อาวุธสุดท้าย

กลิ่นอายของโอโซนไหม้เกรียมและคราบน้ำมันเครื่องผสมปนเปอยู่ในอากาศเจือจางภายในห้องควบคุมหลัก เสียงสัญญาณเตือนภัยโทนต่ำดังเป็นจังหวะซ้ำๆ ราวกับเสียงเต้นของหัวใจที่กำลังจะหยุดเต้น แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องลงบนใบหน้าของทุกคนให้กลายเป็นเงาดำทะมึน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันระดับสูงจนแทบจะทำให้แก้วหูของผู้คนในห้องนี้ปริแตก "อย่าเพิ่งรีบตายสิ เร็น... งานเลี้ยงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเองนะครับ" เอล่าเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ขณะที่คาร์ลอสเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในชีวิต นิ้วมือเรียวบางของอดีตแฮกเกอร์สาวไม่ได้สั่นเทาเลยแม้แต่น้อย แม้หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าจะแสดงผลรหัสผ่านระบบทำลายตัวเองที่กำลังเดินถอยหลังอย่างรวดเร็ว—สิบนาทีสุดท้ายก่อนที่สถานีอวกาศแห่งนี้จะกลายเป็นเพียงเศษซากลอยเคว้งในสุญญากาศ "เธอ... เธอทำอะไรลง