ความเย็นชาที่ละลาย

“ถ้าคุณยังกดรหัสผ่านผิดอีกครั้ง ระบบรักษาความปลอดภัยของเซฟเฮาส์นี้จะล็อกดาวน์คุณไว้ในห้องครัวสี่เหลี่ยมแคบ ๆ นี่จนถึงเช้า... และฉันเตือนด้วยความหวังดีว่า กาแฟกระป๋องสุดท้ายหมดอายุตั้งแต่ปีมะೋದิแล้วนะคะ” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววเย้าแหย่ดังขึ้น ท่าقمกลางความเงียบงัดของห้องควบคุมใต้ดิน รินรดาพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แขนเรียวทั้งสองข้างกอดอกไว้หลวม ๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนานยามมองแผ่นหลังกว้างของวิศวกรหนุ่มที่กำลังงละวันอยู่กับการกู้ระบบเข้ารหัส กวินชะงักมือที่กำลังพิมพ์คำสั่งบนคีย์บอร์ดเร่งด่วน เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเมื่อหันมาเผชิญหน้ากับแฮกเกอร์สาวจอมกวนประสาทคนนี้ “ถ้าคุณไม่มายืนคอยจี้หลังผมอยู่แบบนี้ สมาธิผมคงไม่กระเจิงจนกดรหัสผิดหรอกครับ... รินรดา” “อ้าว กลายเป็นความผิดฉันซะงั้น?” เธอเลิกคิ้วเรียวขึ้นสูงอย่างไม่ยี่หั่น ย่างสามขุมเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละน้อย กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศลอยละلي่วเข้าจมูกของคนตัวโต จนกวินต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “ก็ใครใช้ให้คุณทำหน้าเครียดเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบกันล่ะคะ? ดร.อานนท์ส่งไวรัสเข้ามาป่วนแค่ระบบสำรอง ไม่ได้ส่งกองทัพหุ่นยนต์พิฆาตมาบุกสักหน่อย ใจเย็น ๆ สิคะคุณวิศวกร” “ผมไม่ได้เครียดเรื่องไวรัส” กวินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดแต่แฝงความหงุดหงิดบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว “แต่ผมกำลังรำคาญเสียงบ่นแจ้ว ๆ ของคุณต่างหาก ที่ดังยิ่งกว่าเสียงพัดลมระบายความร้อนในเซิร์ฟเวอร์ซะอีก” “ปากแข็งจริงนะคะ” รินรดาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าด้านข้างของเขาอย่างถือวิสาสะ แม้ภายนอกกวินจะแสดงออกว่าเป็นคนเจ้าระเบียบ เยชาชา และปากร้ายใส่เธอทุกครั้งที่มีโอกาส แต่เธอกลับสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่างที่ซ่อนอยู่... รอยคล้ำใต้ดวงตาคู่นั้นที่ฟ้องว่าเขาไม่ได้นอนมาสามวันเต็ม เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ยับย่นตรงช่วงแขนจากการนั่งทำงานหามรุ่งหามค่ำ และที่สำคัญที่สุด... นิ้วมือเรียวยาวที่กำลังเคาะคีย์บอร์ดนั้นมีพลาสเตอร์ยาปิดไว้ถึงสองนิ้ว เนื่องจากแผลโดนแผงวงจรบาดตั้งแต่เมื่อคืน รินรดาหุบยิ้มลง ความรู้สึกขบขันเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดลึกซึ้งที่ตีรวนขึ้นมาในอกอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอเอื้อมมือออกไปโดยไม่ทันเอ่ยขออนุญาต ปลายเรียวแตะเบา ๆ ที่ข้อมือของชายหนุ่มเพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของเขา กวินสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนฉุนเฉียว เขารีบชักมือกลับตามสัญชาตญาณราวกับถูกไฟช็อต “คุณจะทำอะไร?” “มือคุณบาดเจ็บอยู่ไม่ใช่หรือไงคะ?” รินรดาถามเสียงนุ่ม ผิดไปจากโทนเสียงยั่วเย้าเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่มักจะซ่อนความดุดันเอาไว้เสมอ “ทำงานหามรุ่งhามค่ำแบบนี้ ต่อให้ระบบสมองกลของคุณจะฉลาดล้ำแค่ไหน แต่มนุษย์อย่างเราก็มีขีดจำกัดนะคะ... ทำไมถึงไม่ยอมพักผ่อนบ้าง?” คำถามนั้นราวกับลูกศรที่พุ่งตรงเข้าปักกลางใจของกวิน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ เสียงพัดลมระบายความร้อนของคอมพิวเตอร์กลายเป็นเพียงเสียงประกอบฉากอันแผ่วเบา ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นสันกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขาเบือนหน้าหนีสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและจริงใจคู่นั้น ไม่ใช่ว่าเขาไม่เหนื่อย แต่เพราะความรับผิดชอบและอดีตอันเจ็บปวดที่เขาต้องปกป้องข้อมูลสำคัญชุดนี้ ทำให้กวินหลงลืมวิธีที่จะอ่อนโยนกับตัวเองมาเนิ่นนานแล้ว “มันไม่ใช่เรื่องของคุณ...” กวินเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความยากลำบาก พยายามสร้างกำแพงความเย็นชาขึ้นมาป้องกันตัวเองอีกครั้ง แต่ทว่า... น้ำเสียงนั้นกลับขาดความหนักแน่นไปถนัดใจ “มันอาจจะไม่ใช่เรื่องของฉันในฐานะแฮกเกอร์รับจ้าง...” รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกระทั่งลมหายใจอุ่น ๆ ของทั้งคู่แทบจะผสานเป็นสายเดียวกัน เธอยื่นมือออกไปอีกครั้ง คราวนี้เรียวนิ้วบางแตะลงบนหลังมือของเขาอย่างแผ่วเบาและมั่นคง ราวกับต้องการส่งผ่านความอบอุ่นทะลุผ่านความเย็นชาทั้งหมดที่เขาสวมเกราะไว้ “...แต่ในฐานะเพื่อนร่วมชะตากรรมที่ติดอยู่ในเซฟเฮาส์นี้ด้วยกัน มันคือเรื่องของฉันค่ะ” กวินหันกลับมามองหน้าเธอ ดวงตาคู่คมไหววับอย่างรุนแรง ความรู้สึกประหลาดบางอย่างกำลังกัดเซาะกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมานานนับปี รินรดาไม่ได้ถอยหนี เธอยังคงยืนสบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง แววตาที่ไม่มีการประชดประชัน ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม มีเพียงความจริงใจบริสุทธิ์ที่ทำให้หัวใจของวิศวกรหนุ่มผู้เย่อหยิ่งถึงกับกระตุกวูบ วิศวกรหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจยาวออกมา ไหล่กว้างที่เคยเกร็งเครียดลู่ลงอย่างคนหมดแรง ความเย่อหยิ่งเย็นชาละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเปราะบางที่ผู้ชายปากแข็งคนนี้ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน “ผม... แค่ไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะความผิดพลาดของผมอีก” กวินยอมเอ่ยปากพูดความจริงออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ เป็นครั้งแรกที่เขาเปิดเปลือยความรู้สึกที่ซ่อนไว้ใต้ท่าทางปากร้าย รินรดาคลี่ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่เขาเคยเห็นมา มือบางเลื่อนขึ้นไปสัมผัสแผลที่ปิดด้วยพลาสเตอร์บนนิ้วของเขาอย่างทะนุถนอม “คุณไม่ได้ตัวคนเดียวสักหน่อยนะคะ ตั้งแต่มีฉันเข้ามาป่วนชีวิตคุณ คุณควรจะชินกับการมีผู้ช่วยมือหนึ่งได้แล้วล่ะค่ะ” บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับแรงโน้มถันทำให้ระยะห่างลดลงเรื่อย ๆ กวินก้มมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับพูดเจื้อยแจ้วด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของความรำคาญอีกต่อไป แต่เป็นความปรารถนาอันลึกซึ้งที่ยากจะควบคุม มือหนาที่เคยจับแต่คีย์บอร์ด ค่อย ๆ ยกขึ้นโอบประคองรอบเอวบางของหญิงสาวเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว รินรดาชะงักลมหายใจสะดุด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ดวงตากลมโตมองใบหน้าคมคายที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งริมฝีปากของเขากำลังจะทาบทับลงมา— *กริ๊งงงงง!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเซฟเฮาส์ แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวาบไปตามทางเดิน พร้อมกับเสียงระบบอัจฉริยะที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนขนหัวลุก *[แจ้งเตือน: ตรวจพบการบุกรุกจากภายนอก... ระบบประตูนิรภัยโซน A ถูกบังคับปลดล็อกโดยบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาต]* กวินและรินรดาผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟดูด ความหวานล้ำเมื่อครู่ถูกกระชากหายไปในพริบตา วิศวกรหนุ่มกลับคืนสู่โหมดจริงจัง ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นมาทันทีเมื่อหน้าจอหลักแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าประตูเซฟเฮาส์ ร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนียบกริบ กำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาในห้องควบคุมอย่างใจเย็น พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก... ดร.อานนท์ มาถึงที่นี่เร็วกว่าที่คาดไว้มาก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!