รางวัลคือรถสปอร์ตคันจิ๋ว

“รวิศ! คุณไปเอาของเล่นเด็กนี่มาจากไหน!?” มินตราตะโกนลั่นท่ามกลางโชว์รูมรถหรูระดับโลก เสียงของเธอสั่นเครือไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะความ ‘งง’ จนแทบจะพ่นลมออกจากหู รวิศยืนอยู่กลางลานกว้าง มือข้างหนึ่งถือรีโมตคอนโทรล อีกข้างหนึ่งมีรถสปอร์ตสีแดงเพลิงขนาดจิ๋วที่ดูเหมือนรถโมเดลบังคับวิทยุรุ่นเก่าไม่มีผิดเพี้ยน แต่มันดันวิ่งได้ด้วยเครื่องยนต์จริงและมีป้ายทะเบียนที่จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย! “รางวัลจากระบบน่ะครับมินตรา” รวิศตอบหน้าตาย พลางกดปุ่มให้รถจิ๋วหมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะแลนดิ้งลงบนพื้นพรมราคาแพงของโชว์รูมได้อย่างนุ่มนวลจนน่าหมั่นไส้ “มันบอกว่าผมทำภารกิจ ‘กวนประสาทคนรวย’ สำเร็จไปสามระดับ เลยจัดนี่มาให้... เห็นว่ามันคือ ‘เครื่องยนต์เทอร์โบจิ๋วพลังงานสะอาด’ น่ะครับ” พนักงานขายหนุ่มท่าทางอวดดีคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด “นี่คุณ... ที่นี่คือโชว์รูมรถซูเปอร์คาร์นะครับ ไม่ใช่ร้านขายของเล่น ถ้าจะเอาโมเดลมาโชว์รบกวนไปที่อื่นครับ เดี๋ยวลูกค้าท่านอื่นจะเข้าใจผิดว่าร้านเรามีของก๊อปเกรดเอมาวางจำหน่าย” รวิศเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองพนักงานคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า “อ้อเหรอครับ? แล้วถ้าผมบอกว่าไอ้ ‘ของเล่น’ นี่ แรงม้ามากกว่ารถสปอร์ตคันที่วางอยู่ตรงนู้นสองเท่าล่ะครับ คุณจะว่ายังไง?” “ฮ่าๆๆ! ตลกดีนะครับคุณ” พนักงานคนนั้นหัวเราะลั่นจนคนรอบข้างหันมามอง “งั้นผมท้าเลย ถ้ามันวิ่งแซงรถทดสอบคันนี้ได้ภายในรอบสนามหน้าโชว์รูม ผมจะก้มลงกราบเท้าคุณตรงนี้เลย แต่ถ้าแพ้... คุณต้องไสหัวออกไป และห้ามกลับมาที่นี่อีกตลอดชีวิต!” มินตราดึงแขนเสื้อรวิศไว้แน่น “รวิศ... อย่าไปฟังมันเลยครับ เราไปที่อื่นกันเถอะ รถคันแค่นี้มันจะไปสู้เครื่องยนต์ V12 ได้ยังไง” รวิศหันมายิ้มให้คู่หมั้นสาว ดวงตาของเขาเป็นประกายความสนุก “มินตราครับ... จำไว้ว่าในโลกของระบบ ไม่มีอะไรที่สมเหตุสมผล แต่ทุกอย่างมักจะ ‘สะใจ’ เสมอ” รวิศก้าวเข้าไปในรถจิ๋ว (ซึ่งที่นั่งมันขยายตัวออกได้เหมือนมีเวทมนตร์กลายเป็นรถขนาดพอดีตัวเขาอย่างประหลาด) มินตราอ้าปากค้าง พนักงานขายคนนั้นตาถลนออกจากเบ้า รวิศขยับแว่นกันแดดแล้วกดปุ่มสตาร์ท เสียงเครื่องยนต์ไม่ได้คำรามกึกก้อง แต่มันกลับเงียบสนิทจนน่าขนลุก *ปิ๊ง! [ภารกิจลับ: ปั่นหัวไอ้พวกอวดรวยด้วยความเร็วที่เหนือชั้น รางวัล: ตึกแถวสยามสแควร์สามคูหา]* “เริ่มเลยมั้ยครับ?” รวิศถามเสียงเรียบ พนักงานที่ขับรถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานออกไปก่อนด้วยความเร็วสูง รวิศเพียงแค่ขยับนิ้วมือกดปุ่ม ‘เร่งแซงอัจฉริยะ’ รถจิ๋วสีแดงเพลิงของเขาก็กลายเป็นเส้นแสงสีแดงที่พุ่งผ่านหน้าพนักงานคนนั้นไปราวกับว่ารถคันข้างๆ จอดสนิทอยู่กับที่ เสียงลมหวีดหวิวบาดหูจนทุกคนในโชว์รูมต้องยกมือขึ้นปิดหู รวิศวนกลับมาจอดที่เดิมภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที พร้อมกลิ่นยางไหม้ที่อบอวลไปทั่ว “ครบหนึ่งรอบแล้วครับ” รวิศลงมาจากรถ เดินไปหยุดตรงหน้าพนักงานที่กำลังยืนตัวสั่น “เมื่อกี้ว่าอะไรนะ? ก้มกราบเหรอ? ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่รับไหว้คนที่สายตาแย่ขนาดมองไม่เห็นความต่างระหว่าง ‘นวัตกรรม’ กับ ‘ของเล่น’” ความเงียบปกคลุมไปทั่วโชว์รูม พนักงานขายคนนั้นหน้าซีดเผือดเหมือนคนเพิ่งเห็นผี รวิศไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีแม้แต่ชื่อธนาคารออกมาวางบนโต๊ะรับรอง “ผมเปลี่ยนใจแล้ว ไม่ซื้อรถสปอร์ตคันนี้... แต่ผมจะเหมาโชว์รูมนี้ทั้งหมด จ่ายสดไม่ผ่อน ไม่สนส่วนลด แต่ขออย่างเดียว... ไล่พนักงานปากดีคนนี้ออกไปต่อหน้าผม เดี๋ยวนี้” ผู้จัดการโชว์รูมที่เพิ่งวิ่งหน้าตั้งออกมาจากหลังร้านเห็นบัตรเครดิตใบนั้นถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที นี่ไม่ใช่บัตรธรรมดา แต่มันคือบัตรระดับตำนานที่เขามีเพียงรูปถ่ายในคู่มือพนักงานเท่านั้น! “บ... บัญชาครับ! จัดการไล่ออกเดี๋ยวนี้!” ผู้จัดการตะโกนเสียงหลง ทว่าในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของรวิศก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงจากระบบ... แต่เป็นข้อความจากบุคคลที่ไม่คาดฝัน [รวิศ... ฉันอยู่ที่นี่แล้ว หันหลังกลับมาสิ] รวิศชะงัก สายตาที่เคยล้อเล่นเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมทันที เขามินตราค่อยๆ หันหลังกลับไปช้าๆ และพบกับหญิงสาวในชุดดำสนิทสวมหมวกปีกกว้างที่ยืนรออยู่หน้าประตูโชว์รูม ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มที่ทำให้รวิศรู้สึกหนาวสั่นถึงสันหลัง เธอคือคนที่เขาเคยพยายามหนีมาตลอด... คนที่รู้ความลับเรื่อง ‘ระบบ’ ของเขาดีกว่าใคร แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! (ฮาไม่จำกัด)