ความลับในท่อระบาย

"ปิดมันซะ เอล่า! ถ้าสถานีระเบิด อากาศที่เหลืออยู่ก็น้อยเกินกว่าจะประคองชีพพวกเราทุกคนได้!" เสียงตะโกนของเร็นแตกพร่าผ่านเครื่องส่งสัญญาณขณะที่เขากระโจนเข้าหาช่องซ่อมบำรุงในท่อระบายอากาศ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องซากสายไฟที่ระโยงระยางเหมือนเส้นประสาทที่กำลังขาดสะบั้น แรงสั่นสะเทือนจากส่วนควบคุมหลักสั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันกำลังร้าวลึก "ฉันทำไม่ได้!" เสียงของเอล่าแทรกเข้ามา พร้อมกับเสียงรัวแป้นพิมพ์ที่รวดเร็วจนน่าใจหาย "คาร์ลอสเปลี่ยนรหัสผ่านระดับสูงสุด... เขาล็อคโปรโตคอลไว้ที่ห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน เขาจงใจทิ้งสถานีนี้ เร็น นายต้องลงไปที่ท่อระบายความร้อนเบื้องล่างนั่น ตอนนี้!" เร็นกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เขาถีบตัวผ่านฝาตะแกรงโลหะที่บิดเบี้ยว กลิ่นโอโซนและน้ำมันเครื่องไหม้เกรียมคลุ้งอยู่ในอากาศที่เบาบาง เขารู้ดีว่าท่อระบายความร้อนคือที่ที่ร้อนที่สุดและอันตรายที่สุดของสถานี แต่ถ้าคาร์ลอสกล้าทำลายล้างสถานีที่เป็น 'บ้าน' ของผู้คนนับหมื่น นั่นหมายความว่าแผนการบางอย่างที่ใหญ่กว่าชีวิตของเขาได้เริ่มขึ้นแล้ว เขาไถลตัวลงสู่ช่องแคบๆ ที่เต็มไปด้วยไอน้ำเดือดพล่าน ร่างกายของเขากระแทกกับผนังโลหะจนเกิดรอยช้ำ แต่สัญชาตญาณวิศวกรในตัวเขาสั่งให้มือควานหา 'กล่องควบคุมหลัก' ที่ซ่อนอยู่หลังแผงกรองอากาศ *แกร๊ก* นิ้วที่สั่นเทาของเร็นสัมผัสเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่ง มันไม่ใช่แผงวงจรทั่วไป แต่มันคือ 'ชิปคำสั่ง' สีดำสนิทที่ฝังตัวอยู่ลึกเกินกว่าที่การซ่อมบำรุงปกติจะเข้าถึงได้ มันถูกต่อเชื่อมด้วยสายเคเบิลสีแดงสด—สัญลักษณ์ของโปรโตคอลทำลายล้างที่ออกโดยคำสั่งผู้บัญชาการโดยตรง เร็นดึงมันออกมาอย่างแรง สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังรหัสที่สลักไว้บนตัวชิป... รหัสที่เขาคุ้นเคยดี มันไม่ใช่รหัสผ่านของกองทัพ แต่มันคือลายนิ้วมือดิจิทัลของบริษัท 'เซเลสเทียล คอร์ป' บริษัทแม่ที่ประกาศกร้าวว่าจะดูแลชีวิตของผู้คนในอาณานิคมอวกาศ "เห็นมันแล้วใช่ไหม?" เอล่าถาม น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปจากความตื่นตระหนกเป็นความนิ่งเฉยที่น่าขนลุก "ชิปนั่นไม่ใช่คำสั่งทำลายสถานีเพื่อหยุดยั้งโรคระบาด หรือเพื่อป้องกันศัตรูภายนอก... มันคือโปรแกรม 'ล้างข้อมูล' สถานีนี้เป็นเพียงขยะที่บริษัทต้องการโละทิ้งเพื่อกลบเกลื่อนหลักฐานความผิดพลาดบางอย่างในอดีต" เร็นนิ่งไป ความเงียบเข้าครอบงำ ท่อระบายอากาศรอบตัวเขาสั่นไหวรุนแรงขึ้น ราวกับสถานีกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากจากภายใน เขานึกถึงภาพครอบครัวที่ตายไปในอุบัติเหตุสถานีรุ่นก่อน... ความสงสัยที่เขามีมาตลอดชีวิตพุ่งขึ้นมาเป็นข้อสรุปที่แสนโหดร้าย ทุกอย่างไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือการทดลองที่ใช้ชีวิตของเขาและคนอื่นๆ เป็นเบี้ยล่าง เขากำชิปนั้นไว้แน่นในอุ้งมือ เลือดจากแผลถลอกที่มือไหลซึมออกมาเปื้อนผิวโลหะ เขาไม่ได้แค่ถือหลักฐานชิ้นสำคัญไว้ แต่มันคือระเบิดเวลาทางสังคมที่หากเปิดเผยออกไป จะสั่นคลอนรากฐานของดวงดาวทั้งระบบ "เร็น... อย่าเพิ่งออกไป" เอล่าเตือนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เซ็นเซอร์หน้าห้องท่อระบายมีสัญญาณความร้อนพุ่งสูงขึ้น คาร์ลอสไม่ได้อยู่บนสะพานเดินเรือ... เขาอยู่หน้าประตูทางออกที่นายกำลังจะมุ่งไป" เร็นค่อยๆ หันมองผ่านช่องระบายอากาศแคบๆ สู่โถงทางเดินมืดสลัวที่เบื้องหน้า รองเท้าบูทหนังขัดมันกระทบกับพื้นโลหะเป็นจังหวะที่เงียบเชียบแต่หนักแน่น ปลายกระบอกปืนเลเซอร์สีเงินวาววับสะท้อนแสงไฟฉุกเฉิน คาร์ลอสไม่ได้มาเพียงลำพัง เขาพาหน่วยจู่โจมเงามาด้วย และสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... ในมือของคาร์ลอสไม่ได้มีเพียงอาวุธ แต่เป็นภาพโฮโลแกรมของ 'เอล่า' ที่ถูกมัดด้วยพันธนาการไฟฟ้า "ไม่ต้องหาหรอกเร็น" เสียงทุ้มต่ำของคาร์ลอสเยือกเย็นยิ่งกว่าอวกาศภายนอกสถานี "หนูสกปรกที่แอบขโมยข้อมูลของฉันไป... ฉันจับตัวได้แล้ว" คาร์ลอสกดปุ่มบนคอนโซลพกพา เสียงเตือนระบบทำลายตัวเองเร่งจังหวะเร็วขึ้นจนกลายเป็นเสียงหวีดหวิวที่บาดแก้วหู "ตอนนี้เลือกมา... นายจะส่งชิปนั่นคืนมาให้ฉัน เพื่อแลกกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเพื่อนรักนาย หรือจะปล่อยให้สถานีนี้ระเบิดไปพร้อมกับความลับที่นายพยายามปกป้อง?" เร็นมองดูชิปในมือ แล้วหันไปสบตากับดวงตาที่ไร้แววของคาร์ลอสผ่านรอยแยกเล็กๆ ของท่อระบายอากาศ ก่อนจะตัดสินใจกดปุ่ม 'โอเวอร์ไรด์' บนชิปนั้นด้วยนิ้วโป้งข้างเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดนี้ไปกับผม - ไฮเปอร์ไดรฟ์