รอยเท้าในเงามืด

เศษกระจกบานใหญ่ที่แตกละเอียดราวกับใยแมงมุมสะท้อนภาพเงาดำไร้หน้าเบื้องหลังอิงฟ้ากำลังฉีกยิ้มกว้างจนฉีกถึงใบหู รินเบิกตากว้างจนแทบไม่กล้าหายใจ ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าพุ่งตรงสู่สันหลังจนขนหัวลุกชัน เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงลมหายใจของคนตายดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท *“พบ... แล้ว...”* ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความตื่นตระหนกกำลังจะกลืนกินสติ รินกลับกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเป็นอดีตเด็กฝึกไอดอลที่ต้องฝึกฝนท่ามกลางความกดดันและสายตานับร้อยคู่หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นคนที่มีสมาธิภายใต้สถานการณ์วิกฤตอย่างไม่น่าเชื่อ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ปลดปล่อยพลังงานจิตที่เชื่อมโยงกับสำรับไพ่ทาโรต์ในกระเป๋าเสื้อโค้ท *เพล้ง!* เสียงเศษกระจกชิ้นหนึ่งร่วงลงกระทบพื้นคอนกรีตอย่างแรง ดึงสติทุกอย่างให้กลับมาสู่ความเป็นจริง เงาดำประหลาดในกระจกแตกรานหายวับไปกับตา ราวกับว่ามันไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรก เหลือเพียงอิงฟ้า อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมสีเทาเข้มที่ยังคงยืนนิ่งสงบ แว่นตากอบกู้ทรงหยดน้ำสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวจากห้องสืบสวนร้างแห่งนี้อย่างเยือกเย็น "ตั้งสติให้ดีค่ะ ริน" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดของอิงพูดขึ้น โดยที่เจ้าตัวยังคงไม่หันกลับมามอง "พลังงานด้านลบที่ตกค้างในสถานที่แห่งนี้มันเข้มข้นเสียจนสามารถสร้างภาพหลอนทางจิตวิทยาได้... แต่สิ่งที่เรากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของจิตหลอนแน่นอนค่ะ" รินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัวออกจากครึ่งวงกลมใต้ตา เธอพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างอาจารย์สาว รัศมีอุ่นๆ จากตัวของอิงฟ้าช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บลงไปได้บ้าง รินกวาดสายตามองรอบห้องสืบสวนเก่าของสถานีตำรวจร้าง ที่นี่เคยเป็นจุดเกิดเหตุคดีปริศนาเมื่อสิบปีก่อน—คดีที่พ่อแม่ของเธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับบันทึกไพ่ทาโรต์โบราณชุดสุดท้าย กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งในอากาศ พื้นห้องเต็มไปด้วยเอกสารราชการที่ฉีกขาดและกองแฟ้มคดีขึ้นรา รินหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กขึ้นมาเตรียมจดข้อมูล พร้อมกับดึงสำรับไพ่ทาโรต์ขนาดพกพาออกมาถือไว้ในมือ ไพ่สำรับนี้ไม่ใช่ไพ่ธรรมดา แต่มันถูกปลุกเสกด้วยพลังงานเฉพาะตัวที่เชื่อมโยงกับระบบจิตวิญญาณ ซึ่งรินเพิ่งค้นพบว่ามันสามารถประเมินระดับอันตรายและแปลรหัสลับของคดีฆาตกรรมได้ "อาจารย์คะ หนูสังเกตเห็นรอยเท้าตรงนั้นค่ะ" รินใช้นิ้วเรียวชี้ไปยังมุมมืดใกล้ตู้เก็บเอกสารเหล็กที่บิดเบี้ยว "ไม่ใช่รอยเท้าของคนเป็น... สังเกตจากรอยกดทับและความลึกของพื้นผิว มันเกิดจากน้ำหนักที่ทิ้งลงมาในแนวตั้งฉาก ราวกับว่ามีบางอย่างตกลงมาจากเพดานซ้ำๆ ในจุดเดิมทุกค่ำคืน" อิงฟ้าก้าวเข้าไปสำรวจตามที่ลูกศิษย์สาวบอก เธอย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่รอยเท้าปริศนาบนพื้นซีเมนต์ ก่อนจะหยิบผงเรืองแสงพิเศษโรยลงไป *ฟรึบ...* ทันทีที่ผงเรืองแสงสัมผัสกับพื้น รอยเท้าสีดำสนิทก็เรืองแสงวาบขึ้นเป็นสีฟ้าคราม เผยให้เห็นลวดลายประหลาดคล้ายอักขระโบราณที่ฝังรากลึกอยู่ในเนื้อปูน มันไม่ใช่แค่รอยเท้าธรรมดา แต่มันคือ "ผนึกอาคม" ที่ถูกใช้กักขังวิญญาณเร่ร่อนไม่ให้ไปผุดไปเกิด และในขณะเดียวกัน... มันก็เป็นกับดักที่ล่อให้ผู้ที่เข้ามาสืบสวนติดอยู่ในวังวนแห่งความตาย "ฉลาดมากค่ะ ริน" อิงฟ้ายืดตัวขึ้น สายตาคมกริบมองลอดผ่านแว่นตากรอบใสไปยังความมืดมิดสุดทางเดิน "รอยเท้านี้ไม่ได้บอกแค่ว่าใครเคยอยู่ที่นี่ แต่มันกำลังบอกว่า... เจ้าของรอยเท้ามำลังรอคอยการกลับมาของใครบางคน และคนคนนั้น... ก็คือคุณพ่อของคุณค่ะ" หัวใจของรินกระตุกวูบ ภาพความทรงจำในวัยเด็กแวบเข้ามาในหัว เสียงหัวเราะของพ่อและแม่ รอยยิ้มอบอุ่น ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกลืนหายไปในคืนที่ฝนตกหนัก รินกำไพ่ในมือแน่นจนขอบกระดาษคมกริบบาดฝ่ามือเล็กน้อย แต่เธอไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ความมุ่งมั่นที่จะกระชากหน้ากากความจริงได้เข้าครอบงำจิตใจทั้งหมด *กริ๊ก...* ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ลากยาวมาจากชั้นบนสุดของตึกร้างก็ดังขึ้น เสียงนั้นดัง ก๊อก... ก๊อก... และหยุดลงตรงเพดานเหนือศีรษะของพวกเธอพอดี ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินก็สั่นรัวขึ้นมาพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาที่เธอเคยสงสัยมาตลอดดังขึ้นในหูโดยไร้การเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: เผชิญหน้ากับ "วิญญาณอาฆาตระดับ S" ณ จุดเชื่อมต่อมิติ] [ภารกิจเสริมฉุกเฉิน: ค้นหารหัสผ่านสมุดบันทึกของเหยื่อภายใน 3 นาที ก่อนที่เขตอาคมจะปิดตาย] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวไปตลอดกาล] หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าริน พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่กำลังวิ่งลดลงอย่างรวดเร็ว 2:59... 2:58... อิงฟ้าหันขวับมาหาริน สีหน้าของอาจารย์สาวเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เธอยื่นมือมาคว้าข้อมือของรินไว้แน่น แรงบีบนั้นส่งสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุด "ริน! ถอยออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้ค่ะ!" อิงฟ้าตะโกนเสียงหลงเมื่อจู่ๆ พื้นคอนกรีตใต้เท้าของรินก็เริ่มปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับมือสีดำนับสิบที่พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดินคว้าข้อเท้าของรินไว้แน่น! รินเสียหลักล้มลงไปกระแทกกับพื้น ความเจ็บแปล๊บแล่นริ้วขึ้นมา แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือเงาดำร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า มันไม่มีใบหน้า มีเพียงรอยยิ้มฉีกกว้างที่น่าสยดสยอง และในวินาทีที่เงาดำนั้นเงื้อมือขึ้นเตรียมจะกระชากวิญญาณของเธอ รินก็เหลือบไปเห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้เงาดำนั้น—ใบหน้าที่มีเค้าโครงละม้ายคล้ายคลึงกับตัวเธอเองอย่างไม่ผิดเพี้ยน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะคะ