ทรยศหรือภักดี

"วางมือถือที่เชื่อมต่อกับแผงควบคุมระบบระบายอากาศลงซะ เอล่า... ผมไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันจบลงแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำของเร็นดังก้องอยู่ในห้องเก็บอะไหล่ที่อับชื้น แสงไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบถี่ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ เอล่าชะงักมือที่กำลังแตะลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรม แววตาของเธอสั่นไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความราบเรียบที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี เธอไม่หันกลับไปมอง แต่จดจ้องไปยังเส้นกราฟข้อมูลที่ไหลผ่านจอเสมือนจริง "คุณกำลังเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าคะ... เออ ผมหมายถึง คุณกำลังเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าครับ เร็น" เธอแก้คำพูดอย่างรวดเร็ว จังหวะการหายใจของเธอยังคงสม่ำเสมอจนน่าประหลาดใจสำหรับคนที่กำลังถูกจับได้คาหนังคาเขา เร็นก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงรองเท้าบูทหนักๆ ของเขากระทบกับพื้นเหล็กดังกังวานไปทั่วห้อง เขาไม่ได้ชักปืนออกมา แต่ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงยิ่งกว่าอาวุธชนิดใด "ข้อมูลการเคลื่อนย้ายเสบียงสำรองของสถานีถูกส่งออกไปที่เทอร์มินัลส่วนตัวของผู้บัญชาการคาร์ลอสเมื่อสิบนาทีที่แล้ว และเส้นทางเชื่อมต่อข้อมูลนั้นมาจากพอร์ตส่วนบุคคลที่คุณใช้งานอยู่เพียงคนเดียวในเขตนี้" เอล่าแค่นยิ้ม เธอค่อยๆ หันกลับมา แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาของเธอ ทำให้มันดูเย็นเยือกราวกับห้วงอวกาศที่ไร้จุดจบ "คุณรู้ไหมเร็น ว่าในสถานีที่ผุพังแห่งนี้ การเป็นคนดีมันไม่ได้ช่วยให้เรามีลมหายใจได้นานขึ้นหรอก ความภักดีน่ะหรือ? มันก็แค่เศษโลหะที่รอวันขึ้นสนิมเหมือนกับสถานีไร้เงาแห่งนี้แหละ" "คาร์ลอสสัญญาอะไรกับคุณ?" เร็นถาม สายตาของเขาจับจ้องไปที่ดวงตาของเธอเพื่อค้นหาความจริง "เขาสัญญาว่าจะปล่อยคุณไป? หรือเขาสัญญาว่าจะคืนชีวิตที่ปกติสุขให้คุณ? คุณก็น่าจะรู้ดีว่าคนอย่างเขาไม่มีทางปล่อยให้ 'หมาก' ที่มีประโยชน์อย่างคุณหลุดมือไปได้ง่ายๆ" "เขาไม่ได้สัญญาสิ่งเหล่านั้น" เอล่าก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับผนังโลหะ "เขาแค่ให้โอกาสฉันได้เลือก... เลือกว่าจะตายไปพร้อมกับซากเหล็กพวกนี้ หรือจะยอมแลกความเชื่อใจเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้ตัวเองได้ออกไปเห็นแสงของดาวดวงอื่นที่ไม่ใช่แสงจากนีออนปลอมๆ พวกนี้อีกครั้ง" เร็นนิ่งไปครู่หนึ่ง บรรยากาศในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเสียงระบบปรับอากาศทำงานแผ่วเบา ความเย็นเยียบจากภายนอกดูเหมือนจะแทรกซึมเข้ามาผ่านรอยร้าวของผนังห้อง เขาไม่เคยนึกฝันว่าคนที่เขาเชื่อใจที่สุด คนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตลอดสามเดือน จะเป็นคนเดียวกับที่ทำให้แผนการอพยพของพวกเขาล้มเหลวไม่เป็นท่าในทุกครั้งที่ผ่านมา "เอล่า ผมสูญเสียครอบครัวไปเพราะความเลือดเย็นของคาร์ลอส" เร็นกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดไว้ "ผมเลือกที่จะเดินหน้าต่อด้วยความหวังที่ว่าเราจะเปลี่ยนที่นี่ได้ แต่คุณ... คุณกำลังทำลายความหวังเดียวของคนที่นี่เพื่อเศษเสี้ยวของอิสรภาพที่คุณก็รู้อยู่เต็มอกว่าไม่มีอยู่จริง" เอล่าหลับตาลงแน่น มือของเธอกำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน "โลกใบนี้ไม่มีที่ว่างให้สำหรับคนใจดีหรอกเร็น คุณควรจะรู้ดีกว่าใคร" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังระงมไปทั่วสถานี เสียงฝีเท้าของหน่วยรักษาความปลอดภัยของคาร์ลอสเริ่มใกล้เข้ามาจากทุกทิศทาง เร็นเบิกตากว้าง เขาไม่ได้คาดคิดว่าจะมีกำลังเสริมมาปิดล้อมเร็วขนาดนี้ แสดงว่าเอล่าไม่ได้แค่ส่งข้อมูล แต่เธอตั้งใจจะล่อเขาเข้ามาติดกับดักตั้งแต่แรก "คุณไม่ได้แค่ส่งข้อมูล..." เร็นพึมพำขณะมองไปที่ประตูห้องที่กำลังถูกสะกัดกั้นจากภายนอก "คุณกำลังมอบตัวฉันให้เขาเป็นของขวัญปิดงาน" เอล่าไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่ก้มหน้าลงต่ำ ในขณะที่เสียงประตูกำลังถูกเจาะด้วยเลเซอร์ความร้อนสูง รอยยิ้มที่แสนเจ็บปวดปรากฏบนใบหน้าของเธอ แต่ก่อนที่บานประตูเหล็กจะร่วงลงมาสู่พื้น เสียงระบบสื่อสารภายในห้องก็ดังขึ้นแทรกสัญญาณเตือนภัย เป็นเสียงที่ทั้งเย็นชาและทรงอำนาจของคาร์ลอส *"เร็น... ขอบคุณมากที่ทำให้งานวันนี้ง่ายขึ้น เอล่าทำหน้าที่ของเธอได้ดีมาก แต่ดูเหมือนเธอจะลืมบอกคุณไปอย่างหนึ่งว่า... ไม่ใช่แค่คุณหรอกที่กำลังจะถูกกำจัดทิ้ง วันนี้พวกคุณทุกคนที่รวมหัวกันกบฏ จะต้องกลายเป็นอากาศธาตุไปพร้อมกับสถานีนี้ตอนที่ผมกดปุ่มสละทิ้งระบบหลัก"* ประตูด้านหลังของเร็นพังครืนลงมา หน่วยรักษาความปลอดภัยในชุดเกราะสีดำทมิฬกรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ แต่ในวินาทีที่วิกฤตที่สุดนั้นเอง เอล่ากลับคว้ามือเร็นไว้แน่น แล้วฉุดเขากระชากเข้าไปในช่องลับใต้พื้นทางเดินที่เร็นไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่จริง "ตามมา!" เธอตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดที่เริ่มดังขึ้นจากส่วนควบคุมหลัก เมื่อพวกเขาหล่นลงไปในความมืดมิดของอุโมงค์ระบายอากาศ เอล่าก็กดสวิตช์บางอย่างที่ทำให้รอยแยกของผนังด้านข้างเผยให้เห็นห้องลับที่ซ่อนอยู่ และสิ่งที่อยู่ในนั้นไม่ใช่เครื่องมือวิศวกรรม แต่มันคือบันทึกภาพเหตุการณ์วันเกิดอุบัติเหตุที่พรากครอบครัวของเร็นไป ซึ่งคาร์ลอสพยายามปกปิดมาตลอดโดยที่เอล่าได้แอบก๊อปปี้มันออกมา "ฉันไม่ได้ทรยศคุณเร็น..." เอล่ากระซิบในความมืดที่เต็มไปด้วยแสงไฟสีแดงกะพริบ "ฉันกำลังจะเปิดโปงปีศาจตัวจริง... แม้ว่าต้องแลกด้วยชีวิตของฉันก็ตาม" เสียงระเบิดดังสนั่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พื้นห้องสั่นสะเทือนจนเร็นแทบทรงตัวไม่อยู่ ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ปลายนิ้วของเอล่าเลื่อนแผงควบคุมหน้าจอสุดท้ายขึ้นมา ภาพบนจอเผยให้เห็นสิ่งที่คาร์ลอสแอบเก็บไว้ในสถานี... มันไม่ใช่เสบียง แต่เป็นอาวุธชีวภาพที่พร้อมจะแพร่กระจายไปทั่วทุกเขตของสถานีในอีกไม่ถึงห้านาทีข้างหน้า! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการเอาชีวิตรอดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์