อาหารมื้อแรก

“ถ้าคุณยังทำมีดหลุดมืออีกครั้ง ฉันจะโยนคุณออกจากห้องครัว แล้วไปสั่งพิซซ่าให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปซะ รินรดา!” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดระคนระอาดังขึ้นในห้องครัวสเตนเลสสตีลสุดล้ำ กวินยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกรอบบางจ้องมอง ‘ความพินาศ’ ของผักที่ถูกหั่นจนเละเทะบนเขียง โดยมีคนทำหน้ามุ่ยยืนถือมีดเล่มโตด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ “โธ่ คุณกวินคะ แฮกเกอร์ฝีมือระดับโลกไม่ได้เกิดมาพร้อมกับทักษะการซอยหอมหัวใหญ่นะคะ มันเป็นเรื่องของ ‘ตรรกะ’ ของระบบสมองกลต่างหากที่ไม่ยอมประมวลผลเรื่องงานบ้านให้ฉัน” รินรดาเถียงกลับทันควันพลางวางมีดลงแล้วสะบัดมือที่เริ่มเมื่อย กวินพ่นลมหายใจยาว เดินเข้ามาประชิดตัวหญิงสาว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นความสะอาดของตัวเขาทำเอารินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาซ้อนหลังเพื่อคว้ามีดจากมือเธอ นิ้วมือที่เรียวยาวและแข็งแรงกุมมือของเธอไว้เพื่อจัดตำแหน่งใหม่ ความร้อนที่ส่งผ่านจากฝ่ามือเขาทำให้รินรดารู้สึกเหมือนไฟช็อต “มือคุณน่ะ วางแบบนี้... แล้วมองดูที่นิ้วตัวเอง อย่าให้โดนคมมีด” เสียงของเขานุ่มลงกว่าเดิมเล็กน้อย แต่น้ำเสียงที่เอาจริงเอาจังนั้นกลับทำให้หัวใจของคนถูกสอนเต้นผิดจังหวะ “ถ้าเป็นห่วงมาก ก็ทำเองไปเลยสิคะ มายืนเก๊กหล่อสอนคนอื่นเขาทำไม” เธอแกล้งย้อน ทั้งที่สายตาจดจ้องเพียงแค่ลำคอแกร่งของชายหนุ่มที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจกั้น กวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก “ใครห่วงคุณ? ผมแค่กลัวว่าถ้าคุณทำนิ้วขาด เลือดจะเปื้อนพื้นเซฟเฮาส์จนผมต้องเสียเวลาทำความสะอาดใหม่เท่านั้นแหละ” “ปากแข็งจังนะคะ” รินรดาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอี้ยวตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ทั้งสองยืนอยู่ในระยะที่ใกล้เสียจนกวินต้องยอมถอยหลังไปพิงเคาน์เตอร์อีกครั้ง รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น แววตาซึนเดเระที่พยายามปิดบังความห่วงใยไว้ภายใต้มาดขรึมนั้น มันทั้งน่าหมั่นไส้และน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน “คุณกำลังมองอะไร” กวินถาม น้ำเสียงเริ่มแหบพร่า “มองหาเหตุผลที่วิศวกรผู้แสนเย็นชาคนนี้ ยอมมาเสียเวลาสอนฉันทำข้าวผัดกะเพราเมนูพื้นๆ แบบนี้ไงคะ” “เหตุผลคือความหิว และการที่คุณพยายามจะวางยาพิษตัวเองด้วยการทำอาหารกินเอง มันรบกวนสมาธิการทำงานของผม” กวินตอบพลางเอื้อมมือไปหยิบพริกขี้หนูสดที่วางอยู่ข้างๆ มาสับอย่างคล่องแคล่วว่องไว ราวกับเขามีโปรแกรมควบคุมกล้ามเนื้อที่แม่นยำ “ดูนั่น... คล่องกว่าฉันเยอะเลยนี่นา” “ก็แค่เรื่องง่ายๆ” เขาตอบห้วนๆ ก่อนจะเริ่มผัดส่วนผสมในกระทะ กลิ่นหอมฉุนของพริกกระเทียมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง รินรดาได้แต่ยืนมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เอาแต่บ่นว่ารำคาญ แต่กลับลงมือทำอาหารให้อย่างตั้งใจ บรรยากาศในห้องครัวที่ควรจะเต็มไปด้วยความตึงเครียดของสถานการณ์ที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่—เรื่องดร.อานนท์ที่กำลังรุกคืบเข้ามาใกล้ตัวมากขึ้นทุกที—กลับดูผ่อนคลายลงอย่างประหลาด มันเป็นความเงียบที่ไม่ได้อึดอัด แต่กลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทั้งสองต่างฝ่ายต่างพยายามหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึง “เสร็จแล้ว” กวินตักข้าวผัดใส่จานสองใบ วางลงบนโต๊ะก่อนจะเลื่อนมาทางเธอ “กินซะ จะได้มีแรงไปสู้กับระบบป้องกันของไอ้อานนท์ต่อ” รินรดาตักข้าวเข้าปาก รสชาติที่เผ็ดร้อนกำลังดีทำให้เธอต้องหลับตาพริ้ม “อร่อย... ไม่น่าเชื่อเลยว่าวิศวกรสายคูลจะทำอาหารเก่งขนาดนี้” “ผมทำได้ทุกอย่างที่อยากทำ” เขาพูดพลางมองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความนิ่งเฉยถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งที่เขายอมเผยออกมาเพียงชั่ววูบ “และผมก็ไม่ชอบเห็นอะไรที่ผม... สนใจ... ต้องมาเจ็บตัวหรืออดมื้อกินมื้อ” รินรดาสะอึกเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า ‘สนใจ’ เธอช้อนสายตามองเขาที่กำลังนั่งจิบน้ำ นิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไรต่อ ราวกับว่าเมื่อครู่เขาเผลอหลุดปากพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาโดยไม่ตั้งใจ กวินทำท่าจะลุกหนีไปห้องทำงานเหมือนทุกครั้งที่เขาเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ ‘หลุดโฟกัส’ ไปไกลเกินกว่าเหตุผลทางวิศวกรรม แต่ทว่า... ทันใดนั้น ไฟในเซฟเฮาส์ก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ในแผนผังดังขึ้นจากหน้าประตูห้องนั่งเล่น ตามมาด้วยเสียงรหัสล็อคอิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกถอดรหัสอย่างรวดเร็วเกินกว่าคนทั่วไปจะทำได้ กวินคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นบอกให้เธอเงียบสนิท ก่อนที่เขาจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าทุกครั้ง “ล็อคที่ผมติดตั้งไว้ ถูกแฮกด้วยอัลกอริทึมของผมเอง... รินรดา ใครบางคนเข้าถึงรหัสผ่านชั้นในสุดของเราได้แล้ว” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!