มิตรภาพท่ามกลางความหนาว

"ถ้าขยับตัวมากกว่านี้ สัญญาณชีพจรของคุณจะฟ้องผู้บัญชาการคาร์ลอสทันทีว่าเรากำลังทำอะไรที่นอกเหนือคำสั่ง" เร็นเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องเก็บเสบียงชั้นใต้ดิน เสียงของเขาเรียบนิ่งราวกับพื้นผิวของเหล็กกล้าที่ถูกแช่แข็งในอวกาศ ทว่าดวงตาที่จับจ้องไปยังเอล่ากลับมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่อย่างมิดชิด เขาวางหลอดสารอาหารเข้มข้นลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ ก่อนจะเลื่อนมันผ่านความมืดไปให้หญิงสาวที่กำลังสั่นเทาอยู่ตรงหน้า เอล่าไม่ตอบทันที เธอรับหลอดสารอาหารนั้นมาด้วยมือที่เปื้อนคราบน้ำมันและเขม่า แสงสลัวจากหน้าจอโฮโลแกรมขนาดจิ๋วที่เธอพกติดตัวสะท้อนให้เห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาที่สะท้อนถึงการอดหลับอดนอนมาหลายคืน เธอค่อยๆ เปิดฝาหลอดสารอาหาร กลิ่นสังเคราะห์ของมันลอยอบอวลไปทั่วห้องแคบๆ ที่มีเพียงเสียงหึ่งของระบบระบายอากาศที่ใกล้จะพังเต็มทีเป็นเพื่อน "ทำไมต้องเป็นฉัน?" เอล่าถามขึ้นหลังจากกลืนสารอาหารลงไปคำหนึ่ง น้ำเสียงของเธอแหบพร่า "คุณรู้ดีว่าคาร์ลอสกำลังไล่ล่าใครก็ตามที่แอบดึงพลังงานไปใช้ในระดับล่าง ถ้าเขารู้ว่าคุณเป็นคนแอบส่งเสบียงให้พวกเรา... การแก้แค้นเรื่องครอบครัวของคุณที่สถานีรุ่นก่อนจะกลายเป็นเรื่องตลกไปเลยนะ เร็น" เร็นหันหลังกลับไปตรวจเช็คระบบกรองอากาศ เขาไม่ได้หันมามองคู่สนทนา แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเล็กน้อยภายใต้ชุดช่างเครื่องที่ขาดวิ่น "ครอบครัวของผมไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุอย่างที่รายงานบันทึกไว้หรอก เอล่า... พวกเขาตายเพราะความละโมบของคนที่คิดว่าชีวิตคนระดับล่างเป็นแค่ตัวเลขในงบประมาณ" เขาหันกลับมา แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแวววูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด "ผมไม่ได้ช่วยคุณเพราะสงสาร แต่ผมช่วยเพราะเราต่างเป็นจิ๊กซอว์ที่ตกหล่นจากเกมกระดานของคาร์ลอส หากจิ๊กซอว์พวกนี้ไม่รวมตัวกัน เราก็จะเป็นเพียงเศษขยะที่ถูกเขากวาดทิ้งเมื่อไรก็ได้" เอล่ามองดูใบหน้าของวิศวกรหนุ่ม เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความสุภาพนุ่มนวล เขาเป็นคนแปลกประหลาดที่เต็มไปด้วยความแค้นแต่กลับเลือกที่จะแบ่งปันอาหารมื้อสุดท้ายของตนเองให้กับคนแปลกหน้าอย่างเธอ "สถานีนี้มันกำลังจะดับลงจริงๆ ใช่ไหม?" เอล่าถามพลางมองไปรอบๆ ผนังที่มีรอยร้าวและคราบสนิม "ไม่ใช่แค่เสบียงที่ขาดแคลน แต่ระบบพยุงชีพหลักกำลังถูกโอนไปให้ห้องควบคุมของคาร์ลอสเพียงที่เดียว" เร็นพยักหน้าช้าๆ เขาขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอเย็นจากร่างกายของเธอ "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องแข็งแกร่งขึ้น การแบ่งปันเสบียงครั้งนี้ไม่ใช่แค่การอยู่รอด แต่มันคือการสร้างแนวร่วม... หากคุณสามารถแฮกเข้าสู่เครือข่ายสำรองได้ ผมจะสามารถปรับจูนเครื่องยนต์ขับเคลื่อนให้ส่งพลังงานกลับมายังระดับล่างได้อีกครั้ง แม้จะเป็นเพียงชั่วคราวก็ตาม" มือของทั้งสองคนเผลอสัมผัสกันในช่วงจังหวะที่เร็นยื่นแผนผังวงจรไฟฟ้าให้ ความหนาวเย็นจากโลหะในห้องส่งผ่านไปยังปลายนิ้ว ทว่าไออุ่นจากการร่วมชะตากรรมกลับทำให้ความรู้สึกอ้างว้างในจิตใจของพวกเขาทั้งคู่จางหายไป ความเงียบงันเข้ามาปกคลุม ทว่าในความเงียบนั้นกลับมีความเชื่อใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ "ถ้าคาร์ลอสรู้..." "เขาก็จะรู้ว่าความเลือดเย็นของเขาไม่ได้ทำให้เขาเป็นผู้ชนะเสมอไป" เร็นตัดบทด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำก็ดังขึ้นเป็นจังหวะสามครั้งติดต่อกัน แสงไฟสีแดงสลับส้มกะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงการเข้ามาเยือนของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ บานประตูเหล็กที่ปิดล็อกไว้อย่างแน่นหนาถูกกระแทกจากภายนอกจนสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้อง เร็นรีบขยับตัวไปขวางหน้าเอล่าทันที มือของเขาเอื้อมไปหยิบประแจโลหะหนักที่เหน็บอยู่ที่เอวด้วยสัญชาตญาณ "เร็น... แสงนั่น..." เอล่าพึมพำด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งทาบผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ บนประตู ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบผู้บัญชาการที่คุ้นตาปรากฏขึ้นที่ช่องหน้าต่างนั้น คาร์ลอสไม่ได้โกรธเกรี้ยว เขากลับยืนยิ้มอย่างเยือกเย็น สายตาของเขาไม่ได้มองมาที่เร็น แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเอล่าพร้อมกับถือบางอย่างไว้ในมือขวา มันคือเครื่องสื่อสารที่กำลังฉายภาพเหตุการณ์ในห้องนี้ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงสิบนาทีที่ผ่านมา "วิศวกรผู้แสนดี..." เสียงของคาร์ลอสลอดผ่านเครื่องขยายเสียงเข้ามา ฟังดูเหมือนเสียงของมัจจุราชที่รอเวลาพิพากษา "ขอบใจมากที่ทำให้ฉันรู้ว่าหนูตัวไหนกำลังกัดกินสายไฟในสถานีของฉัน... การปันส่วนเสบียงครั้งนี้จะเป็นมื้อสุดท้ายของพวกเธอทุกคน เพราะฉันเพิ่งสั่งตัดอากาศในห้องนี้ทิ้งตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหนาวเหน็บไปกับเร็นและเอล่า แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์