แค่กาแฟหกทำไมต้องกวนประสาท

"เฮ้ย! พี่! กาแฟพี่ราดลงบนสมุดจดสรุปไฟนอลของผมหมดแล้วเนี่ย!" เสียงแผดลั่นของคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบของห้องสมุดส่วนรวมคณะวิศวะที่ควรจะมีแค่เสียงพลิกกระดาษกับเสียงพัดลมระบายอากาศ สิ้นเสียงนั้น สายตาทุกคู่ที่กระจายอยู่ตามมุมต่างๆ ก็พร้อมใจกันเงยขึ้นมามองจุดเกิดเหตุเป็นตาเดียว คินแทบอยากจะมุดหัวลงใต้โต๊ะไม้สักหนาเตอะนั่นจริงๆ ใบหน้าขาวใสขึ้นสีแดงจัดด้วยความโมโหปนอับอาย มือไม้สั่นเทาขณะพยายามคว้าทิชชู่มาซับคราบกาแฟสีเข้มที่กำลังซึมผ่านกระดาษโน้ตตัวบรรจงของตัวเองอย่างรวดเร็ว "ใจเย็นก่อนไอ้น้อง พี่ไม่ได้ตั้งใจ" เจ้าของร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มที่ดูเลอะเทอะพอๆ กันเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะยียวนกวนประสาทไม่ได้มีความรู้สึกผิดอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด ท็อปใช้หลังมือปาดคราบกาแฟที่กระเด็นโดนแขนเสื้อตัวเองออกพลางหรี่ตาสำรวจคนตรงหน้าเหมือนกำลังมองดูสิ่งมีชีวิตที่น่าสนใจที่สุดในโลก "ไม่ตั้งใจ? พี่วางแก้วกาแฟไว้ขอบโต๊ะที่ผมจดงานอยู่เนี่ยนะ! แล้วดูนี่...สรุปกฎบัญชีต้นทุนของผม เละ! เละเป็นโจ๊กหมดแล้ว!" คินโวยวาย มือก็จิกหัวตัวเองจนยุ่งเหยิง นี่มันวันซวยอะไรของเขากันนะ "โห... จดสวยขนาดนี้เชียว? กฎบัญชีต้นทุนเหรอครับ?" ท็อปยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนคินต้องเอนตัวหนี กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นแป้งอ่อนๆ แบบคนสะอาดสะอ้านเตะเข้าจมูกจนคินชะงักไปชั่วครู่ "ให้พี่ช่วยจดใหม่ไหมล่ะ? ถือว่าไถ่โทษ" "ไม่ต้องเลย! ถอยไปไกลๆ เลยนะไอ้พี่บ้า!" คินลุกพรวดจนเก้าอี้ครูดกับพื้นเสียงดังสนั่น "พี่ชื่อ 'ท็อป' ไม่ได้ชื่อ 'ไอ้พี่บ้า' ครับ" ท็อปยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบช้า "แล้วที่บอกว่าไม่ให้ช่วยเนี่ย... มั่นใจนะ? เพราะถ้าสมุดเล่มนี้ไม่มีข้อมูลครบ น้องอาจจะสอบตกบริหารปีหนึ่งไปแบบงงๆ เลยนะ" คินกัดริมฝีปากแน่น ปาล์ม เพื่อนสนิทที่เพิ่งวิ่งหน้าตื่นมาจากมุมเครื่องถ่ายเอกสารรีบเข้ามาดึงแขนเขาไว้ พลางกระซิบเสียงลอดไรฟัน "คิน! แกบ้าหรือเปล่า นี่มันพี่ท็อป วิศวะปีสามนะ! เขาเป็นตัวท็อปของคณะเลยนะเว้ย จะไปด่าเขาเดี๋ยวก็งานเข้าหรอก!" "งานเข้าอะไรล่ะปาล์ม! ดูเขาสิ! เขากวนประสาทฉัน!" คินหันไปแหวใส่เพื่อนรัก แต่ท็อปกลับหัวเราะหึในลำคอ สายตายังคงจับจ้องที่คินไม่วางตา เหมือนเสือที่กำลังมองเหยื่อตัวน้อยที่พยายามขู่ฟ่อๆ อย่างไม่เจียมตัว "เอาเบอร์ไว้ เดี๋ยวพี่ส่งไฟล์สแกนโน้ตที่พี่เคยสรุปไว้ให้ รับรองว่าละเอียดกว่าที่น้องจดเองร้อยเท่า" ท็อปล้วงมือถือออกมาแล้วยื่นหน้าจอที่เปิดหน้าแชตเตรียมไว้มาตรงหน้าคิน "ไม่เอา! ฉันไม่เอาเบอร์พี่!" "งั้นเอาไลน์ก็ได้ จะแอดไอดีมาหรือจะให้พี่พิมพ์บอก?" คินรู้สึกเหมือนเส้นความอดทนกำลังจะขาดผึง เขาพยายามจะเก็บสมุดเปียกๆ นั่นเข้ากระเป๋า แต่จังหวะที่มือสั่นๆ ของเขากำลังจะเอื้อมไปหยิบ ท็อปก็คว้ามือเขาไว้แน่น ความร้อนจากฝ่ามือของอีกฝ่ายส่งผ่านผิวหนังจนคินรู้สึกเหมือนโดนไฟฟ้าช็อตเบาๆ แรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้ทำเอาเขาตัวแข็งทื่อ "ปล่อยนะ..." คินพึมพำ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่ได้ "ถ้าไม่ให้ช่วย... ก็ต้องชดใช้ค่ากาแฟที่หกใส่สมุดน้องนะ ตกลงไหม?" ท็อปโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูของคิน "เย็นนี้ที่โรงอาหารวิศวะ... พี่เลี้ยงข้าว ถือว่าเป็นการขอโทษแบบสุภาพบุรุษ... ห้ามปฏิเสธนะ เพราะถ้าปฏิเสธ พี่จะเดินตามน้องไปทั้งวันจนกว่าจะยอมตกลง" คินอ้าปากค้าง จะโต้ตอบกลับไป แต่จู่ๆ ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูโดดเด่นสะดุดตาก็เดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขาสองคน มิน... ดาวคณะที่ใครๆ ต่างก็รู้ว่าพยายามจะจีบท็อปมานานโข หล่อนมองคินด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้ท็อป "พี่ท็อปคะ มินมารอตั้งนานแล้วนะ ทำไมถึงมาเสียเวลากับเด็กปีหนึ่งที่ไม่รู้จักกาลเทศะแบบนี้ล่ะคะ?" มินจงใจเน้นคำว่าเด็กปีหนึ่งจนคินรู้สึกจี๊ดขึ้นมาในใจ ท็อปไม่แม้แต่จะหันไปมองมิน เขายังคงมองลึกเข้าไปในดวงตาของคินที่กำลังสั่นระริกด้วยความประหม่า ก่อนจะพิมพ์บางอย่างลงในมือถือของคินที่วางอยู่บนโต๊ะโดยที่เจ้าตัวไม่ทันตั้งตัว เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาบนหน้าจอของคินทันทีที่ท็อปกดส่ง คินก้มลงมองข้อความนั้น หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอแชต... [Top: ชอบนะครับ ไว้เจอกันตอนเย็นนะ 'ตัวเล็ก'] ท็อปกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์คินแล้ววางคืนที่เดิม ก่อนจะหันไปขยิบตาให้หนึ่งทีแล้วเดินจากไป ทิ้งให้คินยืนค้างท่ามกลางสายตาอิจฉาของมินและเสียงซุบซิบของคนทั้งห้องสมุด คินรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะกดลบข้อความ แต่ทว่า... นิ้วของเขากลับกดยกเลิกการลบเสียอย่างนั้น แถมเขายังเผลอไผลพิมพ์ตอบกลับไปโดยที่ไม่ได้ตั้งใจว่า... "แล้วถ้า... ถ้าไม่ไปล่ะ?" ข้อความถูกส่งออกไปแล้ว! คินเบิกตากว้าง พยายามจะกดกดยกเลิกข้อความ แต่มันก็ขึ้นว่า 'Read' ทันทีที่เขากดส่งเพียงเสี้ยววินาทีเดียว เขาล่ะอยากจะบ้าตายจริงๆ! นี่มันวันซวยหรือวันอะไรกันแน่! ขอบคุณที่ติดตามการเริ่มต้นที่วุ่นวายของคินและพี่ท็อปนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ! - เกียร์เปื้อนกาวใจ