การเดิมพันด้วยเวลา

"ถ้าค่าแรงดันตกต่ำกว่าสิบห้าเปอร์เซ็นต์ในสามนาทีนี้ ระบบกรองอากาศจะชัตดาวน์ถาวร แล้วเราทุกคนบนสถานีนี้ก็จะกลายเป็นซากศพที่ขาดอากาศหายใจอยู่ในโลหะโลงศพยักษ์นี่ คุณเข้าใจสิ่งที่ผมพูดไหม เอล่า?" เร็นกระแทกประแจไฮดรอลิกเข้ากับวาล์วหลัก เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วอุโมงค์ซ่อมบำรุงที่มืดมิดและเต็มไปด้วยไอระเหยของสารเคมีพิษ เขาไม่ได้หันไปมองคู่หูที่กำลังรัวนิ้วบนแผงควบคุมแบบโฮโลกราฟิกที่สั่นไหว มือของเขาสั่นเล็กน้อยจากอาการล้า แต่สายตาที่จ้องมองมาตรวัดยังคงนิ่งสนิท ดั่งจักษุของนักล่าที่จดจ่ออยู่กับเหยื่อ "เข้าใจสิคะ—เอ้อ... เข้าใจสิครับเร็น" เอล่าเผลอหลุดสำเนียงเดิมออกมา ก่อนจะรีบเปลี่ยนน้ำเสียงให้กระชับ "แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าเขตนี้คือโซนกักกันระดับสี่ ของผู้บัญชาการคาร์ลอส? สัญญาณชีพจรเราโชว์หราบนจอมอนิเตอร์ของเขาแล้ว ถ้าเขาไม่ส่งทหารมาเก็บเรา ก็แปลว่าเขากำลังรอให้เราตายไปเองเพื่อประหยัดทรัพยากร" เร็นแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความขบขัน "เขารอให้เราตายในฐานะวิศวกรที่ล้มเหลว แต่ผมจะไม่ยอมให้เขาได้ดูถูกความตายของตัวเองหรอกนะ" อุโมงค์ซ่อมบำรุงส่วนนี้คือหัวใจสำคัญของสถานีไร้เงา ทว่ามันเป็นส่วนที่ทรุดโทรมที่สุด แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกทำให้เศษเหล็กเหนือศีรษะหล่นลงมากระทบหมวกนิรภัยเป็นระยะ เสียงเตือนของระบบ 'Oxygen Level Critical' ดังถี่รัวจนกลายเป็นเสียงรบกวนในโสตประสาท เร็นเอื้อมมือเข้าไปในช่องว่างระหว่างแกนหมุนที่หมุนวนด้วยความเร็วสูง หากเขาพลาดเพียงมิลลิเมตรเดียว มือของเขาจะถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนหวนกลับมา... ภาพสถานีเก่าที่แตกสลาย เสียงกรีดร้องของครอบครัวที่ถูกสูบออกไปในอวกาศด้วยแรงดันอากาศที่มหาศาล ความโกรธแค้นกลายเป็นเชื้อเพลิงที่ทำให้เขาควบคุมลมหายใจให้คงที่ที่สุด "อีกนิดเดียว..." เร็นพึมพำ "คาร์ลอสกำลังมา" เอล่าหยุดมือที่แป้นพิมพ์ เธอมองผ่านกล้องวงจรปิดที่แฮ็กเข้ามา "เขากำลังเดินตรงมาที่โถงทางเชื่อมทิศตะวันออกกับหน่วยติดอาวุธหกคน เร็น เราเหลือเวลาไม่ถึงร้อยยี่สิบวินาทีแล้ว คุณต้องถอดโมดูลอากาศเก่าออกก่อนที่เขาจะมาถึง ไม่อย่างนั้นเราจะถูกขังอยู่ในนี้ตลอดกาล" เร็นไม่ตอบ เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงฉากกั้นพลาสม่าออก เสียงโลหะขูดขีดดังสนั่นจนฟันของเขาขบกันแน่น หยาดเหงื่อไหลเข้าตาจนแสบพร่าไปหมด แต่เขายังคงจดจ่ออยู่กับการเชื่อมต่อสายไฟสีน้ำเงินและแดงเข้าด้วยกัน หากผิดสีเพียงเส้นเดียว สถานีนี้จะเกิดระเบิดแรงดันสูงภายในพริบตา "คุณรู้ไหมเร็น" เอล่าพูดพลางก้าวถอยหลังเมื่อเห็นสัญญาณเตือนจากลิฟต์ในหน้าจอ "ทำไมผู้บัญชาการถึงเก็บเครื่องปั่นอากาศส่วนนี้ไว้ในโซนกักกัน? เพราะที่นี่ไม่ได้มีแค่เครื่องจักร แต่มันมี 'ความลับ' บางอย่างซ่อนอยู่หลังผนังเหล็กกล้านั่น" เร็นชะงักมือที่กำลังขันน็อตตัวสุดท้าย "คุณหมายความว่ายังไง?" "ข้อมูลที่ฉันกู้คืนมาได้ล่าสุด... มันบอกว่าคาร์ลอสไม่ได้ซ่อมเครื่องนี้เพื่อรักษาชีวิตคนบนสถานี แต่เขาใช้พลังงานจากมันเพื่อเลี้ยงระบบบางอย่างที่ 'อยู่อีกฟากของฝาผนัง' สิ่งที่ดูดกลืนอากาศของเราไปเกือบครึ่งหนึ่งเพื่อรักษาชีวิตของตัวตนที่เขาพยายามจะปลุกให้ตื่น" วินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทเหล็กก็ดังสะท้อนมาจากโถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงล็อกประตูอัตโนมัติที่ปิดตายลง ความกดอากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันจนแก้วหูของเร็นรู้สึกปวดจี๊ด "มันสายไปแล้ว" เร็นหันกลับมามองเอล่าด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าทุกครั้ง "เราปิดระบบไม่ได้แล้ว ถ้าผมเชื่อมต่อวงจรนี้สำเร็จ สถานีจะได้รับอากาศ แต่เครื่องจักรที่อยู่หลังผนังนั่นจะตื่นขึ้น และถ้าผมไม่เชื่อมต่อ เราก็ไม่มีอากาศหายใจ" เสียงเคาะประตูเหล็กดังขึ้นสามครั้งสม่ำเสมอ... เป็นจังหวะที่น่าสะพรึงกลัวของผู้บัญชาการคาร์ลอสที่ก้าวเข้ามาประจันหน้า "ออกมาซะ วิศวกร" เสียงคาร์ลอสลอดผ่านอินเตอร์คอมมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมให้เวลาคุณตัดสินใจหนึ่งนาที ว่าจะเลือกเป็นวีรบุรุษที่ตายไปพร้อมกับความลับ หรือเป็นสุนัขรับใช้ที่มีชีวิตอยู่เพื่อดูสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น" เร็นจ้องมองที่แผงวงจรในมือ สลับกับประตูที่กำลังถูกทำลายจากข้างนอก เขาสูดลมหายใจสุดท้ายที่เหลืออยู่ในปอด ก่อนจะกดสวิตช์ตัดสินชะตากรรมของสถานีทั้งสถานีลงไป ทันใดนั้น เสียงเตือนสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียว แต่ไม่ใช่เพราะอากาศไหลเวียน หากแต่เป็นเสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลังดังออกมาจากรอยแยกของผนังด้านหลังที่กำลังค่อยๆ เปิดออก ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและอดทนรอคอยในทุกตัวอักษรกับผมนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์