ความไว้ใจที่เดิมพันด้วยชีวิต

แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือที่สาดกระทบใบหน้าของรินรดาและกวินไม่ได้ทำให้ความตื่นตระหนกพุ่งพล่านเท่ากับเงาร่างของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนขวางทางออกแคบๆ ของเซฟเฮาส์ไว้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและวิทยุสื่อสารที่ดัง "แกร็กๆ" เป็นสัญญาณเตือนว่าพวกเขากำลังจนมุมในระยะประชิด “บอกแล้วไงว่าระบบของคุณมันไว้ใจไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์” รินรดากระซิบเสียงลอดไรฟัน ร่างเพรียวบางแนบชิดกับแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มโดยสัญชาตญาณเมื่อเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทุกที “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณแอบเจาะระบบชั้นนอกเข้ามาจนสัญญาณเตือนภัยดังลั่นตึก รปภ.พวกนี้ก็คงไม่มาเดินตรวจตระเวนตอนนี้หรอกนะ ยัยตัวแสบ” กวินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดแต่ในขณะเดียวกันมือหนากลับคว้าข้อมือเล็กของเธอให้ขยับเข้าไปหลบในมุมอับของชั้นวางเซิร์ฟเวอร์อย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาที่แนบสนิทส่งผ่านความตึงเครียดมาถึงชีพจรของเธอได้อย่างชัดเจน สถานการณ์บีบคั้นจนแทบไม่มีอากาศหายใจ แสงไฟฉายกวาดผ่านช่องว่างระหว่างชั้นวางไปมา เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นปูนดังใกล้เข้ามาจนได้ยินเสียงลมหายใจของบุคคลภายนอก ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนี้ กวินหันกลับมามองสบตาเเววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความลังเลชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำบางสิ่งที่เหนือความคาดหมาย นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มแตะลงบนแผงควบคุมหลักที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ เขากดรหัสผ่านยาวเหยียดด้วยมือเพียงข้างเดียว ขณะที่อีกข้างยังคงโอบเอวบางของรินรดาไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อn หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในความมืด พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับความปลอดภัยสูงสุด: [SYSTEM OVERRIDE: GRANT ROOT PRIVILEGES TO USER - RINRADA] “คุณ... บ้าไปแล้วหรือไง” รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนทึ่ง เมื่อตระหนักว่าเขากำลังมอบสิทธิ์การเข้าถึงระบบทั้งหมด ซึ่งรวมถึงข้อมูลลับของโปรเจกต์และโค้ดทำลายล้างที่ดร.อานนท์ต้องการ ให้กับแฮกเกอร์นอกรีตอย่างเธออย่างไม่มีเงื่อนไข “อย่าพูดมาก ถ้าระบบนี้ตกอยู่ในมืออานนท์ เราตายคู่ แต่ถ้าคุณมีสิทธิ์สูงสุด... คุณก็จัดการปิดระบบแล้วลบมันซะ” กวินกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของชายหนุ่มทำเอาสติของรินรดาเกือบหลุดลอย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว รปภ. ด้านนอก แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายและน้ำหนักความเชื่อใจที่เขามอบให้เธอมันหนักหน่วงเกินกว่าจะรับไหว “ทำไมถึงยอมเสี่ยงขนาดนี้... ทั้งที่เราเพิ่งรู้จักกันไม่นาน” เธอกลั้นใจถาม เสียงสั่นพร่าเล็กน้อย กวินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาที่มองมาทอดประกายลึกซึ้งอย่างที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็นมาก่อน “เพราะผมรู้ว่าต่อให้คุณแสบแค่ไหน... คุณก็ไม่มีวันยอมให้ความอยุติธรรมชนะหรอก... เหมือนกับผม” ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยคำใดโต้แย้ง นิ้วมือเรียวของเธอก็ต้องรีบแตะลงบนแป้นพิมพ์ล่องหนเพื่อเริ่มกระบวนการแฮกสวนกลับอย่างเต็มรูปแบบ แสงไฟจากหน้าจอสะท้อนนัยน์ตากลมโตที่ฉายแววเด็ดเดี่ยว ทว่าในอกข้างซ้ายกลับปั่นป่วนจนแทบควบคุมสมาธิไม่อยู่ เคมีระหว่างคนทั้งสองพุ่งพล่านท่ามกลางความกดดันรอบตัว บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่ผสมผสานกับความเสน่หาอย่างประหลาด ทว่า ในจังหวะที่หน้าจอระบบกำลังประมวลผลขั้นตอนสุดท้ายเพื่อตัดสัญญาณของดร.อานนท์ เสียงฝีเท้าด้านนอกก็หยุดลงกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูกระจกสามครั้งติดๆ กันอย่างหนักหน่วง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยียบที่ดังทะลุกำแพงเข้ามา “เปิดประตูเถอะครับ... คุณกวิน ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน และดูเหมือนว่าคุณจะมี ‘แขก’ ที่ไม่ได้รับเชิญอยู่ด้วยสินะ” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของ รปภ. ทั่วไป... แต่เป็นเสียงของ ดร.อานนท์ ที่ยืนยิ้มเยาะรออยู่หน้าเซฟเฮาส์พร้อมกับกำลังเสริมชุดใหญ่! ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางมากับความสัมพันธ์ที่เดิมพันด้วยหัวใจและลมหายใจในตอนนี้ค่ะ หวังว่าจะชอบความคลั่งรักแบบซึนๆ ของคุณกวินนะคะ