ค่ำคืนแห่งการรอคอย

กลิ่นอายของน้ำมันไฮดรอลิกและสนิมเหล็กที่อบอวลอยู่ในท่อระบายอากาศระดับเจ็ด ไม่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัยเลยสักครั้งสำหรับเร็น มันคือกลิ่นของความตายที่ถูกเคลือบไว้ด้วยความเจริญทางเทคโนโลยี นิ้วเรียวหนาของชายหนุ่มในชุดสูทวิศวกรเปื้อนคราบเขม่า กำลังขันน็อตตัวสุดท้ายของชุดเกราะสนามแบบรีบประกอบ เสียงโลหะกระทบกันกริ๊กๆ ดังสะท้อนในความเงียบงันของห้องเครื่องยนต์สำรอง แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างที่คมคายแต่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า ดวงตาคู่นั้นนิ่งสงบ ด ch ซ่อนความรุ่มร้อนและรอยแผลเป็นจากอดีตที่เขาไม่เคยลืมเลือน—วันที่เปลวเพลิงกลืนกินครอบครัวของเขาไปพร้อมกับสถานีอวกาศรุ่นพี่ "แรงดันในท่อส่งพลังงานหลักลดลงอีกสามเปอร์เซ็นต์แล้วครับ เร็น" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านเครื่องสื่อสารขนาดเล็กจากเอล่าเต็มไปด้วยความตึงเครียด หญิงสาวกำลังซ่อนตัวอยู่หลังแผงควบคุมหลักในเขตอับสัญญาณของสถานี ไอน้ำเย็นยะเยือกที่พ่นออกมาจากระบบปรับอากาศชั่วคราวทำให้ลมหายใจของเธอปรากฏเป็นไอจางๆ ในความมืด เร็นหยุดมือที่กำลังง่วนอยู่กับสายเคเบิล เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานเหล็กกล้าที่สั่นสะเทือนเบาๆ จากแรงขับเคลื่อนของสถานีที่ถูกปรับเปลี่ยนเส้นทางโดยคำสั่งของคาร์ลอส "ปล่อยให้มันลดลงไปเถอะครับ เอล่า" เร็นตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มั่นคง "ถ้าเราไม่ยอมให้ระบบโอเวอร์โหลดในจุดนี้ คาร์ลอสก็จะไม่มีทางเปิดประตูห้องนิรภัยชั้นสิบสอง... และเราก็จะไม่ทางเลือกอื่นนอกจากนั่งรอความตายที่มันจัดเตรียมไว้ให้" ความเงียบงันโรยตัวลงมาครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงฮัมต่ำของเครื่องยนต์รีแอคเตอร์ที่เต้นเร้าอยู่ในอก เอล่าถอนหายใจยาวผ่านคลื่นวิทยุ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือรอยยิ้มขมขื่น "คุณนี่มันบ้าจริงๆ เร็น... รู้ตัวไหมครับว่าแผนการที่คุณวางไว้ มันมีโอกาสรอดน้อยกว่าการเดินไปให้ผู้บัญชาการยิงเป้าเสียอีก" "ความตายจากกระสุนของคาร์ลอสไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการตายอย่างไร้ศักดิ์ศรีในฐานะเครื่องมือของมันหريكหราหรอกครับ" เร็นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ชุดเกราะสนามขยับส่งเสียงโลหะเสียดสีกันเบาๆ "เตรียมตัวให้พร้อม เมื่อสัญญาณเตือนภัยรอบสถานีดังขึ้น นั่นคือสัญญาณเริ่มเกมของเรา" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องบัญชาการหลักชั้นบนสุด แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่เป็นจังหวะสะท้อนบนกระจกใสบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นความเวิ้งว้างของห้วงอวกาศสีดำสนิท ผู้บัญชาการคาร์ลอสยืนกอดอก ใบหน้าเรียบเฉยราਤรูปปั้นหิน ดวงตาคมกริบจ้องมองสถานะระบบรักษาความปลอดภัยที่กำลังปั่นป่วนจากฝีมือของหนูสกปรกที่หลบซ่อนอยู่ข้างล่าง นายทหารยศร้อยเอกเดินเข้ามาทำความเคatอย่างรีบร้อน สีหน้าซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือด "ท่านครับ! ระบบระบายอากาศในเขตสี่ถูกตัดขาด และพลังงานในส่วนของห้องเครื่องสำรองกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ... หรือว่าพวกมันกำลังจะ—" "ปล่อยให้มันทำไปเถอะ ร้อยเอก" คาร์ลอสตัดบทด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายผู้เชื่อมั่นในความเด็ดขาด "มนุษย์เรามักจะดิ้นรนที่สุดก่อนที่ความตายจะมาเยือน ยิ่งมันพยายามแฮกเข้าระบบมากเท่าไหร่ เส้นทางที่มันขุดขึ้นมา ก็จะยิ่งกลายเป็นหลุมศพที่สะดวกสบายสำหรับพวกมันมากขึ้นเท่านั้น" "แต่ว่า... ประชาชนบนสถานีเริ่มตื่นตระหนกแล้วนะครับ ถ้าข่าวเรื่องระบบล่มรั่วไหลออกไป—" "ไม่มีใครรู้เรื่องทั้งนั้น ถ้าหากว่าสถานีนี้ไม่เหลือใครที่มีชีวิตพอจะพูด" คาร์ลอสหมุนตัวกลับมาจ้องร้อยเอกด้วยแววตาที่ทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "สั่งการหน่วยจู่โจมพิเศษทั้งหมด ปิดตายประตูเชื่อมต่อทุกเขต ล้อมห้องเครื่องสำรองไว้ อย่าให้แมลงตัวไหนรอดไปได้... แม้แต่ตัวเดียว" บรรยากาศทั่วทั้งสถานีไร้เงายามนี้ราวกับสัตว์ประหลาดเหล็กกล้าที่กำลังอ้าปากรอเหยื่อ ความมืดและแสงไฟสีแดงสลับกันไปมาสร้างเงาทอดยาวน่าสะพรึงกลัว ทุกชีวิตบนสถานีกำลังหายใจรดต้นคอกันด้วยความหวาดระแวง ค่ำคืนแห่งการรอคอยนี้ยาวนานราวดั่งชั่วนิรันดร์ และไม่มีใครรู้เลยว่า เมื่อแสงอาทิตย์เทียมในรอบถัดไปมาถึง ใครบ้างที่จะยังคงได้ลืมตาตื่นขึ้นมาหายใจ เร็นสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย มือหนากำด้ามปืนพกพลังงานแม่เหล็กแน่นจนข้อต่อสีขาวโพลน เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องเครื่องเพื่อมุ่งหน้าสู่จุดปะทะ ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมสื่อสารที่ควรจะปิดตายไปแล้ว กลับติดสว่างขึ้นมาเองโดยไม่มีปุ่มคำสั่ง เสียงสัญญาณรบกวนซ่าๆ ดังอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ภาพใบหน้าของบุคคลที่ไม่คาดฝันจะปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ทำให้เร็นต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที "สวัสดีครับ คุณวิศวกร... ดูเหมือนว่าคุณกำลังเดินไปติดกับดักที่ผมเป็นคนออกแบบไว้ให้เองกับมือเลยนะครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันครั้งสำคัญนี้กับผม ไฮเปอร์ไดรฟ์ นะครับ