เกมไล่จับ

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนกินยาขมปี๋แบบนั้น ฉันจะแฮกเข้าบัญชีธนาคารคุณแล้วโอนเงินไปบริจาคการกุศลให้หมดบัญชีเลยนะคุณกวิน" รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันในห้องทำงานกึ่งเซฟเฮาส์ ร่างบางนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานของชายหนุ่ม นิ้วเรียวยาวเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วเป็นจังหวะที่ฟังดูน่ารำคาญใจสำหรับคนที่เคร่งครัดเรื่องความเป็นระเบียบอย่างกวิน กวินละสายตาจากจอโฮโลแกรมที่แสดงผังโครงสร้างของโปรเจกต์มืดที่พวกเขาเพิ่งไปขุดคุ้ยมาได้ เขาหันมามองหญิงสาวที่วันนี้อยู่ในชุดเสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งที่ดูจะขัดกับบุคลิกแสบซนของเจ้าหล่อน แต่แววตาที่จ้องมองมานั้นกลับคมกริบและสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตื่นตัว "อย่าริอ่านมาทำตัวเป็นโจรสลัดในพื้นที่ของผม รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างนิ่งเรียบ แต่ทว่าความเย็นชานั้นกลับแฝงด้วยกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านในอากาศ "ข้อมูลที่คุณไปงัดแงะมาจากเซิร์ฟเวอร์ของดร.อานนท์เมื่อกี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องทุจริต... มันคือคำสั่งเก็บตัวบุคคล" "ก็รู้นี่คะ" เธอยักไหล่ ไม่สะทกสะท้าน "แต่ถ้าไม่กล้าเสี่ยง เราจะเอาอะไรไปสู้กับคนที่มีอำนาจล้นฟ้าแบบนั้นล่ะ หรือว่าวิศวกรอัจฉริยะอย่างคุณ กลัวจนขาสั่นแล้ว?" กวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าหาจนรินรดาต้องถอยหลังไปพิงพนักเก้าอี้ เขาเท้าแขนลงกับโต๊ะ กักขังเธอไว้ในวงล้อมของร่างกายกำยำ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขาทำให้นักแฮกเกอร์สาวใจเต้นผิดจังหวะจนต้องเบือนหน้าหนี "ผมไม่ได้กลัว... ผมแค่ไม่ชอบเห็นใครเอาชีวิตมาเป็นเดิมพันกับความอยากรู้อยากเห็นของตัวเอง" กวินโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน "โดยเฉพาะคนดื้อรั้นที่ชอบคิดว่าตัวเองเป็นอมตะอย่างคุณ" รินรดากลั้นหายใจ แววตาของกวินที่มองมามันไม่ได้มีความรังเกียจอย่างที่ปากว่า แต่มันคือความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากจัดอย่างมิดชิด เธอเม้มปากพลางแสยะยิ้มที่ดูกวนประสาทที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอน "เป็นห่วงเหรอคะ? พูดออกมาตรงๆ ก็ได้นะ ไม่กัดหรอก" "เพ้อเจ้อ" เขาแค่นเสียง ก่อนจะขยับตัวออกห่างด้วยท่าทางที่ดูหัวเสียจนน่าขำ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเตือนภัยจากระบบเซนเซอร์รอบอาคารก็แผดเสียงดังระงมเป็นจังหวะที่เร่งเร้าจนน่าใจหาย หน้าจอหลักของกวินเปลี่ยนสีเป็นสีแดงฉาน แสดงตำแหน่งจุดสีดำสามจุดที่กำลังเคลื่อนที่ผ่านแนวป้องกันรั้วเข้ามาด้วยความเร็วสูง พวกมันไม่ได้เข้ามาเพื่อเจรจา แต่ดูจากรูปแบบการเคลื่อนไหวที่เงียบเชียบและแม่นยำ มันคือมือสังหารระดับอาชีพ "บ้าจริง! พวกมันตามกลิ่นเราเจอเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามเท่า" กวินสบถ มือหนาคว้าแท็บเล็ตสั่งการระบบรักษาความปลอดภัยทันที "รินรดา ไปที่ห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน เดี๋ยวนี้!" "ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งงานไว้กลางคัน ถ้าเราหนีตอนนี้ ร่องรอยการแฮกเมื่อครู่จะถูกลบหายไปหมด!" "คุณจะเอาชีวิตไปแลกกับข้อมูลแค่ไฟล์เดียวเหรอ!" กวินตวาด เขาหันมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น "ถ้าคุณตาย ทุกอย่างที่ทำมาก็เปล่าประโยชน์ ฟังผม! นี่ไม่ใช่เกมไล่จับในโลกไซเบอร์ แต่นี่คือโลกแห่งความเป็นความตาย!" รินรดามองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความกังวลที่ฉายชัดจนแทบจะกลายเป็นความกลัวที่สูญเสียเธอไปจริงๆ ในวินาทีนั้นเอง เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังแตกกระจายพร้อมกับแรงปะทะที่สั่นสะเทือนไปทั้งห้อง กระสุนเก็บเสียงนัดแรกฝังเข้าที่ผนังห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่เพียงไม่กี่นิ้ว กวินไม่รอช้า เขาตัดสินใจรวบตัวรินรดาเข้าสู่อ้อมกอดแล้วพุ่งตัวลงกับพื้นตามสัญชาตญาณของการปกป้อง ร่างกายของเขาทาบทับเธอไว้มิดชิด แรงกระแทกจากการกลิ้งตัวทำให้รินรดาหายใจไม่ออก แต่ความรู้สึกที่เข้มข้นที่สุดคือความอบอุ่นจากร่างกายแกร่งที่ปกป้องเธอจากวิถีกระสุนที่กราดเข้ามาไม่ยั้ง "อยู่นิ่งๆ" เสียงกระซิบของเขาข้างใบหูสั่นพร่าไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน รินรดาหลับตาแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอไม่เคยรู้สึกถึง 'ความตาย' ที่ใกล้ขนาดนี้มาก่อน แต่น่าแปลกที่ในวินาทีวิกฤต ความเป็นห่วงที่มีต่อชายหนุ่มที่ยอมเอาตัวบังกระสุนให้เธอนั้นกลับมีน้ำหนักมากกว่าความกลัว ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากพูด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องทำงานที่ถูกปิดตาย "ดร.อานนท์ไม่ได้ส่งพวกกระจอกมาเก็บแกหรอก กวิน... เขาส่ง 'คนสนิท' มาจัดการงานให้จบด้วยตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นเคยดังมาจากหน้าประตู ตามด้วยเสียงรหัสล็อคอิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกถอดรหัสด้วยวิธีที่เหนือชั้นกว่าที่กวินเคยป้องกันไว้ กวินนิ่งค้างไป แววตาของเขาสะท้อนความตื่นตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "เป็นไปไม่ได้... รหัสนี้มีแค่ผมกับ..." ประตูนิรภัยค่อยๆ เปิดออกอย่างเชื่องช้า เงาของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบปรากฏขึ้นในความมืด พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงจากอาวุธที่เล็งตรงมายังจุดที่พวกเขานอนอยู่ "รินรดา..." กวินกระซิบเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่แหบแห้งที่สุดเท่าที่เคยได้ยิน "จำไว้ว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... อย่าปล่อยมือจากไดร์ฟตัวนั้นเด็ดขาด" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่ก้าวเข้ามาข้ามธรณีประตู... คนที่เธอไม่เคยคิดว่าจะทรยศพวกเขาในเวลาที่เลวร้ายที่สุดเช่นนี้! --- ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและกวินมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ ด้วยรักและขอบคุณจากใจจริง, เหมยฮวาแรกแย้มค่ะ