คืนอันตรายที่บาร์ลับ

กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงลอยอวลอยู่ในอากาศทึมทึบของ ‘เดอะ เวลเวท ลาบิรินธ์’ บาร์ลับใต้ดินที่ซ่อนตัวอยู่หลังตึกพาณิชย์เก่าแก่กลางย่านธุรกิจ เสียงเบสทุ้มต่ำสะท้อนก้องจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ปลายประสาท แต่สิ่งที่รินรดาสนใจไม่ใช่จังหวะเพลงเร้าใจเหล่านั้น สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นตากันแดดสีชาสอดส่องผ่านความมืด ตรงไปยังมุมอับสายตาที่มีร่างคุ้นเคยของ ดร.อานนท์กำลังกระซิบกระซาบอยู่กับชายฉกรรจ์สวมสูทสีเข้ม “ให้ตายสิ ตาแก่หัวล้านนั่นรอบจัดเป็นบ้า อุตส่าห์แกะรอยตามข้อมูลฮาร์ดไดรฟ์สำรองมาถึงที่นี่ได้แล้วเชียว” รินรดาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางกระชับเสื้อแจ๊กเก็ตหนังสีดำเข้ากับลำตัว มือเรียวแตะลงที่กระเป๋าเสื้อด้านในเพื่อเช็คความพร้อมของอุปกรณ์แฮกเกอร์ขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ “ถ้าเธอยังไม่เลิกทำตัวเป็นสายลับมือสมัครเล่นแบบนี้... ฉันอาจจะไม่ได้แค่กอดเธอไว้เฉยๆ แบบนั้นแน่” เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูทำเอารินรดาสดุ้งสุดตัว กลิ่นอายเย็นยะเยือกปนความคุ้นเคยของโคโลญจน์กลิ่นไม้ซีดาร์ทำให้เธอไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร รินรดาหันขวับไปหมายจะต่อว่าคนฉวยโอกาส แต่ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันในความมืด เพราะกวินขยับเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังติดกับผนังห้องน้ำหญิงที่ปลอดคน “คุณกวิน! คุณตามฉันมาทำไมเนี่ย ที่นี่มันอันตรายนะ รู้ตัวไหม!” รินรดาแกล้งกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด ทั้งที่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงจนกลบเสียงเพลงภายนอกไปเสียสนิท “คนที่ควรจะโดนเฉ่งเรื่องรนหาที่ตายคือเธอต่างหาก รินรดา” กวินก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แสงไฟนีออนสลัวดูคมคายและน่าหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่คมจ้องมองเธอนิ่งราวกับจะทะลุผ่านเข้าไปในความคิด “คิดจะมาขโมยข้อมูลจากมือของอานนท์ลำพังเนี่ยนะ สมองเธอบรรจุอะไรไว้ นอกจากวงจรตรรกะพังๆ กับความอวดดีกันแน่” “ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคะวิศวกรหนุ่ม ฉันไม่ได้มาเล่นๆ สักหน่อย หลักฐานการทุจริตในโปรเจกต์สมองกลทั้งหมดอยู่ในแฟลชไดรฟ์ตัวนั้น ถ้าเราพลาดคืนนี้ ดร.อานนท์จะส่งข้อมูลให้พรรคพวกต่างชาติ แล้วพวกเราจะซวยกันหมด!” รินรดาเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่ยอมแพ้ แม้ว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่จะใกล้จนเธอแทบจะหลอมละลายไปกับไอร้อนจากร่างกายของเขาอยู่แล้วก็ตาม กวินถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย มือหนายื่นออกไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี นิ้วเรียวยาวของเขาแตะเบาๆ ที่เส้นผมของเธอเพื่อปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยให้อย่างไม่ตั้งใจ แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด “ฉันไม่อยากเสี่ยงสูญเสียอะไรอีก... โดยเฉพาะคนอวดดีที่ยืนอยู่ตรงหน้า” กวินพูดเสียงเบาราวกับรำพึงกับตัวเอง แต่คำพูดนั้นกลับชัดเจนพอที่จะทำให้แผ่นอกของรินรดาไหววูบอย่างรุนแรง รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ความซึนเดเระที่มักจะซ่อนอยู่หลังคำพูดปากร้ายของเขา มักจะเล็ดลอดออกมาในยามวิกฤตเสมอ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายคนนี้ทุกที “ถ้าเป็นห่วงฉันนัก... ก็ช่วยทำตัวเป็นผู้ช่วยที่ดี แล้วช่วยฉันดึงข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ในห้อง VIP ชั้นบนหน่อยสิคะ” รินรดาเปลี่ยนเรื่องด้วยการยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาพราวระยับด้วยความท้าทาย “หรือว่ากลัวจนขาอ่อนไปหมดแล้วล่ะคะ คุณวิศวกรเจ้าระเบียบ” กวินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความหมั่นเขี้ยว เขาเอื้อมมือมาโอบเอวบางเข้าหาตัวจนชิดแนบแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มจนรินรดารู้สึกซู่ซ่าไปทั้งร่าง “อย่ามาท้าฉัน รินรดา... คืนนี้เธอจะได้รู้ว่าวิศวกรเขาจัดการกับคนดื้อด้านยังไง” ทั้งสองผละออกจากมุมมืดด้วยความระมัดระวัง กวินกุมมือเธอไว้แน่นเพื่อนำทางผ่านกลุ่มนักเที่ยวราตรีที่เบียดเสียดกันแน่นขนัด แสงไฟสีส้มสลัวสาดกระทบใบหน้าของทั้งคู่ขณะที่พวกเขากำลังเดินลัดเลาะผ่านโถงทางเดินไปยังบันไดหนีไฟที่มุ่งสู่ชั้นบนสุด ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามของบาร์ลับแห่งนี้ กลิ่นอายความตึงเครียดโรยตัวปกคลุมไปทั่วทางเดินที่เงียบสงบ รินรดากดแป้นรหัสผ่านที่ได้จากการดักฟังสัญญาณเครือข่ายเมื่อครู่ ประตูเหล็กนิรภัยเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นห้องทำงานกว้างขวางที่ว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะส่องสว่างสะท้อนกับความมืด “เจอแล้ว...” รินรดารีบพุ่งตัวไปที่หน้าจอทันที นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงเพื่อดาวน์โหลดข้อมูลเข้าระบบพกพาของเธอ เสียงแถบสถานะการดาวน์โหลดวิ่งขึ้นทีละนิด หัวใจของเธอเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น กวินยืนคุมเชิงอยู่ที่หน้าประตู คอยสอดส่องความเคลื่อนไหวจากภายนอกผ่านรอยแง้มของบานประตู สายตาคมกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ใกล้เข้ามาด้วยความเร็วที่น่าตกใจ “รินรดา เร็วเข้า! มีคนกำลังมา!” กวินหันมาเอ่ยเสียงเครียด “อีกสิบเปอร์เซ็นต์... อีกนิดเดียว!” รินรดากัดริมฝีปากแน่น เหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมด้วยความกดดัน แต่ยังไม่ทันที่แถบดาวน์โหลดจะวิ่งถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือปริศนา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า “คิดว่าจะแอบมาเอาของเล่นชิ้นโปรดของผมไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอครับ... คุณหนูแฮกเกอร์” รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาภายใต้แสงไฟสลัว พร้อมกับปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่เล็งตรงมายังพวกเขาอย่างแม่นยำ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!