แรงดันอากาศที่แปรปรวน

นิ้วมือสั่นเทาของเร็นกดลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมซ้ำแล้วซ้ำเล่า รหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบถูกปฏิเสธเป็นครั้งที่สาม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบสะท้อนบนกระจกตาของเขา เสมือนเลือดที่กำลังไหลรินจากความพ่ายแพ้ "มันสายเกินไปแล้ว เร็น" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของผู้บัญชาการคาร์ลอส ดังลอดผ่านระบบสื่อสารภายในห้องควบคุมหลัก น้ำเสียงนั้นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ราวกับชายชำนาญการที่กำลังสั่งเชือดปศุสัตว์ในโรงฆ่าสัตว์ ไม่ใช่การตัดสินชะตากรรมของมนุษย์นับร้อยชีวิตที่ติดอยู่ตามทางเดินส่วนล่างของสถานีอวกาศ 'อาริส' แห่งนี้ เร็นเงยหน้าขึ้นจากจอภาพ ดวงตาคู่คมจ้องมองภาพผ่านกล้องวงจรปิดที่สะท้อนความโหดร้าย เอล่ากำลังพยายามลากร่างของเด็กฝึกงานคนหนึ่งหลบเข้าสู่ช่องซ่อมบำรุง ขณะที่แรงดันลมรอบตัวเริ่มลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ตัวเลขความดันอากาศบนหน้าจอสถานีลดดิ่งลงจาก 101 กิโลปาสคาล สู่ระดับอันตรายในชั่วพริบตา "คุณกำลังทำบ้าอะไร คาร์ลอส!" เร็นตะโกนผ่านไมโครโฟน ความโกรธเกรี้ยวแผดเผาอยู่ในอก ลบเลือนความเย็นชาที่เขาพยายามสวมใส่มาตลอดชีวิตวิศวกร "พวกเขาก็คือพลเมืองของสถานี! พวกเขาไม่ใช่เศษขยะที่คุณจะกวาดทิ้งออกไปสู่อวกาศได้ตามอำเภอใจ!" "พลเมืองเหรอ?" เสียงหัวเราะแห้งแล้งดังขึ้นจากปลายสาย "ความมั่นคงของสหพันธ์ดวงดาวต่างหากคือสิ่งที่ค้ำจุนสถานีนี้ไว้ ไม่ใช่พวกหนูท่อที่พร้อมจะขายข้อมูลให้กลุ่มกบฏได้ทุกเมื่อหากเกิดวิกฤต การสละส่วนหนึ่งเพื่อให้ส่วนใหญ่รอดชีวิต... นั่นคือหน้าที่ของผู้นำอย่างฉัน เร็น" คาร์ลอสยืนอยู่เบื้องหลังกระจกนิรภัยหนาเตอะในห้องสั่งการชั้นบน ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบรีดเรียบกริบ เขาไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมองหน้าจอแสดงชีวิตที่กำลังดับสูญ นิ้วมือเรียวยาวของเขาวางอยู่เหนือแป้นควบคุมหลัก ค่อยๆ เลื่อนฝาครอบนิรภัยสีแดงออกอย่างไร้ความปรานี ในห้องควบคุมแคบๆ เร็นสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนต่ำๆ ที่ส่งผ่านพื้นรองเท้า เสียงคำรามของมอเตอร์ขนาดมหึมาที่กำลังขับเคลื่อนบานประตูผนึกสุญญากาศโซน C ดังสะท้อนก้องในโสตประสาท มันคือเสียงแห่งความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ แต่ทรงพลัง *ฟ่ออออออ—!* เสียงลมรั่วไหลกรีดร้องอย่างโหยหวนผ่านช่องระบายอากาศ แรงดันอากาศที่แปรปรวนอย่างฉับพลันทำให้เอกสารและเศษวัสดุชิ้นเล็กๆ ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ แรงดึงดูดจำลองในโซนดังกล่าวเริ่มทำงานผิดเพี้ยน เอล่าที่อยู่ในจอมอนิเตอร์หวีดร้องออกมาเบาๆ เมื่อแรงลมมหาศาลเริ่มดูดร่างของเธอและเด็กฝึกงานให้ไถลไปกับพื้นโลหะที่เรียบลื่น "เอล่า!" เร็นคำรามในลำคอ สมองของเขาวิเคราะห์ความเป็นไปได้นับร้อยภายในเสี้ยววินาที หากเขาไม่ทำอะไรสักอย่างภายในสิบวินาทีนี้ ทุกคนในโซน C จะถูกดูดผ่านช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่คาร์ลอสกำลังจะเปิดออกสู่ความว่างเปล่าอันหนתเหน็บของห้วงอวกาศ มือของวิศวกรหนุ่มคว้าประแจโลหะหนักอึ้งบนโต๊ะทำงาน เขาเงื้อมันทุบเข้าที่แผงควบคุมฉุกเฉินอย่างแรงจนประกายไฟสีฟ้าแล่บแปล๊บ ระบบไฟฟ้าลัดวงจรส่งผลให้หน้าจอหลักดับวูบลงชั่วขณะ แต่ความพยายามของเขากลับช้าไปก้าวเดียว *ปัง!* เสียงกลไกไฮดรอลิกขนาดมหึมาปลดล็อกตัวเอง บานประตูนิรภัยหนาครึ่งเมตรค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างดุดัน แรงดันอากาศที่แตกต่างกันมหาศาลระหว่างภายในสถานีและภายนอกสร้างพายุลมขนาดย่อมขึ้นทันที อากาศทั้งหมดในทางเดินยาวสามร้อยเมตรถูกดูดกลืนหายไปในความมืดมิดของห้วงอวกาศในชั่วพริบตา ภาพในจอภาพวงจรปิดตัดขาดหายไปทีละจอ ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่ง เอล่าพยายามคว้าขอบท่อระบายอากาศไว้สุดชีวิต แต่นิ้วมือของเธอกำลังจะหลุดออกจากขอบเหล็กอันเย็นเฉียบ เร็นยืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่หยุดเต้น ความทรงจำในอดีตเมื่อครั้งที่ครอบครัวของเขาต้องสังเวยให้กับความผิดพลาดของระบบระบายอากาศในสถานีรุ่นก่อนผุดขึ้นมาซ้ำเติม ราวกับแผลเป็นที่ถูกกรีดซ้ำด้วยมีดเล่มเดิม "แกมันฆาตกร..." เร็นพึมพำกับตัวเอง ดวงตาสีดําสนิทสะท้อนแสงไฟสีแดงฉานจากระบบเตือนภัย ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องควบคุมหลักของเร็นก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างเงาของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับควันจางๆ จากการเชื่อมโลหะ เร็นหันขวับไปมอง พร้อมกับเงื้อประแจในมือขึ้นเตรียมพร้อม แต่ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของคาร์ลอส แต่เป็นบุคคลที่ควรจะสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสามปีก่อน—บุคคลผู้กุมความลับทั้งหมดของรอยแตกบนสถานีไร้เงาแห่งนี้ "อย่าเพิ่งหมดหวังไปสิครับคุณวิศวกร... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" เสียงกระซิบอันคุ้นเคยดังขึ้นท่ามกลางเสียงหวีดร้องของลมที่ยังคงรั่วไหล ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันครั้งสำคัญนี้กับผม ไฮเปอร์ไดรฟ์ นะครับ