แชตลวงโลกของรุ่นพี่จอมมึน

“ถ้าพี่ส่งสติกเกอร์รูปหัวใจมาอีกอันเดียว... ฉันจะเอาชีทสรุปแคลคูลัสไปเผาทิ้งหน้าคณะวิศวะให้ดูจริงๆ ด้วยนะคะ!” นิ้วมือเรียวบางที่กำลังรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์มือถือในกลุ่มแชตกลุ่มย่อยแทบจะพลิกคว่ำ คินพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนแทบจะทะลุเพดานห้องสมุดคณะบริหารธุรกิจ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องเขมร็งไปยังหน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่สว่างวาบขึ้นมาติดต่อกันสามรอบติด เสียงแจ้งเตือน *ปิ้ง! ปิ้ง! ปิ้ง!* ที่ดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้องเงียบสงบทำเอาโต๊ะอ่านหนังสือรอบข้างหันมามองเป็นตาเดียว แต่คินไม่สนใจอะไรทั้งนั้นในวินาทีนี้ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอกเมื่อนึกถึงประโยคคำถามทิ้งท้ายจากบทสนทนาก่อนหน้าเมื่อคืนนี้—*“ส่งหัวใจให้แบบนี้... แสดงว่าตกลงคบกับพี่แล้วใช่ไหมครับ... คุณแฟน?”* ให้ตายเถอะ! นั่นมันมุกเสี่ยวระดับตำนานที่แม้แต่เด็กอนุบาลยังไม่เล่นเลยมั้งคะ! แล้วทำไมคนตัวเล็กอย่างเขาถึงต้องมานั่งหน้าแดงหูร้อนกับอีแค่ข้อความหยอกล้อไร้สาระแบบนั้นด้วยเล่า “แหมๆๆ คุณชายคินคะ หน้าแดงเป็นตูดลิงขนาดนั้น... ถ้าไม่บอก นึกว่าแอบไปกินพริกมาสักสิบเม็ดนะคะเนี่ย” เสียงกระซิบกระซาบพร้อมกับแรงสะกิดที่หัวไหล่ดังขึ้น ปาล์ม เพื่อนสนิทตัวดีประจำแก๊งโผล่หน้าเข้ามาใกล้จนแทบจะสิงร่าง พร้อมกับชะโงกคอทำตาโตมองหน้าจอโทรศัพท์ของคิน “อุ๊ย! พี่ท็อปคนหล่อขาโหดแห่งภาคเครื่องกลทักมาอีกแล้วเหรอคะเนี่ย ทำไมขยันส่งจัง พ่อคูณณณ... ขยันจีบหรือขยันทำมาหากินคะเนี่ย หยอดเช้าหยอดเย็นไม่เว้นวันหยุดราชการเลยทีเดียว” “ปาล์ม! แกเงียบไปเลยนะ!” คินรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะทันที ใบหน้าหวานงอหงิกจนแก้มป่องด้วยความขัดแย้งในใจ “ฉันไม่ได้หน้าแดงเพราะเขาสักหน่อย! ห้องสมุดนี่ฮีตเตอร์มันเสียต่างหากล่ะ ร้อนจะตายอยู่แล้วเนี่ย!” “ค่ะ! ร้อนเนอะ แอร์ตั้งยี่สิบห้าองศาแต่เหงื่อแตกพลั่ก เชิญโกหกตัวเองต่อไปตามสบายเลยค่ะเพื่อนรัก” ปาล์มหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ยื่นมือเรียวยาวไปหยิบแก้วชานมไข่มุกมาดูดปรื๊ดใหญ่ก่อนจะเอ่ยแซวต่อ “แต่ก็นะ... ระวังเถอะค่ะ ปากแข็งมากๆ ระวังจะโดนหมาคาบไปกินไม่รู้ตัวนะยะ พี่เขาออกจะฮอตปรอทแตกขนาดนั้น ขนาดดาวคณะสวยๆ อย่างยัยมินยังต้องเดินมาวนเวียนแถวตึกเราเพื่อสืบข่าวเลย แกนี่มันบุญพาส่งหรือเวรกรรมตามทันกันแน่เนี่ยคินจ๋า” พอนึกถึงชื่อของมินขึ้นมา คินก็เผลอขมวดคิ้วมุ่นโดยอัตโนมัติ ถึงแม้เขาจะไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นเท่าไหร่ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการที่มีผู้หญิงสวยเพอร์เฟกต์ระดับดาวคณะมาคอยตามจิกตามมองด้วยสายตาแปลกๆ มันทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจชอบกล... และไอ้ความหงุดหงิดนี้เองที่ทำให้คินเผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพลิกกลับด้าน แล้วกดปลดล็อกหน้าจอด้วยความหงุดหงิดปนหมั่นไส้ ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปหาคนที่ก่อกวนความสงบสุขในชีวิตเขาตั้งแต่ลืมตาตื่น *(แชตส่วนตัวระหว่าง คิน กับ พี่ท็อป)* **คินเองค่ะ (ปี 1 บริหาร):** นี่พี่ท็อป! เลิกส่งอะไรไร้สาระมาได้แล้วนะครับ! ผมบอกร้อยรอบแล้วว่าผมไม่ได้ตกลงอะไรทั้งนั้น แล้วก็เลิกส่งรูปหัวใจมาสักที มือว่างมากหรือไงถึงได้ว่างมาป่วนชาวบ้านเขาน่ะ! ไปทำการบ้านส่งอาจารย์โน่นไป๊! นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ส่งข้อความออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความสะใจ คิดว่าอีกฝ่ายคงจะสำนึกได้และเงียบหายไปบ้าง... แต่ทว่า! ผ่านไปไม่ถึงสามวินาทีด้วยซ้ำ หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความตอบกลับที่ทำเอาคินแทบสำลักน้ำลายตัวเอง **พี่ท็อปสุดหล่อ (ปี 3 วิศวะ):** อ้าว... น้องคินครับ มือไวใจเร็วจังน้าาา ส่งมาซะยาวเหยียดแบบนี้ แสดงว่าคิดถึงพี่อยู่ใช่ไหมล่ะครับเนี่ย หื้มมม? 🤭 **คินเองค่ะ (ปี 1 บริหาร):** ใครคิดถึงพี่กัน! อย่ามามโนนะ! แล้วนี่ทักมาทำไมเนี่ย ผมกำลังจะอ่านหนังสือสอบ อย่ามากวนประสาทได้ไหมครับ! **พี่ท็อปสุดหล่อ (ปี 3 วิศวะ):** ก็เปล่ากวนนี่ครับ... แค่จะทักมาถามเรื่องงานสำคัญจริงๆ นะเนี่ย เชื่อใจพี่หน่อยสิครับเด็กดี คินชะงักไปนิดเมื่อเห็นคำว่า 'งานสำคัญ' ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความไม่ไว้ใจ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น งานอะไรของวิศวะที่ต้องมาถามเด็กบริหารปีหนึ่งอย่างเขาฟะ? หรือว่า... **คินเองค่ะ (ปี 1 บริหาร):** งานอะไรอีกล่ะครับ? อย่าบอกนะว่าให้ผมไปช่วยวาดรูปออกแบบตึกคณะให้อีก? บอกไว้ก่อนเลยนะว่าวิชาดรอว์Mของผมเกือบตก! ให้ไปช่วยมีหวังตึกถล่มทับหัวคนตายพอดี! **พี่ท็อปสุดหล่อ (ปี 3 วิศวะ):** ไม่ใช่เรื่องตึกถล่มหรอกครับ... เรื่องหัวใจต่างหากล่ะที่กำลังจะถล่ม เพราะน้องคินใจร้ายกับพี่เกินไปแล้ว 🥺 *(สติกเกอร์หมาน้อยทำหน้าตาออดอعนน้ำตาคลอเบ้า)* “กรี๊ดดดดด! ปาล์ม! แกดูนี่ดิ! ดูมันพิมพ์สิ!” คินเผลอโพล่งเสียงดังลั่นจนบรรณารักษ์สาวใหญ่โต๊ะข้างๆ ต้องส่งสายตาดุส่งมาให้ คินรีบยกมือไหว้ขอโทษขอโพยแทบไม่ทัน ก่อนจะหันมาง้างมือทำท่าจะทุบหัวเพื่อนสนิทที่กำลังหัวเราะคิกคักปิดปากแน่นจนตัวโยก “เบาๆ หน่อยค่ะคุณแม่ขา คนอื่นเขาจะหาว่าพวกเราเป็นบ้ากันหมดแล้ว” ปาล์มกระซิบกระซาบพลันชะโงกหน้ามาส่องหน้าจอ “อุ๊ยตายว้ายป่วง! พี่ท็อปนี่มันเซียนจริงๆ เว้ยแก หยอดคำไหนคมคำนั้น สมเป็นเดือนคณะวิศวะตัวพ่อ! แบบนี้ไม่ใจอ่อนให้มันรู้ไปสิยะ!” “อ่อนอะไรล่ะ! ฉันเกลียดคนกวนประสาทเว้ย!” คินกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ นิ้วเรียวรีบพิมพ์ตอบกลับไปแบบเผด็จการทันที **คินเองค่ะ (ปี 1 บริหาร):** ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญจริงจัง ผมบล็อกจริงๆ ด้วยนะ! นับหนึ่ง... สอง... สาม... **พี่ท็อปสุดหล่อ (ปี 3 วิศวะ):** โอเคๆ ยอมแล้วครับเด็กดื้อ... งั้นเอาเป็นว่า เย็นนี้เลิกเรียนแล้วลงมารอพี่ที่ใต้ตึกคณะบริหารนะครับ พี่มี 'เรื่องด่วน' ที่ต้องเคลียร์กับเราต่อหน้าให้รู้เรื่อง... ถ้าไม่ลงมา พี่จะเดินขึ้นไปอุ้มพาดบ่าลงมาจริงๆ ด้วยนะ หึๆ คินอ่านข้อความนั้นแล้วอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน... หมอนี่มันบ้า! มันกล้าทำจริงแน่ๆ เพราะวีรกรรมหน้ามึนของพี่ท็อปเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยแล้วว่า 'พูดจริงทำจริง และหน้าหนาเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก'! ก่อนที่คินจะได้ทันพิมพ์ข้อความด่ากลับไปเพื่อรักษาฟอร์ม หน้าจอก็ปรากฏข้อความใหม่เด้งขึ้นมาตัดหน้าเสียก่อน พร้อมกับเงาปริศนาที่ทาบทับลงมาตรงโต๊ะอ่านหนังสือของพวกเขา **พี่ท็อปสุดหล่อ (ปี 3 วิศวะ):** ไม่ต้องพิมพ์ตอบแล้วนะครับ... เงยหน้าขึ้นมามองข้างหลังสิครับ... 'คุณแฟน' มายืนรอรับกลับบ้านแล้วนะครับคนเก่ง คินสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่ลอยละล่องมาแตะจมูก พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำและอบอุ่นที่กระซิบอยู่ข้างใบหูซ้ายอย่างแผ่วเบา "อ๊ะ..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีและเต็มไปด้วยรอยยิ้มค่ะ!