แฮกเกอร์กับวิศวกรในคราบคู่รัก

"ถ้าคุณยังเดินเกร็งจนหลังแข็งเป็นท่อนซุงแบบนั้น ต่อให้เป็นคนตาบอดแถวนี้ก็ดูออกนะคะว่าพวกเราไม่ใช่คู่รักจริง ๆ" เสียงกระซิบกระซาบที่เจือแววเย้าแหย่ดังลอดริมฝีปากอิ่มของรินรดา พร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่จงใจเกลี่ยเบา ๆ ตรงขอบปกเสื้อสูทสั่งตัดราคาแพงของกวินอย่างถือวิสาสะ การกระทำแสนอวดดีนี้เรียกเสียงถอนหายใจยาวเหยียดจากวิศวกรหนุ่มเจ้าระเบียบได้ทันที กวินขยับกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ดวงตาคมกริบกวาดตามองผ่านเลนส์แว่นกรอบบางไปยังประตูเหล็กกล้าทางเข้างานเลี้ยงกาล่าดินเนอร์สุดเอ็กซ์คลูซีฟของบริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่ ซึ่งมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์ยืนคุมเข้มอยู่ถึงสี่นาย พวกเขากำลังยืนอยู่หน้าด่านทดสอบแรกของการแทรกซึมเข้าสู่เซฟเฮาส์ลับใต้ดินของ ดร.อานนท์ และวิธีเดียวที่จะลอดผ่านระบบรักษาความปลอดภัยระดับทหารนี้เข้าไปได้ คือการสวมรอยเป็นคู่รักไฮโซที่ได้รับบัตรเชิญพิเศษ—ภารกิจที่รินรดาเสนอหน้าอาสาอย่างกระตือรือร้น แต่กลับสร้างความหงุดหงิดระคนปั่นป่วนในอกให้กวินอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ "ถ้าคุณยังเอานิ้วซุกซนมาแตะต้องตัวผมเกินความจำเป็น ผมจะโยนคุณให้บอดี้การ์ดพวกนั้นลากตัวออกไปฐานก่อกวนความสงบ" กวินพึมพำลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำรักษาระดับความเย็นชาได้อย่างแนบเนียน แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นแรงผิดจังหวะทุกครั้งที่กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อน ๆ จากตัวเธอโชยมาแตะจมูก "อุ๊ย ปากแข็งจังนะคะวิศวกร" รินรดาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยประกายความสนุกสนานยามได้เห็นคนระเบียบจัดอย่างเขาเสียอาการ "ไหน ๆ เราก็ต้องเล่นละครตบตาพวกมันแล้ว ช่วยทำตัวให้สมกับเป็นแฟนหนุ่มที่คลั่งไคล้ฉันหน่อยเถอะค่ะ มือของคุณเนี่ย... วางไว้ตรงไหนถึงจะเรียกว่าปลอดภัยล่ะคะ?" พูดจบ เธอก็คว้ามือหนาของเขาที่กำลังกำหมัดแน่นข้างลำตัว มาวางทาบลงบนเอวคอดกิ่วของตนเองทันที สัมผัสอุ่นร้อนผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบาทำให้กวินสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่เคยนิ่งสนิทราวกับหุ่นยนต์เกร็งกระตุกขึ้นมาวูบหนึ่ง เขารีบชักมือกลับตามสัญชาตญาณ แต่รินรดารวดเร็วกว่า เธอใช้สองมือรวบข้อมือเขาไว้แล้วกดให้แนบสนิทอยู่กับเอวของเธอเช่นเดิม พร้อมกับขยับตัวเข้าไปแนบชิดจนแผ่นอกนุ่มหยุ่นแทบจะบดเบียดเข้ากับแผงอกกว้างของเขา "อยากตายหรือไง รินรดา" กวินขู่เสียงลอดไรฟัน ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความแนบชิดที่เกินเลยกว่าขอบเขตของงาน "อยากรอดต่างหากล่ะคะ มองฉันสิคะ... มองด้วยสายตาแบบที่คนรักเขามองกันหน่อย ไม่อย่างนั้นไอ้หัวหน้าการ์ดตรงนั้นมันจะเดินมาขอตรวจบัตรประชาชนจริง ๆ นะคะ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทายแกแกมเว้าวอนเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกันจนกวินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เขากวาดสายตามองริมฝีปากอิ่มที่กำลังคลี่ยิ้มเย้าแหย่ ก่อนจะยอมจำนนต่อสถานการณ์ด้วยการตวัดแขนอีกข้างโอบรอบเอวบางของเธอไว้แน่นขึ้น ดึงร่างอรชรเข้ามาแนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน เพื่อกลบเกลื่อนมุมกล้องวงจรปิดที่สาดส่องลงมาจากด้านบน รินรดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกรวบกอดอย่างกะทันหัน ความอบอุ่นแผ่ซ่านมาจากฝ่ามือหนาที่แนบอยู่แผ่นหลัง ทำให้รอยยิ้มซุกซนบนใบหน้าของเธอสะดุดลงชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "แบบนี้... พอจะใช้ได้หรือยังครับ... เอ๊ย พอใจคุณหรือยังล่ะ" กวินเกือบหลุดปากใช้สรรพนามคุ้นชิน แต่แก้คำพูดได้ทันท่วงทีเมื่อหัวหน้าบอดี้การ์ดเริ่มหันมามองทางพวกเขา "เยี่ยมมากค่ะ คุณแฟน" รินรดากระซิบชิดริมฝีปากเขา ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้บอดี้การ์ดที่เดินตรงเข้ามาตรวจตรา "เชิญครับ บัตรเชิญเรียบร้อยดี" บอดี้การ์ดพยักหน้ารับหลังจากตรวจสแกนคิวอาร์โค้ดในมือถือของรินรดา พร้อมกับกวาดตามองคู่รักตรงหน้าด้วยความเคลือบแคลงเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นท่าทางที่กวินโอบกอดประคองรินรดาไว้อย่างหวงแหน ประกอบกับสายตาดุ ๆ ที่กวินส่งกลับไปเพื่อตัดรำคาญ ทำให้ฝ่ายนั้นยอมถอยฉากออกไปแต่โดยดี ประตูเหล็กกล้าบานใหญ่ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นแสงไฟสลัวและเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบา ๆ จากภายในงานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยบุคคลระดับสูงของวงการเทคโนโลยี รินรดากับกวินก้าวเท้าเดินเคียงคู่กันเข้าไปข้างใน ทว่าทันทีที่พ้นสายตาของบอดี้การ์ด รินรดาก็ทำท่าจะผละตัวออกห่างทันที แต่กวินกลับรวบเอวเธอไว้แน่นขึ้น ไม่ยอมปล่อยให้ถอยห่าง "จะรีบไปไหนล่ะครับ 'ที่รัก' งานข้างในนี้พวกมันจ้องอยู่ทุกมุมนะ" กวินกระซิบข้างใบหูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่ห์อย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน รินรดาหันขวับไปมองหน้าเขา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "นี่คุณ... ติดใจการแสดงบทคู่รักเหรอคะ ถึงได้ไม่ยอมปล่อยมือเนี่ย" "เปล่า..." กวินตอบหน้าตาย สายตากวาดมองไปรอบห้องโถงเพื่อประเมินสถานะความปลอดภัย "แต่ถ้าคุณยังเดินสะดุดขาตัวเองเพราะความซุ่มซ่าม ผมนี่แหละที่จะต้องเป็นคนอุ้มคุณออกไป และผมมั่นใจว่าภาพลักษณ์วิศวกรมาดขรึมของผมคงไม่ปลื้มเรื่องแบบนั้นแน่" "ปากจัดไม่เปลี่ยนเลยนะคะ!" รินรดาแกล้งหยิกเข้าที่ท่อนแขนเขาผ่านเนื้อผ้าสูทแรง ๆ หมั่นไส้ท่าทางเย่อหยิ่งที่ไม่มีวันลดราวาศอกนั่นเสียจริง ๆ "โอ๊ย มือหนักเป็นบ้า ผู้หญิงอะไรมือหนักชะมัด" กวินแกล้งทำหน้าเจ็บเบོอร์ใหญ่ ทั้งที่กล้ามเนื้อแน่น ๆ แทบไม่สะเทือนกับการหยิกแค่นั้นเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นกุมข้อมือเธอไว้ พลางโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดแก้มนวล "แต่ถ้าคุณยังไม่หยุดดื้อแล้วทำตัวเป็นเด็ก ๆ ผมจะจูบคุณโชว์กลางงานนี้จริงๆ ด้วย ให้ตายสิ..." คำขู่ที่มาพร้อมกับแววตาจริงจังแกมเจ้าชู้ ทำให้รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัวด้วยฤทธิ์ของความเขินอายที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ไม่คาดคิดว่าคนซึน ๆ อย่างกวินจะมีลูกไม้แพรวพราวแบบนี้มาใช้ตอกกลับเธอ ก่อนที่รินรดาจะได้ทันอ้าปากเถียง สายตาคมกวาดของกวินก็เหลือบไปเห็นร่างคุ้นเคยของเป้าหมายที่กำลังเดินลงมาจากบันไดเวียนชั้นสอง ดร.อานนท์ กำลังก้าวเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับชายปริสนาสวมหน้ากากอนามัยสีดำสนิทที่แผ่รังสีคุกคามน่ากลัวออกมาอย่างชัดเจน กวินไม่รอช้า เขาคว้ามือรินรดาให้หมุนตัวเข้าหาอกกว้างของตนเองทันที เพื่อบังมุมมองไม่ให้เป้าหมายสังเกตเห็นใบหน้าของพวกเขา และในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นที่รัวเร็วไม่เป็นจังหวะ ดร.อานนท์ก็หยุดเดินกะทันหันราวกับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างบริเวณทางเข้า "อย่าขยับ..." กวินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านใบหูของเธอไปเพียงนิดเดียวจนรินรดารู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและชวนให้หัวใจเต้นระทึกนั้นเอง ประตูบานลับด้านหลังห้องโถงก็ถูกผลักเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดหน่วยจู่โจมพิเศษที่พุ่งพรวดเข้ามาล้อมกรอบพวกเขาไว้ทุกทิศทาง! "ห้ามขยับ! ทุกคนอยู่กับที่!" เสียงตะโกนก้องกังวานพร้อมกับลำแสงเลเซอร์สีแดงจากปืนหลายกระบอกที่พุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ ทำให้กวินและรินรดาลืมหายใจไปชั่วขณะ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อมองข้ามไหล่กวินไป และพบว่าหนึ่งในหน่วยจู่โจมที่ถือปืนเล็งมาที่พวกเขานั้น... ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าของบุคคลที่เธอคิดว่าตายไปแล้วจากคดีทุจริตเมื่อสามปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!