จุดพักใจที่เซฟเฮาส์

"ถ้าคุณยังกดปุ่มลบโค้ดนั่นอีกครั้งเพียงเสี้ยววินาทีเดียว ฉันจะถือว่าคุณประกาศสงครามกับระบบประสาทของฉันอย่างเป็นทางการนะคะ กวิน!" รินรดากระแทกตัวลงบนเก้าอี้ทำงานของวิศวกรหนุ่ม มือเรียวคว้าแก้วกาแฟที่เย็นชืดมาวางโครมลงบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ร่างสูงที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นอยู่หน้าจอโฮโลแกรมสามจอที่เรียงรายอยู่รอบตัว กวินละสายตาจากชุดคำสั่งที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต เขาหันมามองหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักได้รูปกระตุกยิ้มเยาะแบบที่รินรดาเห็นแล้วอยากจะหยิบแฟลชไดรฟ์ฟาดหัวเขาสักทีสองที "สงครามเหรอครับรินรดา? สำหรับคนที่ไม่รู้จักความสำคัญของ 'โครงสร้างข้อมูล' อย่างคุณ คำว่าสงครามดูจะหรูหราไปหน่อยนะ ผมแค่กำลังเก็บกวาดขยะที่คุณทิ้งไว้ในระบบรักษาความปลอดภัยของดร.อานนท์ต่างหาก" "ขยะงั้นเหรอ?" รินรดาแค่นหัวเราะ เสียงหวานนั้นแฝงไปด้วยความแสบคัน "ไอ้ 'ขยะ' ที่คุณว่าเนี่ยแหละ ที่เปิดทางให้เราเข้าถึงบัญชีลับของบริษัทได้ ถ้าฉันไม่เจาะเข้าไปถึงระดับ Root คุณก็คงได้แต่นั่งเช็ดแว่นมองหน้าจอโง่ๆ อยู่ในเซฟเฮาส์จนแก่ตาย!" กวินถอนหายใจยาว พลางขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนหัวเข่าของเราชิดกัน ร่างกายที่โอบล้อมด้วยกลิ่นไอจางๆ ของน้ำมันเครื่องและน้ำหอมราคาแพงทำเอารินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง เขายื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่การคุกคาม แต่เป็นสัมผัสที่ทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเธอสะดุดกึก "รู้ไหมครับ... ความดื้อรั้นของคุณมันน่ารำคาญพอๆ กับบั๊กในระบบที่ผมแก้ไม่ได้เลย" เสียงทุ้มต่ำพร่าลงจนเกือบกลายเป็นเสียงกระซิบ "แต่แปลกนะ ยิ่งคุณปากจัดใส่ผมเท่าไหร่ ผมกลับรู้สึกว่าเราสองคน... คุยกันรู้เรื่องมากกว่าใคร" บรรยากาศในเซฟเฮาส์ที่เคยเต็มไปด้วยแรงกดดันจากการหลบหนี ดูเหมือนจะเบาบางลงเหลือเพียงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวตนของคนทั้งสอง แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนลงบนใบหน้าของกวิน ทำให้เขาดูอ่อนโยนขึ้นอย่างประหลาด รินรดาเม้มปากแน่น ความถือดีที่เคยมีสลายหายไปกลายเป็นความหวั่นไหวที่เธอไม่อยากยอมรับ "คุณกำลังพยายามจะบอกอะไรคะ... กวิน?" "ผมแค่กำลังบอกว่า" เขาลดระดับเสียงลงอีก จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้มของเธอ "ถึงเราจะเกลียดวิธีการของกันและกันแค่ไหน แต่ถ้าต้องติดอยู่ในเซฟเฮาส์กับใครสักคน... ผมก็ไม่อยากให้เป็นคนอื่นนอกจากคุณ" คำสารภาพที่แฝงด้วยความเย่อหยิ่งแบบฉบับวิศวกรหนุ่มทำให้รินรดาหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธออยากจะสวนกลับด้วยประโยคเผ็ดร้อนเหมือนทุกครั้ง แต่ในวินาทีที่สบตาคมคู่นั้น เธอกลับพบเพียงความจริงใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชา รินรดาเอื้อมมือไปแตะบนไหล่กว้างของเขาเบาๆ เธอเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของเขา มันไม่ใช่ความต้องการ แต่เป็นความลึกซึ้งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเธอเงียบๆ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา "คุณมันบ้า" เธอเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย "ปากเสีย ปากร้าย แต่ใจดีจนน่าหมั่นไส้ที่สุดเลย" "งั้นก็เลิกพยศสักนาทีสิครับ" กวินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน รินรดาหลับตาลงรับรู้ถึงสัมผัสแผ่วเบาที่พยายามก้าวข้ามผ่านความตึงเครียดของสถานการณ์โลกภายนอก ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะหยุดหมุน เหลือเพียงความอุ่นซ่านที่เชื่อมโยงความรู้สึกของวิศวกรเจ้าระเบียบกับแฮกเกอร์สาวแสบเข้าด้วยกัน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำจนแทบหยุดหายใจ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วห้อง! หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงพร้อมกัน และตามด้วยเสียงเคาะประตูดังสนั่นจากบุคคลภายนอก ปัง! ปัง! ปัง! "กวิน! รินรดา! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกเธออยู่ในนั้น!" เสียงของดร.อานนท์ที่ดังผ่านระบบอินเตอร์คอมทำเอาทั้งสองคนผละออกจากกันทันที กวินคว้าอาวุธข้างตัวพร้อมกับหันไปมองรินรดาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเย็นชาอีกครั้ง เขาขยับเข้ามาบังร่างเธอไว้ด้านหลังราวกับสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ปกป้องสิ่งที่หวงแหนที่สุด ประตูเหล็กกล้าที่แน่นหนาเริ่มมีรอยบิดเบี้ยวจากแรงระเบิดที่ติดตั้งไว้ภายนอก กวินหันมาสบตารินรดาอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "รินรดา... ถ้าเราหนีไปไม่ได้ ให้กดรหัสที่ผมเพิ่งลงไว้ในมือถือคุณ แล้วลบทุกอย่างทิ้งซะ ไม่ต้องรอผม" เขาไม่ได้พูดเผื่อเลือก แต่นั่นคือคำสั่งสุดท้ายที่เธอไม่มีวันทำตาม ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ "เหมยฮวาแรกแย้ม" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!