พันธมิตรจากอดีต

"ถ้าคุณคิดจะเอาเหล็กขึ้นสนิมพวกนี้มาซ่อมระบบหล่อเย็นของสถานี ผมแนะนำให้เอาไปทิ้งในเตาหลอมจะดีกว่าครับ" เสียงของเร็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในอวกาศ เขายืนกอดอกจ้องมองแผงวงจรที่ถูกบัดกรีด้วยฝีมือหยาบกระด้างบนโต๊ะทำงานกลางห้องโถงสำรอง เอล่าที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นว่ามือของเร็นสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความขุ่นเคืองในฐานะวิศวกรที่เห็นงานฝีมือไร้มาตรฐาน "เหล็กขึ้นสนิมงั้นรึ?" ชายชราในชุดช่างเครื่องสีซีดจางที่เป็นรอยไหม้จากการใช้งานหนักแค่นหัวเราะ เขาถอดแว่นขยายที่ติดกับดวงตาออก ดวงตาของเขามีริ้วรอยแห่งการผ่านร้อนผ่านหนาวและร่องรอยของความแค้นที่ถูกฝังกลบไว้เนิ่นนาน "พวกเราเป็นคนสร้างระบบระบายอากาศให้คาร์ลอสในตอนที่มันยังเป็นแค่ไอ้เด็กปั้นที่พยายามเอาใจนายทุน คุณยังไม่เกิดด้วยซ้ำตอนที่พวกเราต้องถอดหัวใจสถานีออกมาซ่อมกลางอวกาศโดยไม่มีชุดอัดแรงดัน" เร็นหรี่ตาลง มองไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเก่าคร่ำคร่าราวกับซากปรักหักพัง พวกเขาคือ 'กลุ่มวิศวกรเขตล่าง' ที่เคยถูกคาร์ลอสขับไล่ออกไปสู่เขตเหมืองร้างหลังจากเกิดเหตุวิกฤตเมื่อห้าปีก่อน การปรากฏตัวของคนกลุ่มนี้ท่ามกลางสถานการณ์ที่ออกซิเจนกำลังลดต่ำลงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ "อดีตคือขยะในอวกาศครับ" เร็นตอบพลางเดินเข้าไปใกล้จนแทบประชิดหน้าชายชรา "คาร์ลอสทิ้งพวกคุณไว้เบื้องหลังเพื่อให้เขามีพื้นที่ในการตัดสินใจที่เด็ดขาดขึ้น ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อเรียกร้องความยุติธรรมหรือค่าจ้าง ผมบอกได้เลยว่าคุณมาผิดที่... สถานีนี้กำลังจะตาย และไม่มีใครสนใจอดีตในตอนที่ไม่มีลมหายใจเหลืออยู่แล้ว" เอล่าก้าวเข้ามาแทรกกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด เธอสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าสถิตที่ไหลวนอยู่ในอากาศ นี่ไม่ใช่แค่การโต้เถียงเชิงวิศวกรรม แต่มันคือการปะทะกันของอุดมการณ์ที่แตกสลาย "พวกเขาไม่ได้มาเพื่อทวงค่าจ้าง เร็น" เอล่ากระซิบ เสียงของเธอเบาแต่หนักแน่น "พวกเขาถือรหัสผ่านชุดสุดท้ายของระบบรักษาความปลอดภัยเซกเตอร์ 4... รหัสที่แม้แต่คาร์ลอสก็เข้าไม่ถึง" เร็นชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความสงสัยระคนเคลือบแคลง เขามองไปที่มือของชายชราที่สั่นเทา มือข้างนั้นกุมชิปสีดำสนิทเอาไว้ มันไม่ใช่ชิปข้อมูลธรรมดา แต่มันคือตัวจุดชนวนระบบนิรภัยที่จะปลดล็อกประตูทุกบานที่คาร์ลอสสั่งปิดตายไว้เพื่อกักขังทุกคนในสถานี "ทำไม?" เร็นถามสั้นๆ "เพราะพวกเราเกลียดการตายในความมืด" ชายชรากล่าวพลางวางชิปลงบนโต๊ะ "คาร์ลอสคิดว่าเขาเป็นเจ้าของสถานีนี้ แต่เขาไม่เคยเข้าใจว่าจริงๆ แล้วสถานีนี้มันมีชีวิต... และมันกำลังสำลักควันจากแผนการชั่วช้าของเขา เราไม่ได้มาเพื่อช่วยคุณ เร็น เรามาเพื่อรื้อถอนมรดกของไอ้ทรยศนั่นก่อนที่ทุกอย่างจะระเบิดไปพร้อมกับหัวใจของสถานี" จู่ๆ สัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงก็ดังสนั่นไปทั่วห้องโถง แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกทำให้เพดานโลหะลั่นเปรี้ยง เร็นมองออกไปนอกหน้าต่างบานแคบ เห็นลำแสงเลเซอร์พุ่งผ่านความมืดของอวกาศ มันคือยานรบติดตราสัญลักษณ์ของกองทัพเอกชนที่คาร์ลอสว่าจ้างมาเพื่อเก็บกวาด 'ความผิดพลาด' ในครั้งนี้ "มันมาแล้ว" เร็นพึมพำ ก่อนจะหันไปหยิบประแจโลหะคู่ใจ "ถ้าพวกคุณมีความสามารถจริงอย่างที่อวดไว้ ก็โชว์ให้ผมเห็นหน่อยว่าวิศวกรของจริงเขาจัดการกับปัญหาระดับวิกฤตกันยังไง เอล่า... เตรียมรหัสผ่านให้พร้อม เรากำลังจะทำสิ่งที่บ้าที่สุดเท่าที่สถานีนี้เคยบันทึกไว้" ท่ามกลางเสียงปืนที่เริ่มดังระงมจากทางเดินฝั่งตะวันออก เร็นและกลุ่มวิศวกรที่เคยถูกทอดทิ้งต่างลงมือปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว ความเกลียดชังในอดีตถูกพับเก็บไว้ใต้ซากเหล็กกล้า ทุกคนมุ่งเน้นไปที่เป้าหมายเดียวคือการยึดอำนาจเหนือระบบของสถานีกลับคืนมา แต่ในขณะที่เร็นกำลังจะเชื่อมต่อชิปเข้ากับระบบควบคุมหลัก ประตูกั้นห้องนิรภัยเบื้องหน้าก็เปิดออกช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบเนี๊ยบกริบของคาร์ลอสเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มทหารติดอาวุธครบมือ เขามองดูภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังดูละครฉากสุดท้ายที่เขาเป็นคนกำกับเองทุกขั้นตอน คาร์ลอสลดปืนพกในมือลงพลางปรบมือเบาๆ เสียงนั้นก้องกังวานในความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะพวกคนขี้แพ้... ขอบใจมากที่รวบรวมรหัสผ่านทั้งหมดมาไว้ในที่เดียวให้ฉัน มันประหยัดเวลาในการไล่ล่าพวกแกไปได้เยอะเลย" เร็นนิ่งค้าง มือยังคงคาอยู่ที่พอร์ตเชื่อมต่อ เขาหันไปมองชายชราที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วพบว่า... ชายชราผู้นั้นกำลังยิ้มตอบคาร์ลอสด้วยแววตาที่เยือกเย็นพอกัน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดของดวงดาวกับผม ไฮเปอร์ไดรฟ์ นะครับ