เครือข่ายใต้ดิน

“คุณคิดว่าปืนของคุณจะเร็วกว่าการตัดสินใจของผมงั้นหรือ ผู้บัญชาการ?” เสียงของเร็นราบเรียบ เยือกเย็นราวกับอุณหภูมิในช่องระบายอากาศที่เขากำลังซ่อนตัวอยู่ แต่ในความสงบนั้นมีความสั่นสะเทือนบางอย่างที่ทำให้คาร์ลอสชะงัก นิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกปืนพกเลเซอร์รุ่นมาตรฐานของสถานีค้างอยู่เพียงเสี้ยววินาที คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่สั่งสมมาจากการบริหารสถานีที่เน่าเฟะแห่งนี้มานานหลายทศวรรษ “ความมั่นใจนั่นสิที่ทำให้แกยังมีชีวิตอยู่มาได้จนถึงตอนนี้ เร็น... แต่อย่าลืมว่าบนสถานีไร้เงาแห่งนี้ ความดีงามที่คุณยึดถือน่ะ มันก็แค่เศษเหล็กที่รอวันถูกหลอมทิ้ง” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มรักษาความปลอดภัยที่เริ่มขยับตัวตามคำสั่งของคาร์ลอสดังสะท้อนไปตามผนังโลหะ เร็นไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแค่กดปลายนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรมขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ แสงสีฟ้าอ่อนๆ สะท้อนในดวงตาที่ว่างเปล่าของเขา ในวินาทีนั้นเอง ระบบจ่ายไฟหลักของชั้นระดับล่างก็วูบดับลง ความมืดเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้วในทันที “จัดการมัน! อย่าให้มันรอดไปถึงชั้นล่างเด็ดขาด!” เสียงคาร์ลอสคำรามท่ามกลางความมืดมิด เร็นทิ้งตัวลงจากท่อระบายอากาศอย่างเงียบเชียบ ร่างของเขาเคลื่อนไหวด้วยความชำนาญราวกับแมวป่าที่คุ้นเคยกับความมืดมิดมาทั้งชีวิต เขาไม่ได้หนี แต่เขากำลังมุ่งหน้าเข้าสู่จุดนัดพบที่เอล่าเตรียมไว้ให้ ลึกลงไปใต้พื้นผิวดาดฟ้าที่หรูหรา นี่คือที่ที่เหล่าผู้ถูกลืม—คนที่ครอบครัวถูกสังเวยให้กับนโยบายเพิ่มประสิทธิภาพของคาร์ลอส—มารวมตัวกัน กลิ่นอับของขยะรีไซเคิลและน้ำมันเครื่องจางๆ ตลบอบอวลอยู่ในอากาศ เร็นหยุดชะงักเมื่อเห็นเงาร่างเล็กๆ ที่คุ้นเคยนั่งกอดเข่าอยู่หลังกองแผงวงจรที่พังแล้ว เอล่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอฉายแวววิตก แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเร็น เธอก็ผ่อนลมหายใจออกมา “มาสายไปสิบสองวินาทีนะ คุณวิศวกร” เอล่าพึมพำ มือของเธอยังคงรัวนิ้วอยู่บนคีย์บอร์ดเสมือนจริงที่ลอยอยู่กลางอากาศ “พวกนั้นกำลังไล่ล่าคุณอยู่ และฉันเพิ่งปล่อยไวรัสขัดขวางสัญญาณในโซนสี่ไป น่าจะยื้อเวลาได้อีกไม่เกินห้านาที” เร็นทรุดตัวลงนั่งข้างเธอ ดวงตาจดจ้องไปที่หน้าจอของเอล่า “พวกเขารวมตัวกันครบหรือยัง?” “ครบแล้ว...” เอล่าเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึม “คนที่สูญเสียลูกชายในเหตุการณ์ระเบิดเตาปฏิกรณ์เมื่อสามปีก่อน, นักวิจัยที่ถูกคาร์ลอสสั่งเก็บเพราะรู้เรื่องการแอบขนถ่ายแร่ธาตุเถื่อน, และกลุ่มพนักงานที่ได้รับผลกระทบจากรังสีรั่วไหล... พวกเขาทุกคนกำลังรอฟังคำตอบจากคุณ ว่าเราจะสู้กับปีศาจตัวนี้ด้วยวิธีไหน” เร็นหันไปมองในเงามืดด้านหลังของห้องโถงกว้าง เขาเห็นดวงตาหลายคู่ที่เต็มไปด้วยความแค้นและความสิ้นหวังจ้องมองมา พวกเขาไม่ใช่ทหาร พวกเขาคือวิศวกร ช่างเทคนิค และแรงงานที่เคยศรัทธาในสถานีแห่งนี้ แต่ตอนนี้ความศรัทธานั้นพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อบอกให้พวกคุณจับอาวุธไปตาย” เร็นเอ่ยเสียงดังพอให้ทุกคนได้ยิน “ผมมาที่นี่เพื่อขอให้พวกคุณถอดรหัสความลับที่คาร์ลอสซ่อนไว้ในโครงสร้างหลักของสถานี ถ้าเราสามารถดึงข้อมูลการทุจริตทั้งหมดออกมาเผยแพร่ให้ชาวสถานีรู้ได้ การตัดสินใจของเขาจะไม่มีความหมายอีกต่อไป” “มันเสี่ยงเกินไป!” ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาจากมุมมืด “ถ้าเราทำพลาด เราทุกคนจะถูกเขี่ยทิ้งเหมือนขยะ!” “ถ้าเราไม่ทำ เราก็คือขยะที่รอวันตายอยู่ดี” เร็นขยับตัวเข้าใกล้แสงไฟสลัว ใบหน้าของเขามีรอยบาดแผลจากการปะทะครั้งล่าสุด “คุณเลือกได้ครับว่าจะตายอย่างเงียบๆ ในที่พัก หรือจะตายโดยให้คนทั้งจักรวาลรับรู้ว่าความยุติธรรมที่แท้จริงคืออะไร” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เอล่าจะกระซิบข้างหูเร็น “เร็น... ฉันตรวจพบสัญญาณความร้อนที่ผิดปกติจากชั้นบนสุด พวกเขากำลังใช้โดรนตรวจจับความร้อนไล่ล่าหาตัวเราแล้ว ถ้าเราไม่ออกไปจากตรงนี้ภายในนาทีนี้ เราจะถูกล้อม” เร็นพยักหน้า เขาหยิบชิปข้อมูลสีเงินขึ้นมา วางมันลงบนฝ่ามือของชายที่ดูเป็นผู้นำกลุ่ม “นี่คือผังการเข้าถึงระบบควบคุมส่วนกลาง ผมทำลายจุดบอดของระบบรักษาความปลอดภัยไว้หมดแล้ว ที่เหลือขึ้นอยู่กับพวกคุณ” ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วชั้นใต้ดิน เพดานโลหะด้านบนถูกเจาะด้วยเลเซอร์พลังงานสูงจากโดรนติดอาวุธ แสงเลเซอร์สีม่วงเข้มกราดยิงลงมาอย่างไม่ปราณี เร็นผลักเอล่าให้หลบหลังแท่นคอนกรีต แล้วเขาก็ชักปืนที่ขโมยมาได้ออกมาเตรียมโต้ตอบ “ทุกคน แยกย้าย! ไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้!” เร็นตะโกนสั่งพลางยิงสวนขึ้นไปที่เพดาน เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของโดรน ในจังหวะที่ความโกลาหลถึงขีดสุด เร็นสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากพื้นใต้เท้า เขาเงยหน้าขึ้นมองเห็นคาร์ลอสยืนอยู่บนระเบียงเหล็กเหนือจุดที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ พร้อมกับปืนใหญ่ไรเฟิลเล็งตรงมาที่ศีรษะของเขา คาร์ลอสไม่ได้ยิงในทันที แต่เขากลับกดปุ่มบางอย่างบนรีโมทในมือ “แกเข้าใจผิดไปเรื่องหนึ่งนะ เร็น” เสียงคาร์ลอสดังผ่านระบบประกาศเตือนภัยของสถานี มันดูแหบพร่าแต่เปี่ยมไปด้วยความสะใจ “สถานีนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อมนุษย์ แต่มันถูกสร้างมาเพื่อเป็นกับดัก... และแกเพิ่งพาเหยื่อทุกคนเข้ามาในจุดที่ผมเตรียมไว้พอดี” ทันใดนั้น พื้นที่เร็นยืนอยู่ก็เปิดออกเป็นเหวลึกไร้ก้นบึ้ง อากาศภายในห้องถูกดูดออกสู่ห้วงอวกาศภายนอกด้วยระบบแรงดันฉุกเฉินที่คาร์ลอสสั่งเปิดใช้งาน! เร็นคว้าขอบเหล็กไว้แน่น ร่างของเขาห้อยต่องแต่งอยู่เหนือความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บ ในขณะที่เอล่าพยายามเอื้อมมือมาหาเขาด้วยความตื่นตระหนก แต่ก่อนที่เร็นจะตัดสินใจปล่อยมือหรือพยายามปีนขึ้นไป เสียงสัญญาณสื่อสารในหูของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงที่คุ้นเคยที่สุด ซึ่งไม่ได้มาจากคาร์ลอส หรือเอล่า แต่เป็นเสียงของคนที่เขาคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน... เสียงของพ่อของเขา “อย่าปล่อยมือนะเร็น... เพราะความจริงที่แกตามหาน่ะ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากที่แกตกลงไปข้างล่างนั่น” ขอบเหล็กที่เร็นจับอยู่เริ่มร้าวลงทีละน้อย เสียงโลหะบิดงอเสียดสีกันดังก้องอยู่ในหูของเขา ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเมื่อเขาสูญเสียการยึดเกาะ... หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะถูกใจและทำให้ท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านอยากติดตามต่อในตอนถัดไปนะครับ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์