กฎของบ้านนี้

"ถ้ารินยังเอาแก้วกาแฟไปวางสลับกับกล่องเครื่องมือช่างอีกครั้งเดียว ฉันจะถือว่าเธอจงใจก่อสงครามจิตวิทยา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของกวินไม่ได้ทำให้รินรดาสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย หญิงสาวในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งหมุนตัวกลับมาช้าๆ ใบหน้าเรียวสวยประดับด้วยรอยยิ้มพรายที่ชวนให้วิศวกรหนุ่มคิ้วกระตุก รินรดาถือวิสาสะหยิบรีโมทแอร์ขึ้นมาปรับอุณหภูมิลงอีกสององศาอย่างท้าทาย ทั้งที่รู้ดีว่ากวินเกลียดความเย็นจัดระดับช่องแช่แข็งแค่ไหน "ว้า... แย่จัง พอดีสมองซีกซ้ายของฉันมันถนัดเรื่องความระเกะระระกะเสียด้วยสิคะ คุณกวิน" รินรดาจงใจลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนเหมือนแมวตัวแสบที่เพิ่งขโมยปลาทูสำเร็จ "อีกอย่าง... เซฟเฮาส์หลังนี้ก็ไม่ได้มีป้ายทะเบียนบอกเสียหน่อยว่ามุมไหนเป็นอาณาเขตของใคร" กวินสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกเสื้อตึงขยาย เขากวาดสายตาคมกริบมองผลงานการ ‘รีโนเวท’ เฉพาะกิจของแฮกเกอร์สาวตัวแสบตลอดสามวันที่ผ่านมา กล่องเก็บสายไฟเบอร์ออปติกถูกย้ายไปนอนสงบนิ่งอยู่ในตู้เย็นช่องแช่ผัก แก้วมัคเซรามิกราคาแพงลิบลิ่วลายพิมพ์วงจรอิเล็กทรอนิกส์ถูกเนรเทศไปตั้งอยู่บนแท่นวางเซิร์ฟเวอร์ความร้อนสูง ส่วนแฟ้มเอกลับลับที่เขาล็อคกุญแจไว้อย่างดี กลับถูกสลับที่ไปวางไว้ใต้กองนิตยสารแฟชั่นยุคเก้าสิบ นี่ไม่ใช่ความสะเพร่า... นี่คือการประกาศสงครามเย็นรูปแบบใหม่ที่แสบสันที่สุด "รินรดา" กวินก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่แผ่ซ่านออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนน่าใจหาย วิศวกรหนุ่มโน้มตัวลงมาสบตา ปลายจมูกแทบจะชนกันหากหญิงสาวไม่เอนตัวถอยหลังไปพิงเคาน์เตอร์ครัวเสียก่อน "เธอว่างมากใช่ไหม ถึงได้เอาเวลาไปคิดค้นวิธีปั่นหัวฉันแทนที่จะแกะรหัสลับของดร.อานนท์" "ใครว่าฉันว่างล่ะคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาสีเข้มไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเลยสักนิด เธอยื่นนิ้วเรียวไปจิ้มเบาๆ ที่อกเสื้อด้านซ้ายของเขา ตรงตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง "ฉันกำลังบริหารสมองส่วนหน้าต่างหาก เพื่อเตรียมรับมือกับพวกสมองกลตรรกะแข็งกระด้างอย่างคุณ... อ้อ แล้วก็อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ กฎข้อที่สิบสี่ของบ้านหลังนี้ที่ฉันเพิ่งบัญญัติขึ้นเมื่อห้านาทีที่แล้วบอกว่า 'ห้ามผู้ชายปากร้ายขัดใจแฮกเกอร์สาวสวยเด็ดขาด' ค่ะ" "ไร้สาระ กฎบ้าบออะไรนั่นฉันไม่เคยเซ็นอนุมัติ" "ก็ไม่ได้ขออนุมัตินี่คะ ฉันประกาศใช้เลยต่างหาก" รินรดาหัวเราะคิกคักในลำคอเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิม ความใกล้ชิดระดับอันตรายนี้ทำให้กลิ่นกายหอมละมุนอ่อนๆ ของแฮกเกอร์สาวลอยวนอยู่ปลายจมูกของกวิน มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง แต่เป็นกลิ่นสะอาดสดชื่นที่ชวนให้สติสัมปชัญญะของวิศวกรเจ้าระเบียบกระเจิงไปไกล กวินขยับมือข้างหนึ่งไปท้าวขอบเคาน์เตอร์ด้านหลังตัวเธอ เป็นการกักขังรินรดาไว้ในวงแขนโดยสมบูรณ์ ดวงตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากอิ่มที่ยังคงขยับเถียงฉอดๆ อย่างนึกหมั่นไส้ ลึก ๆ ในใจ เขารู้ดีว่าพฤติกรรมกวนประสาทเหล่านี้เป็นเพียงเกราะกำบังที่หญิงสาวใช้กลบเกลื่อนความเครียดจากคดีอันตรายที่พวกเขากำลังเผชิญ แต่การต้องมาต่อกรกับความแสบคันนี้ทุกวี่ทุกวัน ก็ทำเอาภูมิต้านทานในใจของเขาพังทลายลงทีละน้อย "เธอคิดว่าเล่นกับไฟอยู่หรือไง รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่าลงอย่างจงใจ ความใกล้ชิดที่มากเกินพอดีทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นจังหวะเดียวกัน รินรดาที่เมื่อครู่ยังปากเก่งเถียงฉอดๆ เริ่มชะงัก ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ความมั่นใจเมื่อครู่หดหายไปครึ่งหนึ่งเมื่อถูกสายตาดุจัดคู่นั้นจู่โจม "ฉัน... ฉันไม่ได้เล่นสักหน่อย แค่จัดระเบียบใหม่..." เสียงหวานเริ่มตะกوتตะกัก ปลายลิ้นเรียวแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัวเมื่อตระหนักว่าตอนนี้พวกเขากำลังยืนอยู่ในระยะประชิดที่อันตรายต่อหัวใจเสียเหลือเกิน กวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มร้ายกาจ "งั้นเหรอ... ในเมื่อเธอชอบจัดระเบียบนัก งั้นเรามาตกลง 'กฎข้อใหม่' กันสักหน่อยดีไหม" ก่อนที่รินรดาจะได้อ้าปากเถียงกลับ กวินก็ก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ความตึงเครียดในอากาศเปลี่ยนFร1ะายเป็นความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวเนื้อ ร่างบางแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวระรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน ทว่ายังไม่ทันที่บรรยากาศจะหวานล้ำไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็กรีดก้องไปทั่วเซฟเฮาส์! *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* หน้าจอเซิร์ฟเวอร์หลักที่มุมห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานขีดสุด ข้อมูลลับชุดสุดท้ายที่พวกเขาเพิ่งดึงมาจากระบบของบริษัทดร.อานนท์กำลังถูกดาวน์โหลดออกไป... แต่ไม่ใช่โดยฝั่งพวกเขา! รินรดาสลัดความเคลิบเคลิ้มทิ้งในเสี้ยววินาที มือเรียวพุ่งคว้าแล็ปท็อปบนโต๊ะมากดรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วแสง "แย่แล้ว! มีคนกำลังเจาะระบบย้อนกลับเข้ามา ไอพีนี้มัน..." เธอยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ เมื่อหน้าจอหลักดับวูบลงสนิท เหลือเพียงข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงที่พิมพ์ทับขึ้นมาทีละตัวอย่างช้าๆ *‘ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... หนูตกร่องปล่องisเลือกแล้ว, คุณรินรดา’* กวินหน้าถอดสีทันที เขาผละออกจากตัวเธอแล้วพุ่งไปที่หน้าจอหลัก รหัสผ่านฉุกเฉินถูกกรอกลงไปอย่างรวดเร็ว แต่ระบบทั้งหมดถูกล็อกตายด้วยคีย์การ์ดระดับผู้ดูแลสูงสุด ซึ่งมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ถือครอง... คนที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ในห้องขังของตำรวจไม่ใช่หรือไง? ประตูล็อกนิรภัยหน้าเซฟเฮาส์ส่งเสียงปลดล็อกดัง *คลิก* เบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าสะพรึงกลัว เงาร่างสูงโปร่งของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา พร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก ดร.อานนท์กวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตาสสมเพชเวทนา ราวกับแมี้ยืนมองเหยื่อตัวน้อยดิ้นรนอยู่ในกรงขัง "เซอร์ไพรส์... หวังว่าฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของพวกเธอนะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!