รอยร้าวในออฟฟิศ

ประโยคเย้ยหยันของวิภาดาเมื่อครู่ยังคงแขวนค้างอยู่ในบรรยากาศที่อัดแน่นด้วยไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ เสียงส้นสูงของเธอกระแทกกระทั้นลับหายไปจากโถงทางเดิน เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด และกองเอกสารมหาศาลบนโต๊ะทำงานที่ ดร.อานนท์ จงใจโยนลงมาเป็นบทลงโทษกลายๆ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบมองตามร่างที่ลับตาไปก่อนจะหันกลับมาสบตากับวิศวกรหนุ่มเจ้าของเซฟเฮาส์ "เกมสนุกเหรอคะ? ฉันว่ายัยนั่นต่างหากที่กำลังจะทำให้ตัวเองตกม้าตาย" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาระยิบระยับด้วยความท้าทาย เธอหยิบแฟ้มเอกสารหนาเตอะขึ้นมาเปิดผ่านๆ "แต่ดูท่าทางแล้ว คืนนี้เราคงไม่ได้นอนกันจริงๆ สินะคะ คุณกวิน" กวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือหนาถอดแว่นสายตาออกแล้วใช้ปลายนิ้วมัดสันจมูกตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า เขากวาดตามองกองงานที่ต้องตรวจสอบระบบความปลอดภัยใหม่ทั้งหมดภายในรุ่งสาง ก่อนจะปรายตามองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยท่าทางไม่สะทกสะท้าน "รู้ตัวก็ดีค่ะ งั้นก็เลิกทำตัวเป็นภาระแล้วมาช่วยกันตรวจสอบโค้ดชุดนี้เสียที ก่อนที่ข้อมูลทั้งหมดจะหลุดไปถึงมือคนของอานนท์จริงๆ" กวินสวนกลับด้วยน้ำเสียงห้วนจัดตามวิสัย "ปากร้ายจริงนะคะ ระวังเถอะค่ะ... สักวันคุณจะกลืนน้ำลายตัวเองไม่ทัน" รินรดาลอยหน้าลอยตาตอบ ยักคิ้วให้อย่างกวนประสาทก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วเริ่มลงมือพิมพ์แป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ เสียงรัวนิ้วกระทบแป้นพิมพ์ดังประสานกับเสียงถอนหายใจเป็นระยะ ความกดดันจากเดดไลน์ที่กระชั้นชิดทำให้บรรยากาศในห้องทำงานเล็กๆ นี้อบอวลไปด้วยความตึงเครียด กวินเหลือบมองคนข้างกายเป็นระยะ รินรดาในยามที่จริงจังกับการทำงานนั้นมีเสน่ห์บางอย่างที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ ปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาเคลียข้างแก้มเนียนทำให้ท่าทีดื้อรั้นเมื่อครู่ดูอ่อนลงไปถนัดตา "มองอะไรคะ หน้าฉันมีโค้ดรันอยู่หรือไง" เสียงหวานเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "เปล่า ฉันแค่กำลังคิดว่าถ้าสมองของคุณทำงานได้ครึ่งหนึ่งของปากที่เอาแต่เถียงฉัน งานคงเสร็จไปนานแล้ว" กวินตอบเสียงแข็งกลบเกลื่อนอาการประหม่าที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก "ปากแบบนี้แหละค่ะที่ช่วยชีวิตคุณไว้จากกับดักของยัยวิภาดาเมื่อกี้" รินรดาหันขวับมาสบตา ประกายตาคมกริบทอดมองตรงมาที่เขา ระยะห่างระหว่างโต๊ะทำงานทำให้ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันมากกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ จางๆ จากตัวเธอลอยมาแตะจมูกท่ามกลางอากาศเย็นเยียบ ยิ่งทำให้หัวใจของวิศวกรหนุ่มเต้นผิดจังหวะ กวินชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนสะดุดกึก ดวงตาคมเข้มจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทายปนความลึกซึ้งบางอย่างที่เขาไม่กล้าแปลความหมาย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบให้แคบลง เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยดังรบกวนกลับเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของตนเองที่ดังชัดเจนในโสตประสาท "รินรดา..." กวินเผลอหลุดปากเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะขยับเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วเกือบจะเอื้อมไปแตะปอยผมที่รกหน้าผากของเธออยู่แล้ว ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือของใครบางคน รินรดากับกวินสะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันแทบไม่ทัน กวินหน้าตึงขึ้นทันทีเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่ก้าวเข้ามาในยามวิกาล รินรดากวาดตามองผู้มาเยือนด้วยแววตาเย็นเยียบ ขณะที่กวินขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนเมื่อพบว่าแขกยามวิกาลไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ดร.อานนท์ ที่ยืนยิ้มเยาะเย้ยมาทางพวกเขาพร้อมกับแฟ้มลับในมือ "โอ๊ะ... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาทำงานอันแสน... 'เคร่งเครียด' ของพวกเธอสินะ" ดร.อานนท์เอ่ยเสียงเยียบเย็น กวาดสายตามองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มสมเพช "แต่พอดีว่าฉันมีเอกสารสำคัญอีกชุดที่อยากให้พวกเธอช่วยดูให้ 'พินิจพิเคราะห์' ให้ลึกซึ้งกว่านี้... ก่อนที่ดวงอาทิตย์จะขึ้น" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "เหมยฮวาแรกแย้ม" เสมอมานะคะ!