การตัดสินใจของวิศวกร

"ถอยออกมา เอล่า! ถ้าขืนขยับอีกนิ้วเดียว วงจรนี้จะตัดเข้าสู่โหมดทำลายตัวเองทันที!" เสียงของเร็นแหบพร่าและสั่นเครือ แต่มันเปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ ปลายนิ้วของเขาที่สวมถุงมือกันกระแสไฟฟ้าสั่นระริกอยู่เหนือแผงวงจรหลักของสถานีไร้เงา ในขณะที่สถานการณ์รอบตัวคือความโกลาหล เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสลับกับความมืดมิดที่เข้าปกคลุมเป็นระยะ ราวกับสถานีอวกาศแห่งนี้กำลังจะดับลมหายใจลงในวินาทีข้างหน้า เอล่าชะงักค้าง เธอหันมองผู้บัญชาการคาร์ลอสที่ยืนอยู่เบื้องหลังในชุดเครื่องแบบเต็มยศ ดวงตาของเขายังคงเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก แม้ความตายจะคืบคลานเข้ามาถึงห้องควบคุมกลางแห่งนี้ก็ตาม "เธอก็รู้เร็น ว่าสถานีนี่มันพังไปแล้ว" คาร์ลอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ราวกับกำลังสั่งกาแฟในเช้าวันปกติ "การที่เธอพยายามยื้อเวลา มันไม่ใช่การช่วยชีวิต แต่มันคือการทรมานคนอีกนับหมื่นที่รอวันตายจากก๊าซออกซิเจนที่กำลังจะหมดไป การตัดสินใจของฉันคือจุดจบที่เมตตาที่สุดแล้ว" "เมตตาหรือครับ?" เร็นแค่นยิ้มผ่านรอยเลือดที่มุมปาก "สำหรับคนที่มองมนุษย์เป็นเพียงตัวเลขในสมการอย่างคุณ ความตายอาจดูเรียบง่าย แต่สำหรับผม... ทุกชีวิตที่นี่มีความหมายเกินกว่าจะปล่อยให้คนอย่างคุณมาตัดสิน" เร็นไม่ได้หันไปมองคู่สนทนา สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่ที่การวิเคราะห์ความถี่ของกระแสไฟฟ้าในสายเคเบิลสีเงินที่พันเกี่ยวกันราวกับเส้นเลือดในกายวิภาคของเครื่องจักร นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเผชิญกับวินาทีเป็นตาย แต่ความทรงจำเก่าๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ระเบิดในอดีตที่พรากครอบครัวของเขาไป กำลังฉายซ้ำเหมือนภาพหลอนในหัว *อย่าพลาด... ครั้งนี้แกต้องไม่พลาด* เขาสูดลมหายใจลึก กลิ่นโอโซนและโลหะไหม้ไฟอบอวลอยู่ในอากาศ เร็นเริ่มดึงสายสัญญาณสีน้ำเงินออกอย่างช้าๆ บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงจนได้ยินแม้แต่เสียงเต้นของหัวใจที่เต้นรัวแรง เอล่าแทบไม่กล้าหายใจ เธอรู้ดีว่าหากเร็นตัดสายผิดเส้น แรงดันไฟฟ้ามหาศาลจะกระชากร่างของเขาให้กลายเป็นเถ้าถ่านภายในเสี้ยววินาที "คาร์ลอส..." เร็นพูดขึ้นในขณะที่มือยังคงทำงานอย่างแม่นยำ "เหตุผลที่คุณทำแบบนี้ ไม่ใช่เพราะสงสารผู้คนหรอกครับ แต่เพราะคุณกลัวความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยในเซิร์ฟเวอร์สำรองนี้ต่างหาก คุณพยายามจะฝังทุกอย่างไว้ในซากของสถานีนี้ เพื่อปกปิดความผิดพลาดของรัฐบาลโลก" คาร์ลอสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยนิ่งสงบสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "นายฉลาดเกินไปเร็น และนั่นคือเหตุผลที่นายไม่ควรมีชีวิตรอดต่อไป" ชายผู้บัญชาการหยิบปืนพกเลเซอร์ออกมาจากซองข้างกาย แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ง้างไก เอล่าที่สบโอกาสพุ่งตัวเข้ากระแทกคาร์ลอสอย่างสุดแรงเกิด ทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นในขณะที่เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วห้อง! กระสุนเลเซอร์เฉียดไหล่ของเร็นไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงปะทะทำให้สมาธิของเขาหลุดลอยไปชั่วครู่ มือที่กำลังจับสายไฟสั่นกระตุกจนเกือบจะเชื่อมต่อวงจรผิดพลาด หัวใจของเร็นเต้นรัวราวกับกลองรบ เขากัดฟันแน่น ฝืนความเจ็บปวดจากแผลถลอกที่หัวไหล่ แล้วใช้อุปกรณ์เชื่อมต่อปลายสายที่เหลือเข้าด้วยกันด้วยเทคนิคที่เขาเพิ่งคิดค้นขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ *คลิก* เสียงล็อกของกลไกดังขึ้น ตามด้วยเสียงครางต่ำๆ ของระบบที่เริ่มถ่ายโอนพลังงาน แสงสีแดงที่กระพริบถี่ยิบหยุดลงกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมสถานีในแบบที่ต่างออกไป... มันคือความเงียบของเครื่องจักรที่หยุดทำงานลงอย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่ความเงียบก่อนระเบิด เร็นทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หายใจหอบถี่ เหงื่อกาฬไหลชุ่มแผ่นหลัง เขาทำสำเร็จ ระบบระเบิดถูกปลดล็อกโดยสิ้นเชิง "นายทำอะไรลงไป..." คาร์ลอสที่ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเปื้อนเลือดจ้องมองหน้าจอหลักที่ตอนนี้แสดงข้อมูลลับทั้งหมดที่เขาต้องการฝังกลบ มันกำลังถูกส่งออกไปสู่เครือข่ายดาวเทียมสาธารณะของสหพันธรัฐโดยอัตโนมัติ เร็นหัวเราะออกมาเบาๆ มันเป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความว่างเปล่า "ผมไม่ได้ทำแค่หยุดระเบิดหรอกครับคาร์ลอส ผมเพิ่งเปิดโปงนรกที่คุณสร้างขึ้นให้คนทั้งจักรวาลได้เห็นแล้ว" คาร์ลอสกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนขมับปูดโปนด้วยความโกรธแค้นเขามองดูหน้าจอที่กำลังอัปโหลดข้อมูลจนถึงเปอร์เซ็นต์สุดท้าย เขารู้ดีว่าชีวิตหน้าที่การงานและทุกอย่างที่เขาสร้างมาได้จบสิ้นลงแล้ว แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะตัดสินใจทำสิ่งสุดท้ายเพื่อล้างแค้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยชุดใหม่ที่ไม่ใช่คนของเขาก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ประตูห้องควบคุมถูกกระชากเปิดออก ชายในชุดเกราะสีดำทมิฬพร้อมตราสัญลักษณ์ที่เร็นไม่เคยเห็นมาก่อนเดินเข้ามา พวกเขาไม่ใช่คนของสถานีไร้เงา และไม่ใช่คนของรัฐบาลโลกที่คาร์ลอสรับใช้ ผู้นำกลุ่มชายชุดดำก้าวออกมาข้างหน้า เขาปัดเศษฝุ่นบนไหล่ก่อนจะจ้องมองเร็นด้วยสายตาที่เย็นเยียบไม่แพ้คาร์ลอส "ยินดีด้วยคุณวิศวกร... การตัดสินใจของคุณในวันนี้ ไม่ใช่แค่การหยุดระเบิด แต่มันคือการเริ่มสงครามที่พวกเราเฝ้ารอมานาน" ชายคนนั้นหยิบอุปกรณ์บางอย่างออกมา มันดูเหมือนกุญแจรหัสลับที่เร็นเคยเห็นแค่ในตำนาน "คาร์ลอส คุณหมดประโยชน์แล้ว ส่วนเร็น... ถึงเวลาที่คุณต้องเลือกใหม่แล้วว่าจะร่วมมือกับ 'พวกเรา' หรือจะจบชีวิตลงพร้อมกับสถานีที่กำลังจะแตกสลายจริงๆ ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า" เร็นมองดูอุปกรณ์ในมือชายแปลกหน้า สลับกับมองไปที่เอล่าที่กำลังถูกกองกำลังล้อมไว้ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลัง เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ ไม่ใช่แค่การเมืองระดับสถานี แต่มันคือปมขัดแย้งที่ใหญ่กว่าดวงดาวทั้งระบบ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับผมนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์ครับ