ความรู้สึกที่มากกว่างาน

"คุณกำลังทำตัวเป็นคนไข้ที่แย่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยดูแลมาเลยนะ กวิน" รินรดาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานด้วยแรงที่มากพอจะทำให้ของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่นั่งจมกองเอกสารโค้ดโปรแกรมอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอติดกัน เขาดูเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ทำงานจนลืมหายใจ ผิดกับเธอที่ตอนนี้แทบจะประสาทกินกับการต้องมานั่งเฝ้าไข้ไอ้ตัวแสบที่เพิ่งฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บจากการปะทะกับลูกน้องของดร.อานนท์เมื่อสองวันก่อน กวินไม่แม้แต่จะปรายตามามอง เขายังคงรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยจังหวะที่ดุดันจนแทบจะกลายเป็นเสียงดนตรีแห่งความบ้าคลั่ง "ถ้าคุณมีเวลาว่างพอจะมาบ่นเรื่องมาตรฐานการดูแลของฉัน ก็ไปช่วยเช็กไฟร์วอลล์ที่ฝั่งเซิร์ฟเวอร์สิบสามให้หน่อยสิ รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยตอบอย่างเย็นชา แต่รินรดาสังเกตเห็น... เส้นเลือดที่ขมับเขาเต้นตุบๆ และเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ซึมตามไรผม ทั้งที่ห้องเซฟเฮาส์เปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นเฉียบ "ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณ และตอนนี้คุณกำลังมีไข้กวิน!" เธอเดินเข้าไปใกล้ คว้าข้อมือหนาของเขาไว้แน่น กวินชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์หยุดกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่เต็มไปด้วยแสงสีฟ้าจากหน้าจอ กวินหันขวับมามองเธอ ดวงตาคมดุคู่นั้นวูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกกลบด้วยแววตาหยิ่งผยองตามนิสัยเจ้าประจำ "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันโอเค งานนี้สำคัญเกินกว่าจะหยุดพัก ริน... ปล่อย" "ไม่ปล่อย" เธอเถียงกลับ ท้าทายสายตาที่มักจะกดดันทุกคนให้ต้องก้มหัวให้ แต่ไม่ใช่กับเธอ "คุณคิดว่าตัวเองเป็นซูเปอร์แมนหรือไง? โดนยิงถากแขนไปขนาดนั้นแล้วยังจะฝืนระบบร่างกายอีก ถ้าคุณเป็นอะไรไป งานของฉันที่ร่วมทำมาทั้งหมดก็สูญเปล่าน่ะสิ ฉันไม่ได้เป็นห่วงคุณหรอกนะ แต่ฉันห่วงผลงานของตัวเอง!" คำโกหกที่แสนจะตื้นเขินหลุดออกจากปากรินรดา แต่มันกลับทำให้กวินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เขาขยับเก้าอี้หมุนกลับมาเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนรินรดาได้กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ติดตัวเขามา "ห่วงผลงาน... หรือห่วงฉันกันแน่?" กวินถามเสียงต่ำ นัยน์ตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเหมือนจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้คำพูดปากแข็งนั่น รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเขา มันไม่ใช่แววตาของวิศวกรผู้เย่อหยิ่งคนเดิม แต่มันคือแววตาของชายหนุ่มที่กำลังสับสน... และกำลังกระหายคำตอบบางอย่าง "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยกวิน ฉันแค่ไม่อยากแบกศพคุณออกจากเซฟเฮาส์ในสภาพที่ยังเขียนโปรแกรมไม่เสร็จ" "ปากเก่งเหมือนเดิมเลยนะ" กวินยื่นมือมาแตะที่แก้มของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเฉียบจากปลายนิ้วเขาสวนทางกับความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้าของรินรดาอย่างรวดเร็ว กวินมองท่าทีที่สั่นไหวของหญิงสาวตรงหน้า หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ มันไม่ใช่เพราะอาการไข้ แต่มันเป็นเพราะความรู้สึกที่เขากำลังควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกที่ 'มากกว่างาน' ที่เขาสั่งให้ตัวเองเพิกเฉยมาโดยตลอด "คุณรู้ไหมรินรดา..." กวินพูดพลางใช้นิ้วโป้งไล้ผ่านริมฝีปากบางของเธอเบาๆ "ทุกวินาทีที่ฉันพยายามจะโฟกัสกับโค้ดพวกนี้... สิ่งเดียวที่กวนใจฉันจริงๆ ไม่ใช่ดร.อานนท์ แต่มันคือท่าทีปั่นประสาทของคุณที่คอยวนเวียนอยู่ในหัวฉันตลอดเวลา" รินรดาพูดไม่ออก เธอได้แต่เบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอควรจะตอบโต้ด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนอย่างที่เคยทำ แต่ในจังหวะนี้ ลิ้นของเธอกลับแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายของเขา "คุณมันบ้า..." เธอพึมพำ "ใช่ ฉันอาจจะบ้า" กวินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเขาสัมผัสกับหน้าผากของเธอ "บ้าจนอยากจะหยุดทุกอย่าง แล้วถามคุณให้ชัดๆ ว่า... ที่คุณคอยปกป้องฉัน คอยดูแลฉันแบบนี้ คุณทำไปเพราะ 'ภารกิจ' หรือเพราะ 'ความรู้สึก' กันแน่?" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอต้องการจะถอยหนี แต่แขนของกวินกลับตวัดโอบเอวเธอไว้แน่น แรงดึงดูดระหว่างวิศวกรปากร้ายกับแฮกเกอร์สายปั่นกำลังพุ่งถึงขีดสุด ความสัมพันธ์ที่เคยมีแต่การจิกกัดกำลังถูกแทนที่ด้วยแรงอารมณ์ที่ยากจะต้านทาน ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วห้องทำงาน ไฟฉุกเฉินกะพริบถี่รัว หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งสามเครื่องเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทก่อนจะแสดงข้อความเตือนการบุกรุกจากภายนอก กวินผละออกอย่างรวดเร็ว ความนุ่มนวลเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาของวิศวกรที่พร้อมรบ "มีคนรหัสผ่านเข้าถึงระบบชั้นในสุดของเราได้... รินรดา ดูเหมือนว่าเรื่องของเราคงต้องพักไว้ก่อน!" เขาลุกขึ้นพรวดพราดแต่กลับเซจนรินรดาต้องรีบคว้าตัวไว้ ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ทำอะไร ประตูห้องทำงานที่ถูกล็อกด้วยรหัสผ่านแน่นหนาก็เปิดผางออกด้วยแรงเตะมหาศาล พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีดำที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาอาฆาต... ดร.อานนท์ไม่ได้มาคนเดียว แต่นำกองกำลังติดอาวุธมาด้วย! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ หวังว่าหัวใจของนักอ่านทุกท่านจะยังเต้นแรงอยู่เช่นเดียวกับตัวละครนะคะ!