หน้ากากของศัตรู

"คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ถึงกล้าเดินเข้ามาเหยียบห้องเซิร์ฟเวอร์ระดับความลับสูงสุดของโปรเจกต์นี้ด้วยรองเท้าผ้าใบเปื้อนโคลนคู่เดิม?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่ประตูกระจกนิรภัยเปิดออก กวินยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาหลังกรอบแว่นสายตาดุจดั่งคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่งที่ขวางหน้า เขากำลังหัวเสียกับร่องรอยการเจาะระบบเมื่อคืนที่ยังทิ้งร่องปริศนาไว้ และยิ่งหงุดหงิดคูณสองเมื่อได้รับคำสั่งกะทันหันจากเบื้องบนว่า เขาต้องแชร์พื้นที่ทำงานส่วนตัวร่วมกับ 'ที่ปรึกษาพิเศษ' ด้านความปลอดภัยไซเบอร์คนใหม่ รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง เธอหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้สำหนังสีดำราคาแพงอย่างถือวิสาสะ มือเรียวบางเคาะแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กส่วนตัวด้วยความเร็วสูง เสียง *คลิกๆๆ* รัวเร็วดั่งเสียงฝนตกกระทบหลังคากระจก สะท้อนความกวนประสาทที่แผ่ออกมาจากตัวเธออย่างชัดเจน "รองเท้าคู่นี้เหยียบโคลนมาก็จริงค่ะคุณวิศวกรเจ้าระเบียบ แต่ก็เป็นโคลนที่มาจากจุดบอดในไฟร์วอลล์ที่คุณอุตส่าห์สร้างกำแพงเหล็กหนาเตอะไว้ แต่ฉันใช้เวลาแค่สามนาทีในการเดินทะลวงเข้ามา... อยากฟังต่อไหมคะ ว่าถ้าฉันใช้เวลาสิบนาที ระบบสมองกลของคุณจะกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่าเมื่อไหร่" รินรดากด Enter ครั้งสุดท้ายก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความท้าทายส่งตรงไปถึงดวงตากลมโตคู่นั้น เธอดึงฮู้ดสีดำลงเล็กน้อยเผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวยที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวใคร กวินถึงกับชะงัก ลลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะคำขู่เรื่องระบบล่ม แต่เป็นเพราะใบหน้านั้น... ใบเดียวกับยัยตัวแสบที่สร้างความปั่นป่วนให้เขาเมื่อคืนในห้องใต้ดิน! "เป็นคุณ..." กวินกัดฟันกรอด ก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนรินรดาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ตามสัญชาตญาณ "แฮกเกอร์หัวขโมยที่เกือบทำให้ระบบโครงข่ายระเบิดเมื่อคืน คือคุณหรอกเหรอ?" "อุ๊ย ใช้คำว่าหัวขโมยมันดูใจร้ายไปหน่อยนะคะ ฉันเรียกว่า 'ผู้ตรวจสอบความปลอดภัยภาคสนาม' ต่างหากล่ะคะคุณกวิน" รินรดาแสร้งทำเป็นตกใจมือทาบอก แต่แววตาพราวระยับกลับฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังสนุกกับการได้ปั่นประสาทเขาให้เดือดดาล "ผมไม่มีทางทำงานร่วมกับอาชญากรไซเบอร์เด็ดขาด!" กวินยื่นมือไปปิดฝาโน้ตบุ๊กของเธอลงทันทีด้วยความหงุดหงิด ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆ จางๆ ของดอกไม้ป่าลอยปะปนกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นจากตัวเขา ทำให้รินรดาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เธอจะเก่งเรื่องการควบคุมระบบ แต่การถูกวิศวกรหนุ่มเจ้าเสน่ห์คนนี้จ้องมองด้วยแววตาดุดันในระยะประชิด ก็ทำเอาหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "ลองเปิดมันดูอีกทีสิคะ แล้วคุณจะรู้ว่าคำสั่งแต่งตั้งนี่... ไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่น" รินรดาพูดเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันในจังหวะที่เธอกล้าสบตาเขากลับอย่างไม่ลดละ กวินขมวดคิ้วมุ่น แม้จะอยากปฏิเสธสุดชีวิต แต่ซองเอกสารตราครุฑบนโต๊ะที่ดร.อานนท์เพิ่งส่งมาให้เมื่อเช้า ยืนยันชัดเจนว่ากระทรวงและบริษัทบีบให้เขาต้องยอมรับ 'รินรดา' เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของทีมเซฟเฮาส์นี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอคือคนเดียวที่มีกุญแจรหัสถอดชนวนไวรัสที่ดร.อานนท์แอบฝังไว้ในระบบหลัก ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่เริ่มตึงเครียดจนแทบจะหลอมละลาย และความใกล้ชิดเริ่มสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทั้งคู่ต่างพยายามปฏิเสธ ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศอันชวนจิกหมอนให้พังทลายลง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ประตูกระจกถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อذنญาต ร่างสูงโปรดของดร.อานนท์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก สายตาน่าสงสัยกวาดมองกวินที่ยืนคร่อมโต๊ะอยู่ใกล้รินรดาเกินความจำเป็น "ดูเหมือนพวกคุณจะปรับตัวเข้าหากันได้เร็วกว่าที่ผมคิดไว้นะครับ..." ดร.อานนท์กวาดสายตามองเอกสารบนโต๊ะด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "หวังว่าความลับในโปรเจกต์นี้ จะยังคงปลอดภัย... ก่อนที่ความจริงเรื่องอดีตของคุณรินรดา จะถูกแฉออกมาให้โลกรู้" รินรดาหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น ส่วนกวินหันขวับไปมองหน้าหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ยังไม่ได้รับคำตอบ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแสบและคูลคู่นี้นะคะ เหมยฮวาแรกแย้มสัญญาว่าตอนหน้าจะแซ่บซี้ดโดใจกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!