คำสารภาพของคนปากแข็ง

"ดื่มน้ำเกลือแร่เข้าไปอีกแก้วค่ะ คุณวิศวกรสมองกลผู้เก่งกาจ... หรืออยากให้ดิฉันป้อนคะ เผื่อมือสั่นจนถือแก้วไม่ไหว" เสียงหวานใสที่เจือความเย้าแหย่ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในเซฟเฮาส์ยามวิกาล กวินทรุดตัวลงนั่งพิงกับโซฟาหนังสีเข้ม ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวและเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพง ปาร์ตี้ฉลองปิดโปรเจกต์ลับจบลงไปแล้ว แต่ฤทธิ์ของมันยังคงเล่นงานชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเจ้าระเบียบและควบคุมทุกสิ่งบนโลกใบนี้ได้อย่างราบคาบ ดวงตาคมกริบที่มักจะมองทุกอย่างด้วยความคำนวณ ตอนนี้กลับเยิ้มฉ่ำและมองตรงมาที่รินรดาด้วยประกายระยิบระยับประหลาด รินรดายืนกอดอกมองร่างสูงที่ปกติมักจะตั้งกำแพงสูงลิ่ว วันนี้เขากลับยอมจำนนต่อฤทธิ์แอลกอฮอล์จนน่าเอ็นดู เส้นผมสีดำสนิทที่เคยจัดทรงมาอย่างเนี๊ยบยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะเจ้าตัวใช้มือขยี้มันด้วยความหงุดหงิดระหว่างถกเถียงเรื่องโค้ดลับกับเธอเมื่อสองชั่วโมงก่อน "ผมไม่ได้เมา..." กวินเอ่ยเสียงแหบพร่า น้ำเสียงของเขาติดจะดื้อรั้นอย่างที่หญิงสาวไม่เคยได้ยินมาก่อน "ค่ะ คนเมาที่ไหนเขาประกาศตัวกันล่ะคะว่าไม่ได้เมา" รินรดาย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเขา มือเรียววางแก้วน้ำลงบนโต๊ะกระจกก่อนจะใช้ปลายนิ้วเขี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรงหน้าผากของชายหนุ่มออกอย่างเบามือ "ไหน บอกดิฉันซิคะ ว่าทำไมคุณถึงทำหน้าเหมือนโลกจะแตกตอนที่ดร.อานนท์เดินเข้ามาคุยกับฉันในงานเลี้ยง" กวินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสองสีที่สะท้อนแสงไฟสลัวจ้องมองใบหน้าเนียนใสของหญิงสาว รินรดามีรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มแบบที่เขามักจะหมั่นไส้เพราะมันช่างยั่วประสาทเสียเหลือเกิน แต่ในวินาทีนี้... "เธอมัน... ตัวอันตราย" กวินพึมพำออกมา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอของหญิงสาวเมื่อเขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้โดยไม่ทันตั้งตัว "รินรดา... เธอมันดื้อด้าน รั้น หัวรั้นที่สุดในสามโลก" "อ้าว ชมกันแบบนี้ ดิฉันควรขอบคุณดีไหมคะเนี่ย" เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย กลับยิ่งท้าทายด้วยการยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด "แล้วยังไงต่อคะ? ไหนลองสาธยายความน่ารำคาญของดิฉันให้ฟังหน่อยสิคะ เผื่อดิฉันจะได้เอาไปปรับปรุงตัวในโปรเจกต์หน้า" กวินไม่ตอบในทันที สันจักษุคมเข้มมองสำรวจใบหน้าของเธอตั้งแต่ดวงตากลมโต จมูกรั้น ไปจนถึงริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีพีชจางๆ แววตาของวิศวกรหนุ่มไหววับราวกับคลื่นใต้น้ำ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะขยับเอื้อนเอยคำพูดที่ทำเอาหัวใจของคนฟังกระตุกวูบ "ปากเก่ง... เถียงเก่ง... ไม่เคยกลัวใคร... และ..." กวินเว้นจังหวะ ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "และ... สวยชิบหาย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นทันที รินรดาชะงักค้าง ปลายนิ้วที่เคยแตะอยู่บนพนักโซฟานิ่งสนิท สมองประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตอนนี้กลับทรยศด้วยการกระหน่ำรัวจนแทบทะลุดดวงอก นี่คือคำชมจากกวิน? จากผู้ชายที่เคยบอกว่าเธอคือ "ภัยคุกคามความสงบสุขของระบบ" น่ะหรือ? "คุณ... พูดว่าอะไรนะคะ?" รินรดาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เลือดสูบฉีดจนขึ้นสีแดงระเรื่อที่พวงแก้ม "ผมบอกว่า..." กวินขยับตัวเข้ามาใกล้เสียจนหน้าผากของเขากลือบจะชนกับหน้าผากของเธอ รอรสชาติแอลกอฮอล์และกลิ่นมิ้นท์อ่อนๆ จากลมหายใจของเขายิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความอันตรายที่เย้ายวนใจ "เธอสวย... รินรดา สวยจนผมแทบไม่มีสมาธิเขียนโค้ดบ้าๆ นั่นเลยรู้ไหม" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของคนปากแข็ง ทำเอาแฮกเกอร์สาวผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครถึงกับไปไม่เป็น เธออ้าปากพะงาบๆ จะสวนกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ ตามนิสัย แต่ทว่าความใกล้ชิดและแววตาจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฤทธิ์สุรา กลับทำให้เสียงทั้งหมดติดอยู่ในลำคอ "คุณกวิน คุณเมามากแล้วนะ..." เธอพยายามดึงสติ เสียงเริ่มสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว "ผมไม่ได้เมา..." กวินเอ่ยเสียงกระซิบพร่า ริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร "ผมมีสติพอที่จะรู้ว่า... ผมอยากทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้ถามว่า 'แบบไหน' ปลายทางของประโยคก็ถูกปิดผนึกด้วยสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาบนริมฝีปากอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด กวินรวบเอวบางเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ รินรดาลืมตาโพลงด้วยความตกใจ มือเล็กเผลอทาบลงบนอกแกร่งเพื่อจะผลักไส แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นระเบียบของอีกฝ่าย แรงต้านทานทั้งหมดก็พลันมลายหายไปราวกับควันไฟ สัมผัสที่เริ่มต้นจากความมึนเมาแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งอย่างรวดเร็ว กวินไม่ได้รุกล้ำเกินเลย แต่ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดื้อรั้นของเขากลับทำให้หญิงสาวแทบละลายคาอ้อมแขน ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและความอบอุ่นจากตัวเขากลืนกินสติสัมปชัญญะของเธอจนหมดสิ้น ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะปล่อยใจเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบอันแสนหวานและแปลกใหม่นี้ เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ! *ติ๊ง... ต่อง...* กวินผละออกอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงุดอย่างชัดเจนที่ถูกขัดจังหวะ รินรดารີบถอยหลังกรูด ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด เธอยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติขณะที่กวินสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหัวเสีย ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะเซเล็กน้อยแต่ก็เดินไปที่ประตูกระจกเพื่อดูว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาล รินรดายืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่ด้วยความกระวนกระวายใจ แต่เมื่อกวินมองผ่านช่องมองภาพที่ประตู สีหน้าหงุดหงิดเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทันที นิ้วมือเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มบิดกลอนประตูแล้วดึงเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้องเซฟเฮาส์ พร้อมด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "ขอโทษที่มารบกวนดึกดื่นนะคุณกวิน..." เสียงทุ้มต่ำของ **ดร.อานนท์** เอ่ยขึ้น พร้อมกับกวาดสายตาคมกริบมาหยุดอยู่ที่รินรดาที่ยืนหน้าแดงอยู่ด้านหลัง "พอดีผมมี 'เอกสารสำคัญ' บางฉบับ ที่อยากจะให้คุณช่วยตรวจสอบความถูกต้อง... ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง" --- (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความฟินและลุ้นระทึกไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! — เหมยฮวาแรกแย้ม