สายตาจากห้องบัญชาการ

เสียงไฟฟ้าลัดวงจรลั่นเปรี๊ยะราวกับเสียงกระดูกแตกในความมืดของท่อระบายอากาศ เร็นกลั้นหายใจจนหน้าอกปวดร้าว วินาทีที่ปลายนิ้วโป้งกดลงบนชิป ‘โอเวอร์ไรด์’ เขาไม่ได้ยินเสียงระเบิดของระบบความปลอดภัยอย่างที่หวังไว้ แต่เขากลับได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวประหนึ่งกลองศึกที่กำลังจะพ่ายแพ้ แสงสีฟ้าจากชิปวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะดับสนิท ทิ้งให้เขานอนจมอยู่กับความเงียบงันของสถานีอวกาศที่ไร้เงา—สถานีที่แม้แต่ลมหายใจยังถูกจัดสรรด้วยระบบคอมพิวเตอร์ที่ตายด้าน "แกคิดว่ารอยแยกเล็กๆ นั่นจะซ่อนมดตัวหนึ่งได้มิดงั้นหรือ เร็น?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังมาจากด้านล่าง นั่นคือเสียงของคาร์ลอส ไม่ใช่การตะโกน แต่เป็นเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จของคนที่ถือไพ่ตายไว้ในมือ เร็นขยับตัวช้าๆ สายตาของเขาจ้องเขม็งผ่านรอยแยกเหล็ก เห็นเพียงรองเท้าบูทหนังขัดมันของคาร์ลอสที่ยืนนิ่งสนิทอยู่บนพื้นห้องบัญชาการ "ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร ผู้บัญชาการ" เร็นกระซิบตอบ แม้รู้ว่าเสียงของเขาอาจถูกจับสัญญาณได้โดยเซนเซอร์ตรวจจับความร้อนที่ฝังอยู่ตามผนัง คาร์ลอสไม่ตอบทันที เขาเดินวนรอบโต๊ะบัญชาการ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นโลหะเป็นจังหวะที่น่าขนลุก "สถานีนี้เปรียบเสมือนร่างกายมนุษย์ เร็น ทุกเส้นเลือด ทุกวงจรเชื่อมโยงกัน เมื่อมีเชื้อโรคแทรกซึม ข้าพเจ้าไม่จำเป็นต้องส่องกล้องจุลทรรศน์เพื่อหามัน ข้าพเจ้าแค่ปล่อยให้ร่างกายไข้ขึ้นสูง... แล้วเชื้อโรคก็จะเผยตัวออกมาเอง" เร็นกำชิปในมือแน่นจนขอบโลหะบาดเข้าเนื้อ นี่ไม่ใช่การขู่ แต่มันคือการประกาศสงครามประสาท คาร์ลอสไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ในจอโฮโลแกรมเบื้องหน้าคาร์ลอส เร็นเห็นเส้นกราฟของระบบสำรองพลังงานที่เขาสั่ง ‘โอเวอร์ไรด์’ ไปเมื่อครู่ เส้นกราฟนั้นไม่ได้ดับสนิท แต่มันกำลังเปลี่ยนสีจากสีฟ้าเป็นสีแดงเข้ม—มันกลายเป็นกับดัก "เอล่า... เธออยู่ตรงนั้นใช่ไหม" เร็นพึมพำกับตัวเอง ในอีกฝั่งหนึ่งของสถานี ภายในชั้นล่างที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับของน้ำมันและขยะอวกาศ เอล่าที่กำลังสวมวิญญาณแฮกเกอร์ฝีมือพระกาฬชะงักมือที่กำลังพิมพ์รัวบนแป้นคีย์บอร์ดโฮโลแกรม เธอเห็นรหัสผ่าน ‘ระดับสีแดง’ เด้งขึ้นมาบนหน้าจอราวกับสายฟ้าฟาด "บ้าเอ๊ย..." เอล่ากัดริมฝีปากจนเลือดซึม "เร็น นายทำอะไรลงไป! นายกำลังเปิดเผยตำแหน่งของตัวเอง!" เธอมองหน้าจอที่แสดงผังวงจรไฟฟ้า สถานีนี้ไม่ได้กำลังตรวจพบเร็น แต่มันกำลังเตรียม ‘กำจัด’ พื้นที่ส่วนที่เร็นอยู่ด้วยการตัดออกซิเจนและปล่อยก๊าซเฉื่อยเพื่อฆ่าเชื้อ การเมืองข้ามดวงดาวที่คาร์ลอสถือครองอยู่มันเน่าเฟะเกินกว่าจะเยียวยา แต่การจะโค่นมันลงโดยใช้เครื่องมือที่เขาสร้างขึ้นมาเอง คือการฆ่าตัวตายชัดๆ บนห้องบัญชาการ คาร์ลอสหยุดเดิน เขาหันหน้ามาทางท่อระบายอากาศที่เร็นซ่อนตัวอยู่ แววตาของเขามีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว "เร็น ในฐานะวิศวกร นายควรจะรู้ดีกว่าใครว่าในอวกาศ การขาดอากาศเพียงไม่กี่วินาทีสามารถเปลี่ยนชีวิตให้กลายเป็นเพียงก้อนสสารที่ไร้ค่าได้" เขาหยิบรีโมทคอนโทรลเลอร์ขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบ "ข้าพเจ้าให้โอกาสนายหนึ่งครั้ง ออกมามอบตัว แล้วข้าพเจ้าจะให้ความตายที่ปราศจากความเจ็บปวด... หรือจะให้ข้าพเจ้าต้องใช้ระบบ 'ฆ่าเชื้อ' กับโซนระบายอากาศทั้งหมด?" เร็นมองไปที่ทางออกอีกด้านของท่อระบายอากาศ ซึ่งเชื่อมต่อกับห้องเก็บของเก่า แต่มันถูกล็อกแน่นหนาด้วยระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงที่เขาต้องใช้ชิปในมือถึงสองตัวเพื่อปลดล็อก แต่นี่เขามีเพียงตัวเดียว และมันถูกใช้งานไปแล้ว เขาไม่มีทางเลือก นอกจากการเผชิญหน้า เร็นตัดสินใจทำในสิ่งที่คาร์ลอสไม่คาดคิด เขาไม่ได้คลานหนี หรือยอมจำนน แต่เขาถอดหน้ากากกรองอากาศออกแล้ววางมันไว้บนพื้นท่อ เสียงลมหายใจของเขาสะท้อนดังก้องผ่านท่อระบายอากาศจนคาร์ลอสต้องขมวดคิ้ว "คุณพูดถูก ผู้บัญชาการ... แต่นั่นคือสถานีรุ่นก่อน รุ่นที่ครอบครัวผมต้องตายเพราะการตัดสินใจแบบ 'เลือดเย็น' ของคนอย่างคุณ" ทันใดนั้น เร็นกระชากฝาท่อออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี พร้อมกับพุ่งตัวลงมายังห้องบัญชาการ เขาไม่ได้มีอาวุธ มีเพียงประแจเหล็กเก่าๆ ที่เปื้อนคราบน้ำมันในมือ แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะถึงตัวคาร์ลอส เสียงสัญญาณเตือนภัยสีเหลืองก็ดังลั่นทั่วทั้งสถานี ไฟในห้องบัญชาการดับพรึบ เปลี่ยนเป็นแสงสีแดงฉานจากระบบฉุกเฉิน คาร์ลอสไม่แม้แต่จะขยับตัว เขาเพียงแค่ยิ้ม—ยิ้มที่ดูเหมือนจะชื่นชมความกล้าหาญของคนโง่ "นายรู้ไหมเร็น ว่าทำไมข้าพเจ้าถึงไม่เคยล็อกห้องบัญชาการ?" ก่อนที่เร็นจะถอยหลังกลับไปตั้งหลัก ประตูห้องบัญชาการก็เปิดออกช้าๆ ร่างของเอล่าเดินก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าซีดเผือด ในมือของเธอถืออุปกรณ์บางอย่างที่เร็นไม่เคยเห็นมาก่อน แต่มันไม่ได้มีไว้เพื่อช่วยเขา เอล่ามองมาที่เร็นด้วยแววตาที่สั่นไหวและเจ็บปวด เธอหันไปหาคาร์ลอสแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันทำงานให้คุณตามสัญญาแล้ว... ปล่อยพี่ชายฉันไปเสียที" เร็นแข็งค้างไปชั่วขณะ หัวใจของเขาราวกับถูกกระชากออกจากอก เมื่อเห็นเอล่า—คนเดียวที่เขาไว้ใจที่สุด—ยืนอยู่เคียงข้างศัตรูที่เขาเกลียดชังที่สุดในดวงดาวดวงนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความหนาวเหน็บและลึกลับในห้วงอวกาศ ไฮเปอร์ไดรฟ์ครับ.