แผนการซ้อนแผน

แสงไฟนีออนสีฟ้าจัดจากจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาของกวินอย่างเยียบเย็น ทว่าเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นตามขมับของเขากลับร้อนผ่าցจนน่าหงุดหงิด นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเจ้าระเบียบที่สุดในวงการกำลังรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูง ขณะที่ดวงตาคมกริบกวาดมองโค้ดความปลอดภัยระดับทหารที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต "คุณกำลังทำให้เราหายใจรดต้นคอเขาใกล้เกินไปแล้วนะรินรดา ถ้าไฟร์วอลล์ชั้นที่สามของดร.อานนท์ดีดกลับมาอีกรอบ เซิร์ฟเวอร์ห้องนี้ได้กลายเป็นจุลก่อนที่เราจะทันได้ขโมยไฟล์แรกเสียอีก" กวินเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววตำหนิที่ซ่อนความห่วงใยไว้มิดชิด—หรืออย่างน้อยเขาก็พยายามทำให้มันแนบเนียนเช่นนั้น หญิงสาวที่ถูกพาดพิงซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัว and ขยับยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว รินรดาหมุนปากกาในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความซุกซน ราวกับว่ามหันตภัยไซเบอร์มูลค่าหลายร้อยล้านตรงหน้าเป็นเพียงเกมเศรษฐีในคืนวันศุกร์ "โอ๊ะ วิศวกรผู้ยิ่งใหญ่กลัวการ์ดตกหลุมพรางขึ้นมาจริงๆ หรือคะเนี่ย ไหนว่าระบบป้องกันของดร.อานนท์เป็นแค่เด็กอนุบาลหัดเดินไงล่ะคะ ทำไมตอนนี้เสียงถึงได้สั่นพะเน้าพะนอขนาดนี้ล่ะคะคุณกวิน" รินรดาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงลากยาวกวนประสาท เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินน่องสะบัดเข้ามาหยุดยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ทำงานของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอใช้ประจำโชยแตะจมูกกวินจนวิศวกรหนุ่มต้องสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว กวินชะงักมือที่กำลังพิมพ์ เขาหันขวับกลับมามองหญิงสาวที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้เสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหันทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของเขารวนเรไปชั่วขณะ "ถอยไปห่างๆ หน่อยรินรดา คุณกำลังทำให้สมาธิของฉันกระเจิง... และบอกไว้ก่อนนะ ว่าฉันไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากเสียเวลามานั่งกู้ข้อมูลกากๆ ของคุณทีหลังต่างหาก" กวินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความไหววูบในดวงตา ปากก็ต่อปากคำอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าใบหูของเขาจะเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิดแล้วก็ตาม รินรดาหัวเราะคิกคักในลำคออย่างชอบใจ เธอชอบเหลือเกินเวลาที่ได้เห็นคนเจ้าระเบียบอย่างกวินเสียอาการ หญิงสาวโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูของเขา น้ำเสียงหวานใสเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเมื่อปลายนิ้วเรียวชี้ไปที่หน้าจอหลัก "เลิกเถียงกันแล้วมองตรงนั้นค่ะ... ดร.อานนท์กำลังย้ายไฟล์โปรเจกต์ลับไปที่เซิร์ฟเวอร์สำรอง หน้าต่างโอกาสของเรามีเวลาแค่สามนาทีเต็มก่อนที่ระบบอัตโนมัติจะล็อกอินเข้าสู่โหมดทำลายตัวเอง" รอยยิ้มขี้เล่นจางหายไปในพริบตา แววตาของแฮกเกอร์สาวแปรเปลี่ยนเป็นคมกราบและดุดัน กวินเองก็ดึงสติกลับมาสู่ภารกิจตรงหน้าทันที สองมือประสานพลังกันอีกครั้ง กวินทำหน้าที่เจาะทะลวงชั้นรหัสผ่านโครงสร้างหลัก ส่วนรินรดาใช้สัญชาตญาณอันเฉียบคมในการสร้างเส้นทางหลบหลีกสัญญาณเตือนภัยของฝ่ายตรงข้าม บรรยากาศในเซฟเฮาส์คับแคบเต็มไปด้วยความตึงเครียด เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี เหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าของกวิน แต่เขากลับไม่มีเวลาแม้แต่จะยกมือขึ้นปาดมันออก สายตาจดจ่ออยู่กับการนับถอยหลังบนหน้าจอที่เหลือเวลาอีกเพียงสิบวินาทีสุดท้าย "อีกนิดเดียว... สาม... สอง..." กวินพึมพำกับตัวเอง นิ้วชี้เตรียมกดปุ่ม Enter เพื่อยืนยันคำสั่งสุดท้าย ทว่า— จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งสามเครื่องก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที มีเพียงแสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ จากเรოเตอร์อินเทอร์เน็ตที่มุมห้องเท่านั้นที่ยังส่งสัญญาณเตือนภัยอันน่าสะพรึงกลัว รินรดานิ่งงับริมฝีปากแน่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "ชิบหายแล้ว... มันไม่ใช่ระบบทำลายตัวเอง แต่มันคือกับดักหลอกล่อ!" ก่อนที่กวินจะได้เอ่ยปากท้วงติบ ประตูเหล็กนิษภัยของเซฟเฮาส์ที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยสูงสุด กลับส่งเสียง "คลิก" หนักแน่นดังสนั่น พร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยกลไกภายนอก เงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงกรอบประตู ท่ามกลางความมืดที่สลัวราง รอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของแขกยามวิกาลคนนั้นทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกะทันหัน "ยินดีต้อนรับสู่กับดักของผมครับ... คุณวิศวกรคนเก่ง และคุณแฮกเกอร์ตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยทักทายขึ้น พร้อมกับแสงไฟฉายจากมือถือที่ส่องตรงมายังใบหน้าของทั้งสองคนพอดี ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "เหมยฮวาแรกแย้ม" เสมอมานะคะ