คำขอโทษที่ไม่ได้พูด

“คุณเลิกทำตัวเป็นฮีโร่ผู้แบกโลกไว้คนเดียวสักทีได้ไหมคะกวิน ร่างกายคุณไม่ใช่เหล็กกล้า ถึงจะเป็นวิศวกรก็เถอะ!” เสียงใสติดจะหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของเซฟเฮาส์ยามวิกาล แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของกวิน เขานั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอที่ยังคงวิ่งโค้ดภาษาโปรแกรมระวิง ข้อมูลโปรเจกต์มรณะของ ดร.อานนท์ เกือบจะถูกกู้คืนทั้งหมดแล้ว แต่อีกนิดเดียวระบบรักษาความปลอดภัยฝั่งนั้นก็จะดีดตัวบล็อกไอพีของพวกเขาถาวร กวินไม่แม้แต่จะหันมามองคนพูด มือเรียวยาวของเขายังคงรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูง กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมแดงก่ำจากการอดนอนมาหลายวันเต็มที “ถ้าฉันไม่ทำแล้วใครจะทำ ยัยตัวแสบ? ข้อมูลชุดนี้ถ้าหลุดไปถึงมือพวกมันครบถ้วน ความยุติธรรมที่คุณปากเปียกปากแหลมเรียกร้องมันจะกลายเป็นแค่เศษกระดาษทิชชูเปียกน้ำทันทีนะ” “แต่คุณกำลังจะตายคาคีย์บอร์ดอยู่แล้วค่ะ!” รินรดาหมดความอดทน เธอก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว่ำหน้าจอหลักลงอย่างไร้ความปรานี “เฮ้ย! รินรดา!” กวินเผลอสบถออกมาด้วยความตกใจ เขาดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชิดตัวเธอจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ใบหน้าของวิศวกรหนุ่มเจ้าระเบียบฉายแววเกรี้ยวกราดผสมความรั้น แต่หากมองลึกเข้าไปในดวงตาสูญเสียโฟกัสคู่นั้น เหมยฮวาแรกแย้มรู้ดีว่ามันซ่อนความหวาดกลัวและอาการพังทลายไว้มากแค่ไหน “มองหน้าฉันสิคะกวิน” รินรดาไม่ถอยหนี เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตา เผชิญหน้ากับความดื้อรั้นของเขาด้วยความเด็ดเดี่ยว น้ำเสียงที่เคยใช้ปั่นประสาทเขามาตลอดหลายสัปดาห์เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างน่าใจหาย “คุณเก่งมากแล้ว... เก่งจนเกินมนุษย์มนาแล้วด้วยซ้ำ พักผ่อนเถอะนะคะ ก่อนที่ฉันจะต้องเป็นคนมัดมือมัดเท้าคุณโยนขึ้นเตียงจริงๆ” คำขู่ปนหยอกล้อนั้นไม่ได้ทำให้กวินยิ้มตามเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ไหล่กว้างที่เคยตั้งตรงอย่างสงผ่าเผยกลับลู่ลงช้าๆ พลังงานทั้งหมดที่ค้ำจุนผู้ชายคนนี้ไว้ดูเหมือนจะมอดไหม้จนหมดสิ้นในวินาทีนั้นเอง กวินซบหน้าผากลงกับลาดไหล่บางของหญิงสาวอย่างหมดแรง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินผ่านเนื้อผ้าเสื้อยืด ลึกซึ้งและสั่นเทาจนรินรดารับรู้ได้ถึงความเปราะบางที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะรัวเร็วยามเมื่อเขาต่อปากต่อคำ ตอนนี้กลับกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเดิมด้วยความรู้สึกตื้นตันและสงสาร เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นโอบรอบแผ่นหลังกว้าง ลูบเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโยค ซึมซับความหนักอึ้งที่เขาแบกรับไว้ลำพัง “ฉันเหนื่อย... ริน” เสียงทุ้มต่ำพึมพำลอดผ่านริมฝีปากของเขา ฟังดูแหบพร่าและอัดอั้น “ฉันพยายามทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามกฎเกณฑ์... แต่โลกใบนี้มันห่วยแตกชะมัด ยิ่งฉันพยายามปกป้องมากเท่าไหร่ คนรอบตัวก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากเท่านั้น แม้กระทั่งคุณ...” “ฉันไม่ได้อยู่ในอันตรายเพราะคุณเสียหน่อยค่ะ” รินรดากระซิบข้างใบหูของเขา น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ฉันเลือกที่จะเข้ามาอยู่ในวังวนนี้ด้วยความสมัครใจเองต่างหาก... และที่สำคัญ ฉันไม่เคยคิดเสียใจเลยสักครั้งที่ได้มายืนอยู่ข้างๆ คุณ” กวินเงยหน้าขึ้นช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นหนึ่งเดียวกัน ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันและเต็มไปด้วยกำแพงน้ำแข็ง บัดนี้กลับไหวระริก สะท้อนเงาร่างของเธอไว้อย่างชัดเจน ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องทำงาน ทั้งความตึงเครียด ความเหนื่อยล้า และความพ่ายแพ้ต่อโลกภายนอกถูกละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจต้านทาน สายตาของกวินเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับพูด ก่อนจะวกกลับมาสบตาเธอนิ่งนาน แววตาของวิศวกรหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งร้อนแรงที่ทำเอารินรดากลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ลง มือหนาที่เคยสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าค่อยๆ เลื่อนขึ้นประคองข้างแก้มเนียนของเธออย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ บนโหนกแก้มอย่างเผลอไผล “คุณนี่มัน... แสบชะมัด” กวินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกแย้มรอยยิ้มจางๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน “ทำไมถึงชอบทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่เรื่อยนะ” “ฉันต่างหากที่ต้องถามว่าทำไมคุณถึงชอบทำตัวน่าสงสารเวลาหมดฤทธิ์แบบนี้คะ” รินรดาแกล้งยักคิ้วหลิ่วตาใส่ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก “ไหนล่ะวิศวกรปากร้ายคนเดิม หายไปไหนเสียแล้วล่ะคะ หรือว่ากลัวฉันจนต้องมาซบไหล่ร้องไห้หึ?” “ปากดีนักนะ...” กวินพึมพำชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นยิ่งขึ้น ไอร้อนจากร่างกายของเขาส่งผ่านทะลุเนื้อผ้าจนผิวเธอร้อนผ่าวไปหมด บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยเคมีที่ทั้งหวานล้ำและอันตรายในเวลาเดียวกัน รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงเหลือเพียงเสี้ยววินาที ปลายจมูกของเขาสัมผัสกับแก้มของเธอเบาๆ ก่อนที่กระแสความรู้สึกวาบหวิวจะแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย หัวใจของเํอเรียกร้องให้หลับตาลงและปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามแรงดึงดูดนั้น... กริ๊ก! เสียงปลดล็อกกลอนประตูหน้าห้องเซฟเฮาส์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องทำงาน ม่านหมอกแห่งความเคลิบเคลิ้มสลายหายไปในพริบตา กวินผละออกจากตัวรินรดาอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณระแวดระวังภัย ขณะที่รินรดาสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองที่ประตูห้องด้วยความตกใจ ร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากและปืนเก็บเสียงในมือ “โอ๊ะ... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของพวกคุณสินะครับ คุณวิศวกรคนเก่ง และ... แม่แฮกเกอร์ตัวแสบ” — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับตัวละครเสมือนจริงนี้นะคะ! - เหมยฮวาแรกแย้ม