เสียสละเพื่อส่วนรวม

กลิ่นไออุ่นของน้ำมันเครื่องผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของระบบระบายอากาศชั้นสามสิบสอง เป็นกลิ่นที่เร็นคุ้นเคยดี มันคือกลิ่นของความตายที่ค่อยๆ คลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยบนแผงควบคุมระบบโลหะผสมไทเทเนียม หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวสาดสะท้อนดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เบื้องหน้าของพวกเขาคือทางเดินแคบๆ ของสถานีอวกาศ "เอนย่า" ที่ตอนนี้กำลังสั่นสะเทือนจากแรงระเบิดต่อเนื่อง แรงโน้มถ่วงเทียมเริ่มลัดวงจร ร่างกายของเร็น เอล่า และทหารรับจ้างหนุ่มนามว่า "ไมเคิล" จึงต้องลอยตัวและใช้มือเกาะยึดโครงสร้างเหล็กเพื่อพยุงทรงตัวไว้ท่ามกลางสภาวะไร้น้ำหนักชั่วขณะ "ระบบล็อกประตูกลางกำลังจะพังทหารของคาร์ลอสกำลังตามมาติดๆ!" เสียงหอบหายใจของเอล่าดังขึ้นผ่านช่องสื่อสารภายในหมวกอวกาศ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกแต่ก็ยังแฝงความเด็ดเดี่ยว แฮกเกอร์สาวกำลังรัวนิ้วใส่คีย์บอร์ดพกพาเพื่อพยายามเจาะระบบประตูนิรภัยกั้นโซนสุดท้าย เร็นหันไปมองหน้าผองเพื่อน สายตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มกวาดมองสถานการณ์รอบตัวอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าหากพวกเขาทั้งสามคนยังดึงดันจะวิ่งผ่านอุโมงค์หลบภัยนี้ไปด้วยกัน น้ำหนักและพลังงานสำรองของประตูจะไม่เพียงพอ และสุดท้ายพวกเขาทั้งหมดจะถูกต้อนให้จนมุมโดยกองกำลังรักษาความปลอดภัยของ "ผู้บัญชาการคาร์ลอส" ผู้เชื่อมั่นในความตายเพื่อความอยู่รอดของคนหมู่มาก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมเสียงเกราะโลหะกระทบพื้นดังสะท้อนมาจากปลายทางเดินมืดมิด มันใกล้เข้ามาทุกที ทุกวินาทีคือความเป็นความตาย "เร็น... ทางนี้เปิดไม่ได้จากฝั่งเรา ระบบถูกล็อกดาวน์จากห้องควบคุมหลัก!" เอล่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก ขณะที่หน้าจอแสดงสถานะขึ้นสีแดงฉาน ไมเคิลหันกลับไปมองด้านหลัง เงาของทหารติดอาวุธครบมือภายใต้ชุดเกราะสีดำสนิทปรากฏขึ้นตรงมุมอืด พวกมันยกปืนพลักซ่าเล็งตรงมายังพวกเขา รอยยิ้มหยันภายใต้หน้ากากของหน่วยจู่โจมสะท้อนอยู่ในความมืด "พวกคุณไปเถอะ" เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นของไมเคิลดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องยนต์ปฏิกรณ์ที่กำลังจะระเบิด เร็นชะงัก หันขวับไปมองชายหนุ่มที่ร่วมผจญภัยฝ่าฟันความตายมาด้วยกัน "นายพูดบ้าอะไรของไมเคิล? ถอยออกมา!" ไมเคิลไม่ได้ถอย เขากลับยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เร็นไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความหวาดกลัว และเต็มไปด้วยความโล่งใจอย่างประหลาด มือหนาของไมเคิลคว้าเข้าที่คันโยกฉุกเฉินของประตูนิรภัยโซนเจ็ด ซึ่งเป็นกลไกแบบแมนนวลที่ต้องใช้แรงดึงจากด้านในและจะถูกตัดขาดจากภายนอกอย่างถาวร "ผมเหนื่อยกับการวิ่งหนีแล้วครับ เร็น" ไมเคิลกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่วิศวกรผู้เย็นชา "จำได้ไหมที่คุณเคยบอกว่า... วิศวกรรมที่ดีบางครั้งต้องยอมตัดชิ้นส่วนที่เสียหายทิ้ง เพื่อรักษาโครงสร้างหลักเอาไว้" "ไมเคิล! อย่าทำแบบนี้!" เอล่ากรีดร้อง พยายามจะพุ่งตัวกลับไปหา แต่เร็นคว้าแขนเธอไว้แน่น แรงกระชากนั้นทำให้หัวใจของเร็นแทบหยุดเต้น "เอล่า... ปล่อยเขา" เร็นเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่สั่นพร่าที่สุดในชีวิต การสูญเสียครอบครัวในอดีตซ้อนทับเข้ามาในห้วงความคิด ความรู้สึกเจ็บปวดจากการไร้พลังที่จะปกป้องใครสักคนกำลังกัดกินหัวใจเขาอีกครั้ง "ฝากดูแลเอล่าด้วยนะ เร็น... และช่วยทำให้มั่นใจว่าความลับของสถานีนี้จะถูกเปิดเผยออกไป" ไมเคิลเอ่ยชื่อเพื่อนร่วมทางเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาสีสนิมของไมเคิลสะท้อนภาพของเร็นและเอล่าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่มือหนาจะออกแรงกระชากคันโยกเหล็กกล้าสุดกำลัง *ครืนนน—!* เสียงกลไกไฮดรอลิกคำรามลั่น ประตูนิรภัยหนาเตอะสิบชั้นพุ่งปิดลงมาอย่างรวดเร็วราวกับกิโยติน ภาพสุดท้ายที่เร็นเห็นผ่านช่องกระจกนิรภัยแคบๆ คือรอยยิ้มของไมเคิลที่ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางฝูงทหารของคาร์ลอส ก่อนที่แผ่นโลหะหนาจะเลื่อนปิดสนิท ตัดขาดโลกทั้งสองใบออกจากกันอย่างเด็ดขาด *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงกระสุนปืนพลังงานอัดกระแทกประตูด้านนอกดังสนั่น แต่เสียงนั้นค่อยๆ เบาลงตามความหนาของผนังห้อง เร็นทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นโลหะเย็นเฉียบ มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เลือดสีสดไหลรินแต่เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของเอล่าที่เริ่มสะอื้นไห้อย่างเงียบๆ อยู่ข้างกาย วิศวกรหนุ่มแหงนหน้าขึ้นมองเพดานเหล็กสีเทาหม่น ภายในอกของเขารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งแตกสลายลงไปอีกครั้ง ทว่า... ในความเงียบสงบที่ควรจะปลอดภัยหลังประตูกลรอดพ้นจากเงื้อมมือของคาร์ลอส เสียงสัญญาณเตือนภัยรูปแบบใหม่ก็ดังขึ้น *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอควบคุมฉุกเฉินตรงหน้าเร็นไม่ได้แสดงสถานะปลอดภัยอย่างที่ควรจะเป็น มันกลับกะพริบเป็นแสงสีส้มเตือนภัยระดับสูงสุด พร้อมกับข้อความรหัสลับที่ถูกส่งตรงมาจากระบบแกนกลางสถานีที่ควบคุมโดยใครบางคนที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน—ข้อความที่ระบุว่า ประตูโซนเจ็ดที่ไมเคิลเพิ่งเสียสละชีวิตปิดกั้นไว้ แท้จริงแล้วไม่ได้ถูกควบคุมจากภายนอก... แต่มีคน "เปิดต้อนรับ" กองกำลังของคาร์ลอสเข้ามาตั้งแต่แรกแล้ว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันครั้งสำคัญนี้กับผม ไฮเปอร์ไดรฟ์ นะครับ