ปรัชญาของการฆ่า

“วางปืนลงซะ คาร์ลอส… ก่อนที่ความถูกต้องของนายจะกลายเป็นเพียงรอยเปื้อนบนพื้นโลหะนี่” เสียงของเร็นเรียบสนิท แต่มันสั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทของผู้บัญชาการสถานี ปลายกระบอกปืนพลาสม่าของคาร์ลอสยังคงนิ่งสนิท เล็งตรงไปยังกึ่งกลางหน้าผากของอดีตเพื่อนร่วมรบ ภายในห้องควบคุมระบบพยุงชีพที่เงียบงันจนได้ยินเสียงระบบหล่อเย็นทำงานเป็นจังหวะเหมือนเสียงหัวใจที่กำลังใกล้หยุดเต้น คาร์ลอสแค่นยิ้ม แววตาของเขาไร้ซึ่งร่องรอยของมิตรภาพที่เคยมีให้กันมานานนับปี “ความถูกต้องงั้นหรือเร็น? นายยังยึดติดกับจริยธรรมของคนตัวเล็กๆ ในจักรวาลที่กำลังจะล่มสลายอยู่อีกหรือไง การฆ่าคนหนึ่งร้อยเพื่อรักษาคนอีกหมื่น… มันคือกฎคณิตศาสตร์ ไม่ใช่การทำบาป” “นั่นมันคณิตศาสตร์ของเครื่องจักร ไม่ใช่ของมนุษย์” เร็นตอบโต้พลางขยับเท้าถอยหลังอย่างช้าๆ มือของเขาละจากแผงวงจรที่เพิ่งซ่อมแซมเสร็จมาแตะที่ด้ามประแจเหล็กข้างเอวโดยสัญชาตญาณ “นายกำลังเล่นบทพระเจ้าโดยใช้ชีวิตของคนอื่นเป็นหมาก นายจำที่ที่ดวงดาวดวงนั้นแตกสลายได้ไหม? ครอบครัวของฉันไม่ได้ตายเพราะคณิตศาสตร์… พวกเขาตายเพราะความเย็นชาของคนที่คิดแบบเดียวกับนาย” คาร์ลอสหัวเราะหึในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเสียดแทง “อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาตัดสินอนาคตของสถานีไร้เงา เร็น ถ้าฉันไม่ตัดไฟในเซกเตอร์ที่สี่ทิ้ง ออกซิเจนจะหมดไปทั่วสถานีภายในสิบนาที นายเลือกได้… จะให้คนนับร้อยตายโดยไม่รู้ตัว หรือจะให้พวกเขามีชีวิตอยู่ต่อเพื่อรอวันถูกกลืนกินโดยความล้มเหลวที่นายเป็นคนก่อ” “นายไม่ได้ทำเพื่อคนส่วนรวม คาร์ลอส” เร็นก้าวเข้ามาหนึ่งจังหวะ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ขุ่นมัวของอีกฝ่าย “นายทำเพราะกลัว กลัวว่าถ้าสถานีนี้ล่มสลาย ประวัติศาสตร์จะจารึกว่านายคือผู้บัญชาการที่ห่วยแตกที่สุดในยุคสมัยนี้ นายไม่ได้ฆ่าเพื่อช่วยใคร แต่นายฆ่าเพื่อประคองอีโก้ที่บิดเบี้ยวของตัวเอง” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศจะกลายเป็นของแข็ง เอล่าที่แอบดูอยู่จากหลังกำแพงเหล็กกัดริมฝีปากจนห้อเลือด นิ้วมือของเธอรัวอยู่บนคีย์บอร์ดโฮโลกราฟิกตัวจิ๋ว พยายามแทรกแซงระบบรักษาความปลอดภัยเพื่อล็อคปืนของคาร์ลอส แต่ทุกครั้งที่เธอพยายาม ระบบกลับตีกลับด้วยรหัสที่ซับซ้อนเกินกว่าจะถอดถอนได้ทันเวลา “นายรู้ไหมว่าทำไมเราถึงเป็นเพื่อนกันไม่ได้อีกต่อไป?” คาร์ลอสลดปืนลงเล็กน้อย แต่ความกดดันในน้ำเสียงกลับเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ “เพราะนายมัวแต่ยุ่งกับการพยายามกู้สถานการณ์ที่ไม่มีวันรอด แต่นายลืมไปว่า… ในความมืดมิดของอวกาศ สิ่งเดียวที่ทำหน้าที่เป็นเข็มทิศได้ไม่ใช่คุณธรรม แต่มันคือ ‘อำนาจ’ ที่เด็ดขาดพอจะสั่งการ” “ถ้าอำนาจของนายหมายถึงการเหยียบย่ำชีวิตคนอื่นให้กลายเป็นฝุ่นผง ฉันก็ยินดีจะเป็นศัตรูของนายจนลมหายใจสุดท้าย” เร็นตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดเสียยิ่งกว่า คาร์ลอสถอนหายใจยาว แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว “น่าเสียดาย… ฉันนึกว่าการสนทนาของเราจะนำไปสู่ความเข้าใจ แต่มันกลับนำไปสู่ทางตัน เหมือนกับทุกความสัมพันธ์ในจักรวาลนี้ที่ถูกกำหนดให้พังทลาย” ทันใดนั้น คาร์ลอสก็ไม่ได้ยิงไปที่เร็น แต่เขากลับหันปากกระบอกปืนไปที่แผงควบคุมหลักด้านข้าง แล้วลั่นไกด้วยความเร็วที่เหนือชั้น กระแสไฟฟ้าพลาสม่าสีน้ำเงินเข้มระเบิดกระจาย ประกายไฟแลบแปลบปลาบไปทั่วห้อง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นราวกับเสียงกรีดร้องของสถานีที่กำลังจะแตกสลาย “นายทำอะไรลงไป!” เร็นตะโกนด้วยความตกใจ ขณะที่ระบบเซนเซอร์ทั้งหมดในห้องดับวูบลง เหลือเพียงแสงฉุกเฉินสีแดงฉานที่วูบวาบตามจังหวะชีพจรของสถานี คาร์ลอสโยนปืนที่ไร้พลังงานทิ้งไว้บนพื้น แล้วเดินตรงมาที่เร็นด้วยท่าทีที่สงบนิ่งจนน่าขนลุก “ฉันไม่ได้ฆ่านาย… แต่ฉันกำลังจะทำให้นายต้องเลือกว่าจะเห็นสถานีนี้ล่มสลายต่อหน้าต่อตา หรือจะยอมมือเปื้อนเลือดเพื่อกู้มันกลับมาด้วยวิธีของฉัน” ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดเบื้องหลัง เร็นหันไปมองและต้องชะงักงัน เมื่อเห็นเงามืดนั้นปรากฏร่างขึ้นภายใต้แสงไฟสีแดง ร่างนั้นคือคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่การระเบิดครั้งก่อน… คนที่เป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนา ‘รอยแตก’ ที่เร็นพยายามตามหามาตลอด “คาร์ลอส… นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในแผนการนี้สินะ” เร็นพึมพำขณะมองร่างนั้นที่ค่อยๆ ก้าวพ้นจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่บุคคลปริศนาจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยเกินไป “สวัสดีเร็น… นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกันในสภาพที่… ย่ำแย่ขนาดนี้?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดของดวงดาวกับผม ไฮเปอร์ไดรฟ์ นะครับ