การสูญเสียที่ได้รับ

"วางปืนลงซะคาร์ลอส... ถ้านายยังอยากให้สถานีนี้เหลืออากาศไว้ให้คนข้างหลังได้หายใจ" เสียงของผมก้องกังวานอยู่ในโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าจากระบบระบายอากาศที่เพิ่งระเบิดไปเมื่อครู่ ปลายกระบอกปืนเลเซอร์ของคาร์ลอสยังคงจ่อตรงมาที่หน้าอกของผม ระยะห่างเพียงไม่กี่เมตรนี้ดูเหมือนโลกที่กว้างใหญ่ไพศาล ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงระบบหล่อเย็นของสถานีที่กำลังโอดครวญด้วยพิษบาดแผล คาร์ลอสแค่นยิ้ม มุมปากของเขาขยับเพียงเล็กน้อย ดวงตาที่ผ่านการมองความตายมานับครั้งไม่ถ้วนนั้นว่างเปล่าราวกับหลุมดำ "นายยังเด็กเกินไป เร็น ความเมตตาของนายมันเหมือนสนิมที่กัดกินเฟืองจักรที่กำลังหมุนอยู่" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับเรากำลังสนทนาเรื่องสภาพอากาศในวันหยุด มากกว่าการตัดสินเป็นตาย "ฉันสั่งปิดโซน D เพราะถ้าไม่ทำ ทั้งสถานีจะถูกดูดหายไปในอวกาศ นายคิดว่าการรักษาคนสี่ร้อยคนสำคัญกว่าการคงอยู่ของคนอีกสี่หมื่นคนอย่างนั้นหรือ?" "การตัดสินใจด้วยตัวเลขไม่ใช่ภาวะผู้นำ แต่มันคือความขี้ขลาดต่างหาก" ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ความร้อนจากแผงวงจรที่อยู่ใกล้ตัวทำให้เหงื่อซึมตามไรผม แต่สายตาของผมไม่หลุดจากเป้าหมาย "นายยอมสละชีวิตพี่ชายฉัน และคนในโซน D เพียงเพื่อปกป้องอำนาจที่กำลังสั่นคลอนของตัวเอง นายไม่ใช่ผู้ปกป้องคาร์ลอส นายคือผู้กัดกินสถานีนี้ต่างหาก" เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดังขึ้นจากด้านหลัง เอล่าก้าวออกมาจากเงามืดของทางแยก ในมือของเธอถืออุปกรณ์ถอดรหัสที่ส่องแสงสีฟ้าอ่อน เธอไม่ได้มองที่ปืนของคาร์ลอส แต่เธอมองมาที่ผม—ด้วยสายตาที่อ่านยาก แต่เปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจที่มอบให้กัน "ระบบควบคุมโซน D ถูกปลดล็อคแล้วเร็น" เอล่าประกาศเสียงเรียบ ความมั่นใจในน้ำเสียงของเธอทำให้เหล่าคนงานและช่างเทคนิคที่แอบดูอยู่ตามช่องประตูเริ่มขยับตัวออกมา พวกเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ละคนมีเพียงร่องรอยของความสูญเสียบนใบหน้า และสายตาที่จ้องมองมาที่คาร์ลอสด้วยความเคียดแค้น คาร์ลอสชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาเหลือบมองไปยังกลุ่มคนที่เริ่มล้อมวงเข้ามา พวกเขาไม่ใช่กองทัพ แต่เป็นหัวใจของสถานีที่เขาเพิ่งทำลายทิ้งไป "พวกแกคิดว่าจะเปลี่ยนอะไรได้งั้นรึ?" คาร์ลอสถาม ทว่ากระบอกปืนเริ่มสั่นเพียงเล็กน้อย "สถานีนี้ถูกออกแบบมาเพื่อความอยู่รอด ไม่ใช่ความเห็นอกเห็นใจ" "สถานีนี้ถูกออกแบบมาเพื่อมนุษย์" ผมตอบกลับพลางก้าวเข้าไปใกล้อีก "และตราบใดที่พวกเขายังเลือกที่จะยืนหยัดอยู่ข้างฉัน... อำนาจของนายก็จบลงแล้ว" ผมไม่ได้ใช้ปืน ไม่ได้ใช้กำลัง แต่อาศัยจังหวะที่คาร์ลอสเผลอพุ่งตัวเข้าไปปัดกระบอกปืนของเขาให้เบนออก แรงกระแทกส่งผลให้เสียงปืนลั่นสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงทางเดิน แต่กระสุนนั้นพลาดเป้าไปฝังบนผนังโลหะจนเกิดประกายไฟ คาร์ลอสพยายามจะสวนกลับ แต่ถูกมือของคนงานสองคนที่รุดเข้ามาช่วยกันตรึงร่างเขาไว้ บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงชั่วขณะ แต่ความรู้สึกหนักอึ้งในใจผมกลับเพิ่มขึ้น ผมเห็นภาพพี่ชายที่ตายไปในอุบัติเหตุครั้งก่อนซ้อนทับขึ้นมา การสูญเสียไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การได้เห็นทุกคนหันมามองผมด้วยความหวังหลังจากที่ผมตัดสินใจเสี่ยงทุกอย่างเพื่อพวกเขา มันคือรอยแผลที่สร้างความแข็งแกร่ง เอล่าเดินเข้ามาใกล้ เธอแตะไหล่ผมเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม "เราทำสำเร็จแล้วเร็น แต่สถานีนี้ยังไม่พ้นวิกฤต" ผมพยักหน้ามองไปรอบๆ แววตาของคนงานเหล่านั้นเปลี่ยนไป พวกเขาไม่ได้มองผมในฐานะวิศวกรผู้ซ่อมแซมเครื่องยนต์อีกต่อไป แต่พวกเขามองผมในฐานะคนที่กล้าสบตาปีศาจเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ผู้ที่จากไป "เราต้องซ่อมแซมแกนกลางหลัก" ผมประกาศก้อง "ถ้าเราไม่รีบ ระบบออกซิเจนจะหมดลงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ใครจะไปกับผมบ้าง?" ไร้ซึ่งความลังเล ทุกคนในโถงทางเดินพยักหน้าพร้อมกัน พลังแห่งความเชื่อมั่นที่ผมได้รับในวันนี้ มันยิ่งใหญ่เสียจนผมรู้สึกว่าทุกหยาดเหงื่อที่เสียไปนั้นคุ้มค่า แต่ในขณะที่ผมกำลังจะหันไปสั่งการขั้นต่อไป เสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารของเอล่าก็ดังขึ้น—มันเป็นสัญญาณฉุกเฉินที่ไม่ได้มาจากภายในสถานี เอล่าหน้าถอดสีเมื่อมองข้อความที่ปรากฏบนจอ เธอมองหน้าผมด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "เร็น... เราเข้าใจผิดไปถนัดเลย" เธอกระซิบเสียงสั่น "คาร์ลอสไม่ใช่คนที่สั่งปิดโซน D... เขากำลังพยายามดึงข้อมูลบางอย่างออกจากแกนกลางก่อนที่มันจะระเบิด เพราะมีสัญญาณตอบรับบางอย่างส่งมาจาก 'ข้างนอก' ที่กำลังมุ่งตรงมาที่นี่" ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "ข้างนอก? ใคร?" เอล่าเงยหน้าขึ้นมองผม สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "ไม่ใช่คน... แต่เป็นรหัสลับที่พี่ชายของนายเคยเตือนไว้ก่อนตาย มันคือสัญญาณจากสิ่งที่อาศัยอยู่ในรอยแตกของสถานีนี้มาโดยตลอด และดูเหมือนว่า... ตอนนี้มันกำลังจะเปิดประตูเข้ามาแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์