รหัสลับที่ซ่อนอยู่

นิ้วเรียวบางภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีดำเคาะลงบนแป้นพิมพ์โลหะไร้เสียงรัวเร็ว ท่ามกลางความมืดสลัวของเซฟเฮาส์ชั้นใต้ดินที่มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนกระทบดวงตากลมโต รินรดากำลังไล่สายตาอ่านชุดโค้ดคำสั่งที่ถูกซุกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนในระบบควบคุมโครงข่ายเซิร์ฟเวอร์หลัก ซึ่งเป็นอาณาจักรดิจิทัลที่กวินผู้ชายปากจัดคนนั้นเฝ้าทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน มันไม่ใช่บั๊กธรรมดา... และมันไม่ใช่ความผิดพลาดจากการเขียนโปรแกรม สายตาของแฮกเกอร์สาวหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วหยุดชะงักที่บรรทัดคำสั่งชุดหนึ่ง ไฟล์ข้อมูลลับขนาดมหึมาถูกเข้ารหัสซ้อนไว้ถึงเจ็ดชั้น และที่สำคัญที่สุดคือ มันมีลายเซ็นดิจิทัลของบริษัทออนเทคโซลูชันส์—องค์กรที่ ดร.อานนท์ นั่งแท่นบริหารอยู่ "คิดจะซ่อนตราบาปไว้ใต้พรมของวิศวกรผู้แสนตงฉินอย่างคุณกวินสินะคะ ดร.อานนท์... ตาแก่เจ้าเล่ห์นี่วางแผนลึกซึ้งเป็นบ้า" รินรดารlพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความท้าทาย เธอขยับเก้าอี้หมุนเข้ามาใกล้หน้าจออีกนิดเพื่อเจาะเกราะป้องกันชั้นสุดท้าย ทว่าจังหวะนั้นเอง... แกร็ก! เสียงบิดลูกบิดประตูห้องนิรภัยดังขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนท่ามกลางความเงียบ รินรดาไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร เพราะในเซฟเฮาส์แห่งนี้มีเพียงเธอกับเจ้าของบ้านจอมเผด็จการที่ชอบทำหน้าเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลาเท่านั้น "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังไม่ยอมนอนอีกหรือไง หรือว่าแอบขโมยข้อมูลลับของผมไปขายให้คู่แข่งอยู่กันแน่ คุณแฮกเกอร์ตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง กวินยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยชุดนอนเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงขายาวสบายๆ เรือนผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่นนอน สายตาคมกริบกวาดมองแผ่นหลังบางที่นั่งหลังตรงแหน่วอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ รินรดาไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับวิศวกรหนุ่ม รอยยิ้มยียวนปรากฏบนเรียวปากอิ่ม "อุ๊ย! ตื่นมาเข้าห้องน้ำเหรอคะคุณวิศวกร หรือว่ากระวนกระวายใจกลัวฉันจะแอบย่องเบาเข้าห้องคุณตอนดึกกันแน่คะ ถึงได้รีบแจ้นมาตรวจตราความเรียบร้อย" กวินกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา เขาก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมองตาม ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนพื้นที่รอบตัวดูแคบลงไปถนัดตา กลิ่นกายสะอาดๆปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก "เลิกสำนวนกระแหนะกระแหนแล้วถอยออกไปจากหน้าจอของผมเดี๋ยวนี้ รินรดา คุณกำลังเล่นกับไฟรู้ตัวบ้างไหม" "ไฟเหรอคะ?" รินรดาเลิกคิ้วท้าทาย เธอไม่ยอมขยับตัวหนີแถมยังจงใจเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ "แปลกจัง ฉันนึกว่าตัวเองกำลังเล่นกับระบบความปลอดภัยห่วยๆ ของคุณเสียอีกนะเนี่ย... อ้อ หรือว่าที่คุณเดือดร้อนขนาดนี้ เพราะคุณเองก็มีส่วนรู้เห็นกับไฟล์ขยะที่ซุกซ่อนอยู่ในระบบเซิร์ฟเวอร์หลักด้วยคะ?" ดวงตาคมของกวินวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขายื่นมือหนามาท้าวลงบนพนักเก้าอี้ของเธอ กักตัวเธอไว้ให้อยู่ในวงแขนอย่างจำยอม ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มจนรินรดาต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ปากเก่งนักนะ..." กวินกระซิบเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความกรุ่นโกรธปนความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับระบบนี้บ้าง รินรดา พูดออกมาให้หมด" "รู้ว่า... มีคนกำลังสูบถ่ายข้อมูลโครงการวิจัยของบริษัทออกไปข้างนอก และคนที่ดูแลระบบความปลอดภัยทั้งหมดก็คือคุณ... วิศวกรมือหนึ่งผู้ไม่เคยปล่อยให้มีข้อผิดพลาด" รินรดาจ้องลึกลงไปในดวงตาสีดำสนิทของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกGอก "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเกลือเป็นหนอน... ก็แสดงว่าฝีมือของแฮกเกอร์ฝั่งนั้นเหนือชั้นกว่าคุณมาก จนคุณกวินสุดหล่อมองไม่เห็นเองสินะคะ?" "หึ..." กวินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววโกรธเคืองอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับลึกล้ำและอันตรายยิ่งกว่าเดิม "มั่นใจมากใช่ไหมว่าตัวเองฉลาดน่ะ" "แน่นอนค่ะ ฉันฉลาดพอที่จะไม่ตกหลุมพรางของใคร... โดยเฉพาะผู้ชายปากร้ายแถวนี้" นิ้วเรียวของกวินเอื้อมผ่านหน้าเธอไปกดแป้นพิมพ์สามปุ่มสุดท้ายอย่างรวดเร็ว ก่อนที่หน้าจอหลักจะปรากฏหน้าต่างสีแดงฉานพร้อมเสียงเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความบนจอ *ACCESS GRANTED: WELCOME, DR. ANNON.* รินรดาหันขวับกลับมามองหน้าชายหนุ่มทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "นี่คุณ..." กวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับใบหูของเธอ เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำทำให้ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกสาป "คุณไม่ใช่คนแรกที่เจอไฟล์นั้นหรอกนะรินรดา... และตอนนี้ ประตูเซฟเฮาส์ถูกล็อกด้วยระบบสแกนสองชั้นจากด้านนอกเรียบร้อยแล้ว" กวินผละออกมายืนตรงด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ทว่าแววตากลับระคนไปด้วยความรู้สึกผิดและห่วงใยที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชา "ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... ที่ดร.อานนท์ส่งคนมาต้อนรับเราสองคนอย่างเป็นทางการแล้วล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกและใจฟูไปกับเคมีสุดเดือดของพี่กวินและรินรดานะคะ!