ปฏิบัติการแฮ็กเกอร์

"ถ้านายไม่หยุดขยับขา ผมจะทำให้มันเป็นอัมพาตจริงๆ ด้วยวิธีที่ไม่ได้ใช้แค่โค้ดนะ เร็น" เสียงของเอล่าราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบในห้องควบคุมส่วนล่างที่เต็มไปด้วยกลิ่นสนิมและไอของสารหล่อเย็น เธอไม่ได้หันกลับมามอง มือเรียวบางที่สวมถุงมือผ้าตาข่ายขยับรัวอยู่เหนือคีย์บอร์ดโฮโลแกรมสีคราม แสงสะท้อนจากตัวอักษรวิ่งผ่านนัยน์ตาของเธอเป็นจังหวะที่ซับซ้อนเกินกว่าคนทั่วไปจะอ่านออก เร็นหยุดการก้าวเท้าที่สั่นระริกของเขา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการทำงานหนักขยับขึ้นลง แสงไฟฟลูออเรสเซนต์เหนือหัวกะพริบถี่ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ "คาร์ลอสกำลังเพิ่มมาตรการความปลอดภัยในเขตเซกเตอร์ 4 หากเธอพลาดไปเพียงมิลลิวินาที สัญญาณเตือนจะดังก้องไปทั่วสถานี และเราทั้งคู่จะกลายเป็นเพียงเศษซากลอยคว้างอยู่ในอวกาศ" "ผมรู้ครับ" เอล่าตอบโดยไม่หยุดชะงัก นิ้วของเธอเหมือนกำลังดีดเปียโนบนห้วงเหว "แต่ถ้าไม่เสี่ยงตอนนี้ เราก็ไม่มีวันรู้ว่าไฟล์ลับที่เขากำลังเก็บงำไว้คือแผนการย้ายถิ่นฐานของชนชั้นสูง หรือคือจุดจบของทุกคนบนสถานีนี้กันแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์ขับดันที่คอยประคองสถานีไร้เงาไม่ให้พุ่งเข้าหาแรงดึงดูดของดาวเคราะห์มฤตยูเบื้องล่าง เร็นยืนกอดอก พยายามสกัดกั้นความรู้สึกผิดที่เกาะกินใจ เขาเห็นภาพใบหน้าของครอบครัวที่จากไปในอุบัติเหตุครั้งก่อนแทรกซึมเข้ามาในเงามืดของห้องนี้ เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขาหวาดกลัวการตายโดยไม่ทิ้งร่องรอยแห่งความจริงเอาไว้ "เจาะเข้าชั้นที่สามได้แล้ว" เอล่าพึมพำ นัยน์ตาของเธอฉายแวววาวเมื่อเห็นกระแสข้อมูลไหลทะลักผ่านโปรแกรมจำลองของเธอ "แปลกมาก... ระบบนี้ไม่ได้ถูกออกแบบโดยวิศวกรของสถานี แต่มันถูกเขียนขึ้นด้วยชุดคำสั่งแบบ 'ไซเรน' รหัสลับที่ใช้ในกองทัพยุคเก่า" "กองทัพเหรอ?" เร็นขยับเข้ามาใกล้จนเห็นเหงื่อซึมที่ไรผมของเธอ "คาร์ลอสไม่มีทางเข้าถึงรหัสระดับนั้นได้ด้วยตัวเอง" "แสดงว่าเขามี 'แบ็คอัพ' ที่ใหญ่กว่าสถานีนี้ เร็น" เอล่ากัดริมฝีปากแน่น เธอกำลังก้าวเข้าสู่พื้นที่ต้องห้ามที่ลึกที่สุด ระบบป้องกันของสถานีเริ่มต้านทานด้วยการส่งสัญญาณรบกวนจนหน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงสัญญาณแจ้งเตือนสีแดงเริ่มแว่วดังมาจากทางเดินด้านนอก "เวลาเราเหลือน้อยลงทุกที" เร็นกวาดสายตามองไปที่ประตูเหล็กหนาที่เริ่มมีแรงกระแทกจากฝ่ายรักษาความปลอดภัย "ถอนตัวตอนนี้เรายังพอมีทางรอด" "ไม่!" เอล่าตวาดกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ดวงตาของเธอจ้องเขม็งไปที่รหัสผ่านสุดท้ายที่ปรากฏขึ้น "ฉันเจอมันแล้ว... รายชื่อของผู้ที่ถูกคัดเลือกให้ขึ้นยานอพยพชุดแรก มันไม่ใช่การคัดเลือกตามความสามารถ แต่มันคือรายชื่อของเหยื่อที่ถูกทำเครื่องหมายไว้ให้เป็น 'แหล่งพลังงาน' ของระบบหล่อเลี้ยงชีพ!" เร็นชะงักไป ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่การเมือง แต่มันคืออาชญากรรมที่ใหญ่หลวงเกินกว่าจะจินตนาการ เขาคว้าปืนพกเลเซอร์ขึ้นมาเตรียมพร้อม เมื่อเห็นสัญญาณไฟสีแดงเข้มที่ประตูเปลี่ยนเป็นสีเขียว—สัญญาณของการปลดล็อกโดยผู้บุกรุก "เอล่า ดาวน์โหลดข้อมูลนั้นให้เร็วที่สุด!" เร็นคำราม "เสร็จแล้ว! แต่..." เอล่าชะงักไป นิ้วของเธอค้างอยู่กลางอากาศ หน้าจอแสดงผลเปลี่ยนจากรหัสข้อมูลกลายเป็นภาพถ่ายสดจากกล้องวงจรปิดในห้องบัญชาการหลักที่เธอเพิ่งแฮ็กเข้าไปได้สำเร็จ ภายในภาพนั้น ผู้บัญชาการคาร์ลอสไม่ได้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้บัญชาการ แต่เขากำลังยืนคุกเข่าอยู่หน้าบุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทที่มองไม่เห็นใบหน้า ท่ามกลางความตกตะลึง เร็นและเอล่าเห็นคาร์ลอสส่งอุปกรณ์จัดเก็บข้อมูลชิ้นหนึ่งให้กับบุคคลปริศนาผู้นั้น พร้อมกับประโยคที่ถูกถอดรหัสออกมาเป็นตัวอักษรวิ่งบนหน้าจอของเธอ 'เป้าหมายสองคนในห้องล่างถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว ท่านครับ' เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยกระแทกพื้นจนสะเทือนเข้ามาถึงด้านใน ประตูเหล็กค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นลำแสงเลเซอร์สีแดงนับสิบจุดที่พุ่งตรงมายังหน้าอกของพวกเขาทั้งสองคน เร็นมองไปที่เอล่า สลับกับภาพบนหน้าจอที่เพิ่งดับวูบไป ท่ามกลางวิกฤตที่กำลังจะมาถึง สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ปลายกระบอกปืนของคาร์ลอส แต่เป็นรอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากของบุคคลในชุดคลุมนั่น ในจังหวะที่ภาพสุดท้ายค้างอยู่บนจอ... มันคือภาพใบหน้าของ 'น้องสาวของเร็น' ผู้ที่ควรจะเสียชีวิตไปในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันโดดเดี่ยวบนสถานีแห่งดวงดาวนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ