดของ ‘ระดับล่างสุด’ หรือที่ชาวสถานีเรียกขานกันว่า ‘ก้นบึ้ง’ (The Sump) กำลังอ้าแขนต้อนรับพวกเขา สถานที่แห่งนี้อยู่นอกเหนือการควบคุมของสภาบริหารมานานนับทศวรรษ เป็นเขตอับสัญญาณที่กฎหมายฟิสิกส์และกฎหมายมนุษยชาติล้วนไร้ความหมาย ปมในใจของเร็นกระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวราวกับฉายซ้ำ รอยแตกร้าวบนผนังสถานีรุ่นพี่ที่พรากครอบครัวของเขาไปอย่างไร้เสียงเตือน ความเย็นชาที่เขาใช้ปกป้องตัวเองมาตลอดกำลังถูกทดสอบด้วยสถานการณ์เป็นตายนี้ หากเขาพลาดที่นี่ ทุกอย่างที่เขาพยายามลืมจะกลายเป็นเพียงอนุสรณ์แห่งความล้มเหลว “ระบบระบายอากาศตรงนี้ถูกบล็อกด้วยเศษซากโครงสร้างจากอุบัติเหตุครั้งก่อนเมื่อสามปีก่อน” เร็นเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ขณะใช้ประแจไฮดรอลิกงัดแผ่นเหล็กขึ้น “เราต้องมุดผ่านท่อระบายน้ำทิ้งเกรดสาม กลื่นมันให้ได้ ถ้าไม่อยากเป็นเป้านิ่งให้คาร์ลอส” ชื่อของ “ผู้บัญชาการคาร์ลอส” ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นไปอีกขั้น คาร์ลอสไม่ใช่คนชั่วร้ายที่หัวเราะเยาะเหยื่อ แต่น่ากลัวกว่านั้น—เขาคือสถาปนิกแห่งความตายที่เชื่อว่า “การเสียสละคนกลุ่มน้อยเพื่อรักษาความมั่นคงของสถานีส่วนรวม” คือสมการทางคณิตศาสตร์ที่ถูกต้องที่สุด สำหรับคาร์ลอส ชีวิตของเร็นและเอล่าเป็นเพียงตัวเลขส่วนเกินที่ต้องถูกลบออกจากงบประมาณและบันทึกประวัติศาสตร์ “คาร์ลอสไม่ได้ส่งแค่หน่วยซีเบอร์รัสมา” เอล่าหันมามองเร็น แววตาสั่นระริกเล็กน้อยภายใต้กระจกหน้ากาก “ฉันเพิ่งดักจับแพ็กเก็ตข้อมูลลับจากห้องบัญชาการหลักได้เมื่อครู่... เขาประกาศให้เราเป็น ‘ภัยคุกคามระดับโอเมก้า’ หมายความว่า ทหารทุกนายบนสถานีมีสิทธิ์ยิงเราทิ้งได้ทันทีโดยไม่ต้องสอบสวน และ... และเขากำลังจะตัดระบบออกซิเจนในเขตเซกเตอร์ 7 เพื่อบังคับให้เราจนมุม” เร็นหยุดมือที่กำลังงัดแผ่นเหล็ก หัวใจกระหน่ำรัวด้วยความโกรธที่ถูกแช่แข็งไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย การตัดออกซิเจนหมายถึงการสังหารหมู่พลเรือนหลายพันคนที่อาศัยอยู่ในเขตนั้นทางอ้อม เพียงเพื่อแลกับการไล่ล่าคนสองคน คาร์ลอสบ้าไปแล้ว—หรือบางที ชายคนนั้นอาจจะไม่ได้บ้า แต่เขากำลังทำตามแผนการที่คำนวณไว้แล้วอย่างเลือดเย็นที่สุด “ไอ้ฆาตกรสวมชุดสูท” เร็นพึมพำด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระชากแผ่นเหล็กหนาเตอะจนหลุดกระเด็น เผยให้เห็นปากอุโมงค์สีดำสนิทที่มีกลิ่นอับชื้นและสารเคมีพุ่งปะทะเข้าจมูกจนแสبيบ “ไปกันเถอะ” เร็นส่งสัญญาณให้เอล่ามุดเข้าไปก่อน ร่างเพรียวของอดีตแฮกเกอร์สาวหายลับเข้าไปในความมืดอย่างคล่องแคล่ว เร็นหันกลับไปมองเบื้องบนครั้งสุดท้าย แสงไฟจากโดรนลาดตระเวนของซีเบอร์รัสสาดส่องผ่านมาทางรอยแยกของเพดานเหล็กใกล้เข้ามาทุกที เขาจึงรีบพุ่งตัวตามเข้าไป ปิดฝาท่อกลับเข้าที่เดิมเพื่ออำพรางร่องรอย ภายในท่อระบายน้ำทิ้งระดับล่าง แรงโน้มถ่วงเริ่มทำงานผิดปกติเนื่องจากระบบปรับสมดุลพังเสียหาย ร่างของพวกเขาลอยเคว้งเล็กน้อยต้องใช้มือเกาะเกี่ยวสายเคเบิลเก่าคร่ำครึเพื่อพยุงตัว เสียงหยดน้ำกระทบพื้นเหล็กดังสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงกระซิบจากวิญญาณนับร้อยที่เคยถูกกลืนกินโดยสถานีแห่งนี้ “เราเหลือออกซิเจนในถังอีกแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์” เอล่าส่งเสียงเตือนผ่านระบบสื่อสารภายในหมวก “ถ้าเราหาจุดเชื่อมต่อกับเครือข่ายใต้ดินของพวกสกาเวนเจอร์ไม่เจอภายในสิบนาทีนี้ เราจะหมดสติก่อนที่จะได้เห็นหน้าคาร์ลอสซะอีก” “เราจะรอดไปถึงตรงนั้น” เร็นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว แม้ในใจจะรู้ดีว่าความน่าจะเป็นมีน้อยยิ่งกว่าฝุ่นผงในอวกาศ “ฉันจะไม่ยอมตายในหลุมศพเหล็กนี่เด็ดขาด จนกว่าฉันจะทำให้คาร์ลอสได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียทุกลมหายใจบ้าง” ทั้งสองคลานลัดเลาะไปตามเขาวงกตของท่อส่งสารเคมีเก่า แสงไฟดวงเดียวที่นำทางคือแสงกะพริบสีแดงสลัวจากแผงควบคุมที่เสียหาย บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนน่าขนพองสเกล มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของกันและกัน และเสียงคำรามต่ำๆ จากโครงสร้างสถานีที่กำลังบิดตัวด้วยความล้า ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินก็ดังขึ้น *หวอ—หวอ—* ไม่ใช่เสียงของซีเบอร์รัส แต่เป็นเสียงระบบอัตโนมัติของสถานีที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงสังเคราะห์ไร้ชีวิตชีวา: *[แจ้งเตือน: ตรวจพบการละเมิดความปลอดภัยระดับสูงสุด กำลังเริ่มกระบวนการปิดกั้นเซกเตอร์ 7-12... ปิดวาล์วออกซิเจนหลักใน 3... 2...]* “บ้าเอ๊ย! มันเร่งเวลาเร็วกว่าที่คำนวณไว้!” เอล่าอุทานด้วยความตกใจ นิ้วเรียวรีบกดรหัสผ่านลงบนเครื่องมือเพื่อพยายามแฮกประตูนิรภัยบานสุดท้ายที่ขวางกั้นระหว่างพวกเขากับเขตปลอดภัยของกลุ่มสกาเวนเจอร์ เร็นพุ่งเข้าไปช่วยเธอใช้กำลังทางกายภาพกระแทกแผงวงจรควบคุมที่สبارกประกายไฟเปรี๊ยะๆ กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งเครียด เหงื่อไหลอาบใบหน้าจนแสบตา ขณะที่ประตูเหล็กบานยักษ์ค่อยๆ แยกตัวออกจากกันอย่างฝืดเคือง เสียงโลหะเสียดสีกันดังลั่น แสงสีฟ้าอ่อนจากเขตปลอดภัยด้านนอกสาดส่องลอดเข้ามาในความมืด อีกนิดเดียว... ขอแค่สามวินาที... ทันทีที่ช่องว่างของประตูเปิดกว้างพอให้คนลอดผ่านได้ เร็นผลักเอล่าเข้าไปข้างในก่อน แล้วเขากำลังจะก้าวตามเข้าไป ทว่า... *คลิก!* เสียงโลหะหนักหน่วงกระทบกันอย่างแม่นยำดังขึ้นจากด้านหลัง เร็นชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่ท้ายทอยลงไปถึงปลายนิ้วเท้า เมื่อปลายกระบอกปืนพลาสมาอณูความร้อนสูงถูกจ่อแนบเข้ากับรอยต่อของชุดเกราะบริเวณท้ายทอยของเขาอย่างนิ่มนวล “ยินดีต้อนรับสู่ก้นbึ้ง, วิศวกรเร็น” เสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก และคุ้นเคยอย่างยิ่งกระซิบกระซาบอยู่ข้างหูของเขา เป็นเสียงที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัว ณ จุดที่ลึกและอันตรายที่สุดของสถานีแห่งนี้ด้วยซ้ำ “นายคิดจริงๆ หรือว่า... ฉันจะปล่อยให้ ‘กุญแจ’ ดอกเดียวที่มีค่าที่สุดหลุดมือไปได้ง่ายๆ ?” เร็นตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนแค้นเคือง เมื่อเงาร่างของคนที่ยืนถือปืนอยู่เบื้องหลังเขาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ปรากฏบนใบหน้าของบุคคลที่เขาคาดไม่ถึงที่สุด—คนที่ควรจะนั่งอยู่บนบัลลังก์บัญชาการปลอดภัยที่ชั้นบนสุด...