ความห่วงใยที่แฝงมากับคำด่า

“อยู่นิ่ง ๆ สิรินรดา ถ้าไม่อยากให้แผลมันอักเสบจนแขกเหรื่อเขาคิดว่าฉันซ้อมคุณในเซฟเฮาส์!” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิดดังขึ้น พร้อมกับแรงกดเบา ๆ บริเวณข้อศอกของฉัน รินรดาเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ล้างแผลที่กำลังแสบยิบ หากแต่เป็นเพราะสายตาคมกริบของวิศวกรเจ้าระเบียบที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดการกับรอยถลอกและแผลฟกช้ำบนแขนเรียวของฉันอย่างตั้งอกตั้งใจต่างหาก ไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันและกรอบหน้าคมคายของกวิน เขากำลังขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม ท่าทางจริงจังราวกับกำลังกู้ระเบิดเวลาลูกใหญ่ ทั้งที่ความจริงแล้วมันเป็นแค่แผลจากการวิ่งหนีการไล่าล่าของลูกน้อง ดร.อานนท์ เมื่อไม่กี่นาตรีก่อนหน้านี้เท่านั้น ฉันลอบมองเสี้ยวหน้าของเขาในระยะประชิด กลิ่นอายความเป็นระเบียบและกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ สะอาดสะอ้านผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยเข้าจมูก ปากที่มักจะพ่นคำบ่นกระปอดกระแปดใส่ฉันไม่เว้นแต่ละวัน ตอนนี้กลับเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างใช้สมาธิ “บ่นเก่งเป็นคุณยายแก่ ๆ ไปได้นะคะ คุณกวิน” ฉันอดไม่ได้ที่จะแซะกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แม้จะเจ็บแผลจนต้องสูดปากเข้าลึก ๆ “ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย แค่แผลแมวข่วน... โอ๊ย! เบามือหน่อยสคะคุณวิศวกร!” “แมวข่วนบ้าอะไรแผลยาวตั้งสามเซนติเมตร แถมยังมีดินทรายฝังอยู่ข้างในอีก ถ้าฉันมาช้ากว่านั้นอีกก้าวเดียว คุณคงได้นอนให้พวกมันหิ้วปีกไปรายงานตัวกับตาแก่สารเลวนั่นแล้ว” กวินเงยหน้าขึ้นมาสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ฉาบอยู่บนความห่วงใยอย่างแนบเนียน—ไม่สิ ต้องเรียกว่าไม่แนบเนียนเลยต่างหาก เพราะทุกการกระทำของเขามันฟ้องชัดเจนว่ากำลังร้อนรนจนนั่งไม่ติด เขาสําลีชุบยาในมือแตะลงบนปากแผลอย่างเบามือขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้ปากจะยังคงพ่นคำตำหนิไม่หยุดหย่อนก็ตาม “รู้ตัวไหมว่าตัวเองดื้อด้านขนาดไหน ใครใช้ให้คุณแอบเจาะระบบกล้องวงจรปิดชั้นใต้ดินคนเดียวแบบนั้น หะ? ถ้าเกิดรหัสผ่านมันล็อกแล้วระบบความปลอดภัยตีกลับจนโดนช็อตขึ้นมา สมองปลาทองของคุณคงได้กลายเป็นโกโก้ครั้นช์สมชื่อโปรเจกต์ที่พวกมันกำลังซ่อนอยู่แน่ ๆ” “ก็ถ้าฉันไม่ทำแล้วใครจะดึงข้อมูลแผนผังเซิร์ฟเวอร์สำรองออกมาล่ะคะ หรือว่าคุณอยากจะให้เรานั่งรอความตายอยู่ที่นี่เฉย ๆ แบบสุภาพบุรุษผู้สูงส่ง?” ฉันเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่คมเพื่อท้าทาย “อีกอย่าง... ฉันก็แค่วิ่งพลาดสะดุดรากไม้เองน่า ไม่ได้ตั้งใจจะเจ็บตัวสักหน่อย” “คำแก้ตัวของคนซุ่มซ่ามมักจะฟังไม่ขึ้นเสมอแหละครับ... อ่า หมายถึง สำหรับคนฉลาดอย่างผมนะ” กวินชะงักไปนิดเมื่อเกือบหลุดปากใช้สรรพนามที่ไม่เข้าท่า แต่ก็แก้ตัวด้วยการพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาอย่างระอา เขาก้มลงจัดการปิดพลาสเตอร์กันน้ำลงบนแผลให้ฉันอย่างเบามือ นิ้วเรียวอุ่นจัดสัมผัสโดนผิวเนื้อเนียนโดยไม่ตั้งใจ ทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ในอกซ้ายของฉันเกิดอาการกระตุกวูบอย่างประหลาด ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างเราชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ และเสียงลมหายใจอุ่น ๆ ของคนที่กำลังก้มหน้าทำแผลให้ บรรยากาศรอบตัวมันช่าง... อันตรายเสียยิ่งกว่าตอนวิ่งหนีคนร้ายเสียอีก ฉันลอบกลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก เมื่อกวินขยับตัวเข้ามาใกล้เสียจนไหล่ของเราแทบจะชนกัน ไอความอบอุ่นจากร่างกายของวิศวกรหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาในความเย็นยะเยือกของห้องทำงาน กลิ่นความโกรธ ความห่วงใย และความใส่ใจที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยวาจาเชือดเฉือน มันตีรวนอยู่ในอกจนฉันต้องเบนสายตาหนีไปยังมุมห้องเพื่อซ่อนความประหม่า “ทีหลัง...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด “อย่าทำตัวเสี่ยงแบบนี้อีก รินรดา” ฉันชะงัก หันกลับมามองเขาที่ตอนนี้เงยหน้าขึ้นมาสบตากันพอดี ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความดุด่าและมาดมั่น ตอนนี้กลับฉายแววความกังวลลึกซึ้งที่สั่นไหวอย่างหาได้ยากยิ่ง “คุณ... เป็นห่วงฉันเหรอคะ?” ฉันถามหยอกเย้าออกไปตามความเคยชิน เพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก แม้เสียงมันจะแอบสั่นนิด ๆ ก็ตาม “ผมแค่ไม่อยากเสียเวลามานั่งทำแผลให้คนดื้อแถวนี้บ่อย ๆ หรอกนะ” กวินรีบเบนสายตาหนี ทำทีเป็นเก็บขวดแอลกอฮอล์และสำลีลงในกล่องปฐมพยาบาลเพื่อหลบเลี่ยงการสบตา แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อนั้น... ต่อให้เขาใส่เกราะเหล็กอัจฉริยะมันก็ปิดบังความเขินอายไม่ได้หรอกนะ ฉันหลุดยิ้มบาง ๆ ออกมาอย่างเอ็นดูให้กับความซึนเดเระขั้นสุดยอดของคนตรงหน้า ปากร้ายใจดีแบบนี้สินะที่ทำให้คนอย่างรินรดาต้องเผลอใจไปทีละนิด ๆ แบบไม่ทันตั้งตัว ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ขัดจังหวะบรรยากาศหวานอมขมกลืนในห้องเซฟเฮาส์ให้แตกกระจายในเสี้ยววินาที กวินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที สัญชาตญาณวิศวกรระบบความปลอดภัยตื่นตัวเต็มพิกัด เขาดึงฉันให้ลุกขึ้นไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกกระบอกเล็กที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักขึ้นมาขึ้นลำกล้องเตรียมพร้อม ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งไปยังบานประตูไม้เนื้อหนาที่กำลังถูกบิดเปิดออกช้า ๆ จากด้านนอก “ใคร...” กวินเปล่งเสียงลอดไรฟันด้วยความเย็นเยียบ ทว่า... ร่างที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาและปืนเก็บเสียงในมือ กลับทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบลงทันที ดร.อานนท์... เขารู้พิกัดเซฟเฮาส์นี้ได้อย่างไรกัน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!