"ไอ้พี่ท็อป! หยุดเดินตามผมสักทีได้ไหมครับ จะไปไหนก็ไปดิ คณะผมไม่ต้อนรับวิศวะขี้ตื้อหรอกนะ!"
เสียงโวยวายของคินดังลั่นโถงทางเดินหน้าตึกบริหาร เรียกสายตาของนักศึกษาที่เดินขวักไขว่ให้หันมามองเป็นตาเดียว คินหันกลับไปจ้องหน้าคนตัวสูงกว่าที่เดินลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างหลังด้วยแววตาที่แทบจะพ่นไฟใส่ได้อยู่แล้ว
"ต้อนรับหน่อยสิครับ ใจร้ายจัง... พี่อุตส่าห์ยอมสละเวลาอันมีค่ามาส่งถึงหน้าห้องเรียนเชียวนะเนี่ย" ท็อปตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท แววตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาดูจะมีประกายวิบวับอย่างปิดไม่มิด มือหนายกขึ้นจัดปกเสื้อให้คินอย่างถือวิสาสะ
"ใครขอ? ใครสั่ง? ผมจำไม่ได้ว่าเคยพูดประโยคที่แปลว่า 'พี่ท็อปช่วยมาตามติดชีวิตผมหน่อย' ไปตอนไหน!" คินปัดมือนั้นออกอย่างแรง ใบหน้าสวยหวานเริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโมโหปนอับอาย
"อ้าว ก็เห็นเมื่อคืนทักแชตมาหาพี่รัวๆ นึกว่าเรียกร้องความสนใจซะอีก"
"นั่นผมทักไปด่า! ด่าย้ำอีกรอบนะว่าด่า!"
ปาล์มที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ ได้แต่ยกมือขึ้นกุมขมับ พลางถอนหายใจยาวให้กับความปั่นป่วนตรงหน้า มันกระซิบเข้าที่ข้างหูคิน "มึง... ใจเย็นก่อนไหม คนมองทั้งคณะแล้วนะเว้ย อีกอย่าง... พี่เขาหล่อขนาดนี้ มึงจะโวยวายทำไมให้ดูหงุดหงิดเหมือนเมียหลวงไล่ผัวไปมีกิ๊กวะ"
"ไอ้ปาล์ม! มึงเพื่อนใคร!" คินหันไปแหวใส่เพื่อนสนิท ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับรุ่นพี่วิศวะตัวแสบอีกครั้ง "พี่ท็อป ฟังนะ... ถ้าพี่ไม่หยุดทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์แบบนี้ ผมจะไปแจ้งอาจารย์ว่าพี่มาระรานการเรียนของผม"
ท็อปหลุดหัวเราะหึในลำคอ เขาโน้มตัวลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกับคิน กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมความสดชื่นแบบผู้ชายสะอาดสะอ้านฟุ้งกระจายจนคนตัวเล็กชะงักลมหายใจ "แจ้งอาจารย์เลยเหรอครับ? แต่พี่ว่า... แจ้งความข้อหาขโมยหัวใจน้องคินน่าจะดูสมเหตุสมผลกว่านะ"
"เพ้อเจ้อ! ประสาท!"
คินรีบหมุนตัวเดินหนีเข้าห้องเรียนด้วยความรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะโกรธอย่างเดียว แต่มันเป็นความรู้สึกประหลาดที่คอยแต่จะสั่นคลอนทุกครั้งที่โดนสายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้อง
บรรยากาศในคลาสเรียนเช้านี้คินแทบไม่ได้เข้าหัวเลยสักนิด สมาธิของเขาหลุดลอยไปอยู่ที่หน้าประตูห้องตลอดเวลา จนกระทั่งพักเที่ยง ปัญหาก็มาเยือนถึงที่ เมื่อ 'มิน' ดาวคณะที่ใครๆ ต่างก็รู้ว่าเคยเป็นคู่ปรับกับท็อปเดินตรงเข้ามาหาเขาที่โต๊ะโรงอาหาร
"คิน... พี่ท็อปเขาไม่ได้จริงจังกับใครหรอกนะ อย่าไปหลงเชื่อคารมเขาให้มากนักเลย เดี๋ยวจะเจ็บตัวเปล่าๆ" มินพูดด้วยน้ำเสียงหวังดีที่ฟังดูจงใจกดดัน สายตาของเธอที่มองคินมีร่องรอยของการดูแคลนซ่อนอยู่ลึกๆ
"ผมไม่ได้หลงเชื่ออะไรทั้งนั้นครับ และมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับผมด้วย" คินตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาท่าทีให้นิ่งที่สุด
"เกี่ยวสิ... เพราะเขากำลังทำให้คินเป็นที่จับตามองในทางที่ไม่ดีน่ะสิ"
ในขณะที่มินกำลังจะพูดต่อ เงาสูงใหญ่ของใครบางคนก็ทาบทับลงมาที่โต๊ะ กลิ่นอายความเย็นชาที่คุ้นเคยทำเอาคินถึงกับเกร็งไหล่ ท็อปวางถาดอาหารลงข้างๆ คินอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหันไปยิ้มให้มินด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไรนัก
"ขอบคุณที่หวังดีกับน้องเขานะครับมิน แต่ว่า... เรื่องของหัวใจน่ะ ให้เจ้าตัวเขาตัดสินเองดีกว่าไหม? แล้วอีกอย่าง..." ท็อปหันมามองคิน แววตาอ่อนลงจนน่าใจหาย "...ถ้าพี่จะทำให้ใครเป็นที่จับตามอง พี่ก็อยากให้เป็นที่จับตามองในฐานะ 'คนพิเศษของพี่' มากกว่านะ"
คินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับประโยคบอกรักกลางโรงอาหาร มินหน้าเสียจนต้องเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว คินหันขวับมามองคนข้างๆ ทันที
"พี่จะบ้าเหรอ! พูดอะไรของพี่เนี่ย!"
ท็อปไม่ตอบ แต่เขากลับหยิบโทรศัพท์มือถือของคินที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วกดอะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวางคืนที่เดิม "เช็กแชตดูนะคิน... พี่บอกไว้หมดแล้วในนั้น"
คินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอปรากฏข้อความล่าสุดที่พี่ท็อปเพิ่งส่งเข้ามาในแอปแชตส่วนตัวของเขา คินกดเข้าไปอ่านด้วยใจที่เต้นรัว ก่อนจะพบกับประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน
*‘ถ้าน้องยังไม่หยุดน่ารักใส่พี่แบบนี้ พรุ่งนี้พี่จะมาขออนุญาตอาจารย์นั่งเฝ้าหน้าห้องน้องทั้งวันจริงๆ ด้วยนะ... แล้วก็นะ... ที่เรียกพี่ตอนด่าน่ะ พี่ชอบเสียงตอนที่น้องเรียกชื่อพี่ที่สุดเลย รู้ไหมว่ามันหวานกว่าชื่อไหนๆ ที่พี่เคยได้ยินมาเลยครับ’*
คินรีบกดลบข้อความทันทีด้วยความลนลาน แต่ทว่า... นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดผิดปุ่ม! แทนที่จะกดยกเลิกข้อความของตัวเองที่กำลังจะพิมพ์ด่ากลับไป ดันกลายเป็นว่าเขาเผลอกดส่งสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตที่อยู่ในรายการโปรดไปให้ท็อปหน้าตาเฉย
ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคินแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี... ท็อปหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาดู แล้วหันมาสบตาคินพร้อมกระซิบข้างหู
"ส่งหัวใจให้แบบนี้... แสดงว่าตกลงคบกับพี่แล้วใช่ไหมครับ... คุณแฟน?"
ขอบคุณที่ติดตามอ่านความปั่นป่วนของคินและพี่ท็อปนะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดเลยค่ะ!
ขอร้องล่ะอย่ามาจีบ ผมแค่จะมาเรียน!•ตอนที่ 2
ชื่อของพี่มีไว้ให้ผมเรียกตอนด่าใช่ไหม
ผลงานโดย เกียร์เปื้อนกาวใจ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (เกียร์เปื้อนกาวใจ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ขอร้องล่ะอย่ามาจีบ ผมแค่จะมาเรียน! นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!
