นาทีวิกฤต

"ถ้าคุณยังไม่ถอยมือออกไปจากแผงควบคุมเดี๋ยวนี้ สิ่งที่จะระเบิดใส่หน้าไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่มันคือชีวิตของคนทั้งสถานี!" เสียงตะคอกของเร็นดังก้องไปทั่วห้องเครื่องยนต์หลัก แรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของสถานีไร้เงาส่งผลให้พื้นเหล็กใต้ฝ่าเท้าสั่นระริกเหมือนมีใครกำลังเต้นรำอยู่บนแผ่นดินไหว เร็นจ้องมองเอล่าที่กำลังพยายามฝังโค้ชบางอย่างลงในระบบหล่อเย็นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกร้าวร้าว ทว่าในแววตานั้นกลับซ่อนความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บงำไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "เร็น! ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ คาร์ลอสจะปิดระบบไหลเวียนอากาศในเขตล่าง! คุณก็รู้ว่าเขามองเห็นคนงานเป็นแค่ตัวเลขในตารางงบประมาณ!" เอล่าสวนกลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว นิ้วเรียวของเธอรัวลงบนหน้าจอโฮโลแกรมที่กะพริบถี่เป็นสีแดงฉาน "นั่นคือการตัดสินใจทางยุทธศาสตร์ของเขา! แต่สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่คือการเร่งปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชันให้เกินขีดจำกัด ดูนั่น!" เร็นชี้ไปยังมาตรวัดความดันที่เข็มตีทะลุขีดจำกัดไปนานแล้ว "แรงดันมันกำลังจะแตกตัว ระบบหล่อเย็นไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับการดึงพลังงานย้อนกลับแบบนี้!" กลิ่นโอโซนที่อบอวลไปทั่วห้องเริ่มเปลี่ยนเป็นกลิ่นไหม้ที่ฉุนกึ๊ก เร็นรู้ดีว่าเวลาของเขามีน้อยเต็มที เขาพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือของเอล่า แต่นั่นกลับทำให้หน้าจอระบบหลักหลุดจากการควบคุมโดยสมบูรณ์ เสียงสัญญาณเตือนภัยดังหวีดหวิวแหลมสูงจนแก้วหูแทบฉีกขาด "ถอยไป!" เร็นสบถพลางผลักเอล่าให้หลบไปด้านหลัง ก่อนจะใช้ตัวบังแผงควบคุมที่กำลังพ่นประกายไฟสีน้ำเงินวาบออกมาเหมือนงูพิษ เขาสวมถุงมือกันความร้อนที่ขาดวิ่น พยายามกดปุ่มระบายแรงดันฉุกเฉินด้วยมือข้างเดียว ขณะที่อีกข้างต้องยันฝาครอบแผงวงจรที่กำลังจะหลุดกระเด็นออกมาราวกับกับระเบิดที่พร้อมจะปะทุ ความร้อนพุ่งพล่านเข้าสู่ผิวหนังแม้จะมีถุงมือป้องกัน เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นเนื้อไหม้จางๆ ท่ามกลางความวุ่นวาย ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นมาในหัว—ภาพครอบครัวของเขาที่ยืนอยู่หน้าห้องควบคุมในสถานีรุ่นก่อนที่ลุกเป็นไฟ เร็นกัดฟันแน่น ความเย็นชาที่เขาใช้สร้างเป็นเกราะป้องกันใจมาตลอดหลายปีพังทลายลงเหลือเพียงสัญชาตญาณของการเอาชีวิตรอด "เร็น! หน้ากากออกซิเจนคุณ!" เอล่าตะโกนก้อง ทว่าสายไปเสียแล้ว แรงอัดมหาศาลจากการขัดข้องของแกนกลางสถานีทำให้ผนังโลหะบิดเบี้ยว เศษเหล็กแหลมคมกระเด็นผ่านหน้าเร็นไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เขาตัดสินใจหันหลังกลับเพื่อคว้าคันโยกตัดการเชื่อมต่อหลัก แต่วินาทีนั้นเอง... ฝาครอบเครื่องจักรที่รับแรงดันไม่ไหวก็ดีดตัวออกเหมือนกรงเล็บยักษ์ พุ่งเข้าใส่หน้าอกของเขาด้วยความเร็วสูงจนเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะก้มตัวหลบ เร็นล้มลงกระแทกพื้น ความรู้สึกเหมือนถูกรถหุ้มเกราะชนเข้าเต็มแรง หน้าอกของเขารู้สึกเหมือนถูกบดขยี้ ทุกอย่างรอบตัวพร่ามัว เสียงเตือนภัยดูเบาลงราวกับเขาหลุดเข้าไปในอุโมงค์ที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจของตัวเองและเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้อง ท่ามกลางหมอกควันสีเทาที่พวยพุ่งออกมาจากเครื่องยนต์ที่ชำรุด เร็นเห็นเงาตะคุ่มของร่างหนึ่งก้าวผ่านเปลวไฟเข้ามา ใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏชัดในแสงสีแดงจากสัญญาณเตือนภัย มันไม่ใช่ทีมกู้ภัย และไม่ใช่เอล่า ผู้บัญชาการคาร์ลอสยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งถือปืนพกกระบอกเล็ก แววตาของเขาเยือกเย็นไร้ความปราณี ราวกับไม่ได้สนใจเลยว่าสถานีกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา "นายทำได้ดีมาก เร็น" คาร์ลอสเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย "การที่นายยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อระบายแรงดันนั่น ทำให้ฉันตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ง่ายขึ้น" คาร์ลอสเดินเข้ามาใกล้จนปลายกระบอกปืนจ่อที่หน้าผากของเร็นที่กำลังนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นเหล็ก เอล่าพยายามจะขยับตัวเข้ามาช่วยแต่ถูกทหารหน่วยจู่โจมสองนายกดตัวไว้กับพื้น "แก... แกรู้อยู่แล้ว" เร็นเค้นเสียงผ่านลำคอที่เต็มไปด้วยเลือด "แกจงใจปล่อยให้ระบบหล่อเย็นรั่วไหล... เพื่อหาข้ออ้างในการกำจัดคนงานที่รู้เรื่องนี้" คาร์ลอสยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง "สถานีไร้เงาต้องการโครงสร้างใหม่ และบางครั้ง... การจะสร้างบ้านหลังใหม่ เราจำเป็นต้องเผาทิ้งทั้งหลังก่อน" ทันใดนั้น เสียงระเบิดที่ดังลั่นมาจากส่วนควบคุมทิศทางก็สะเทือนไปทั่วทั้งสถานี ไฟฟ้าทั้งหมดดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ในความมืดนั้น เร็นได้ยินเสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่ชัดเจนจากข้างหูเขา มันไม่ใช่เสียงของคาร์ลอส... แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่เขาคิดว่าตายไปนานแล้ว *“ขยับตัวซะเร็น... ตอนนี้แหละ ก่อนที่มันจะกดไก”* กระบอกปืนสั่นไหวเล็กน้อยในมือของคาร์ลอสเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติในความมืด เร็นรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย มือที่สั่นเทาคว้าเข้าที่ข้อเท้าของผู้บัญชาการสถานีผู้เลือดเย็น ก่อนจะดึงสุดแรงเกิด ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและอดทนรอคอยในทุกตัวอักษรกับผมนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์