ออกซิเจนขีดแดง

เสียงโลหะบิดเบี้ยวจากความดันอากาศที่ลดต่ำลงในเขตท่อส่งระดับหก ไม่ใช่เสียงที่คนบนสถานี ‘ไอออน คอร์’ ควรจะคุ้นเคย แต่มันคือเสียงเพชฌฆาตที่เร็นรู้จักดีพอๆ กับเสียงลมหายใจของตัวเอง “คาร์ลอส ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าระบบซีลยางในส่วนกั้นห้องแรงดันสูงมันล้าเกินกว่าจะรับรอบการหมุนเวียนของชั้นบรรยากาศแบบใหม่ได้” เร็นกดเปิดช่องสื่อสาร เสียงของเขาเรียบสนิท แต่ทว่าแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานต่อเนื่องมาสามสิบชั่วโมง ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย มีเพียงสัญญาณรบกวนที่ดังซ่าเหมือนเสียงคลื่นวิทยุจากหลุมดำ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของผู้บัญชาการสถานีจะแทรกเข้ามา “สถานีต้องรักษาเสถียรภาพของการคัดแยกก๊าซเพื่อส่งออกให้ทันกำหนดการ เร็น หากนายห่วงเรื่องออกซิเจนจนเกินเหตุ ก็ไปหาสิ่งอื่นทำที่มันสร้างผลผลิตได้มากกว่าการก้มมองมาตรวัดแรงดัน” เร็นไม่ได้ตอบโต้ เขาปิดช่องสื่อสารด้วยแรงกดนิ้วที่มากพอจะทำให้หน้าจอสัมผัสร้าว ดวงตาสีเทาเข้มของเขาสะท้อนแสงไฟกะพริบจากแผงควบคุมหลัก เขาทรุดตัวลงนั่งในมุมแคบๆ ของช่องซ่อมบำรุง กลิ่นโอโซนและน้ำมันเครื่องจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศที่เริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ เขาไม่ได้มองแค่มาตรวัดแรงดันอย่างที่คาร์ลอสปรามาสไว้ แต่นิ้วที่สั่นเทาของเขากำลังไล่เรียงข้อมูลดิจิทัลบนแท็บเล็ตส่วนตัว กราฟสีแดงพุ่งสูงขึ้นเป็นจังหวะที่ผิดปกติ—ไม่ใช่การรั่วไหลแบบกะทันหัน แต่เป็นการ ‘จงใจ’ เปิดช่องว่างให้แรงดันรั่วออกทีละน้อย เพื่อให้เซนเซอร์ตรวจจับไม่แจ้งเตือนระบบเตือนภัยอัตโนมัติ “จงใจฆ่าคนตายด้วยการคำนวณทางคณิตศาสตร์งั้นเหรอ?” เร็นพึมพำกับตัวเอง ภาพความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนแล่นเข้ามาในหัว—เสียงโลหะลั่นเมื่อสถานีรุ่นเก่าแตกสลายในพริบตา เสียงกรีดร้องของครอบครัวที่ถูกสูบออกไปในความเวิ้งว้างของอวกาศ และคำสั่งของผู้บริหารที่บอกว่า ‘นั่นคือการสูญเสียที่ยอมรับได้ในเชิงสถิติ’ ความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ใต้ความเย็นชาปะทุขึ้นเหมือนลาวาใต้เปลือกโลก เขาหยิบเครื่องมือตัดต่อพัลส์ไฟฟ้าขึ้นมาแล้วสอดมันเข้าไปในแผงวงจรควบคุมหลักของเขตนี้ ทันใดนั้น แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้น แผนผังโครงสร้างของสถานีปรากฏขึ้นบนอากาศผ่านโฮโลแกรมสามมิติ สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น รอยรั่วไม่ได้เกิดขึ้นแค่จุดเดียว แต่มันคือการวางโครงข่ายการรั่วไหลอย่างเป็นระบบ โดยมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ห้องควบคุมการสนับสนุนชีวิต (Life Support Core) ซึ่งเป็นพื้นที่หวงห้ามระดับสูงสุดของสถานี “เร็น นายอยู่ที่ไหน?” เสียงกระซิบผ่านระบบสื่อสารลับดังขึ้น มันคือเอล่า “ฉันเจอแล้ว” เร็นตอบ เสียงของเขาต่ำจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “คาร์ลอสไม่ได้ซ่อมแซมระบบ เขาแค่ย้ายการรั่วไหลไปยังโซนที่แรงงานระดับล่างอาศัยอยู่ เขาทำเพื่อลดปริมาณการใช้ก๊าซในโซนที่ไม่ทำกำไร” “เขาทำแบบนั้นไม่ได้ เร็น ถ้าทำแบบนั้นออกซิเจนในโซนนั้นจะหมดภายในหกชั่วโมง... คนนับพันจะขาดใจตาย” “เขาทำไปแล้ว เอล่า และเขากำลังทำอยู่ตอนนี้” เร็นลุกขึ้นยืน ความเย็นเยียบจากท่อส่งเริ่มกัดกินผิวหนัง เขาต้องไปที่ห้องควบคุมนั่น ก่อนที่สถานีแห่งนี้จะกลายเป็นสุสานไร้เงาอีกครั้ง ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยในสถานีก็ดังลั่นไปทั่วโถงทางเดิน แต่มันไม่ใช่เสียงเตือนการรั่วไหลของออกซิเจน มันคือเสียงแจ้งเตือน ‘การล็อกดาวน์พื้นที่’ ประตูโลหะทุกบานรอบตัวเขาปิดสนิทพร้อมกันด้วยเสียงกลไกที่หนักแน่น เสียงรองเท้าบูทหลายคู่กระทบพื้นเหล็กดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากทางเดินด้านซ้ายและขวา แสงไฟในช่องซ่อมบำรุงเปลี่ยนจากสีขาวนวลเป็นสีแดงฉานเหมือนเลือดที่นองอยู่บนพื้น “พบตัวเป้าหมายแล้ว” เสียงของคาร์ลอสไม่ได้มาจากช่องสื่อสารอีกต่อไป แต่มันดังมาจากลำโพงติดผนังเหนือหัวเขา “เร็น นายเป็นวิศวกรที่เก่งกาจ แต่ขีดจำกัดของนายคือความเห็นอกเห็นใจที่มากเกินไป ซึ่งมันไม่มีที่ยืนในจักรวาลที่กำลังจะล่มสลาย” เร็นกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องที่เขาติดอยู่ ไม่มีทางออก ไม่มีเครื่องมือซ่อมบำรุงใดๆ ที่จะช่วยให้เขาเปิดประตูหนาหกนิ้วนี้ได้ ทว่า ในจังหวะที่เงาดำของทหารรักษาการณ์ปรากฏขึ้นที่ปลายสุดของทางเดิน แผงควบคุมข้างตัวเขากลับมีข้อความวิ่งผ่านอย่างรวดเร็ว ‘รหัสผ่านถูกแก้ไขโดย: E-L-A’ ประตูช่องซ่อมบำรุงบานเล็กๆ ที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนดีดตัวออกเผยให้เห็นท่อระบายอากาศที่มืดมิด เร็นเหลือบมองแผงควบคุมของคาร์ลอสที่กำลังนับถอยหลังสู่การปิดระบบช่วยชีวิตของโซนล่าง และในวินาทีก่อนที่กระสุนนัดแรกจะพุ่งเข้าใส่จุดที่เขาเคยยืนอยู่ เขาก็ตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีวิศวกรคนไหนกล้าทำ เขาดึงสายไฟเส้นสุดท้ายของตัวคุมแรงดันออก เปลี่ยนให้สถานีทั้งสถานีเข้าสู่สภาวะ ‘แรงดันวิกฤต’ หน้าจอในห้องควบคุมของคาร์ลอสดับวูบลงพร้อมกับเสียงกริ่งเตือนภัยดังระงมไปทั่วจักรวาล เร็นรู้ดีว่าสิ่งที่เขาเพิ่งทำลงไปคือการจุดชนวนสงครามกลางสถานีที่ไม่มีวันย้อนกลับคืน แต่ในขณะที่เขามุดตัวเข้าสู่ความมืดของท่อระบายอากาศ แสงไฟจากหุ่นยนต์ตรวจการก็ส่องกราดเข้ามาในช่องที่เขาเพิ่งคลานผ่านไป เขากดรับสายจากเอล่าที่แทรกซึมเข้ามาในระบบหูฟังของเขา “เร็น! นายทำอะไรลงไป! ตอนนี้คาร์ลอสไม่ได้แค่จะฆ่านายแล้ว... เขาเปิดระบบทำลายตัวเองของสถานีแล้ว!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในภารกิจกู้ชีพครั้งนี้ไปด้วยกันครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์