รติมากลับมาทวงคืน

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงถูกกระแทกลงบนพื้นหินอ่อนเสียงดังสนั่น เศษแก้วกระจายเกลื่อนราวกับหยดน้ำตาที่แตกสลาย รติมายืนหอบหายใจด้วยความโกรธแค้น นัยน์ตาคู่คมที่เคยพยายามปั้นแต่งความอ่อนหวานบัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยไฟริษยา ภาพของอคินที่โอบกอดลินินในงานเลี้ยงการกุศลเมื่อคืนยังคงกรีดแทะหัวใจของเธอไม่หยุดหย่อน "นังลินิน... แกคิดว่ากลับมาคราวนี้พร้อมลูกชายหัวแก้วหัวแหวนแล้วจะชนะฉันอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทาง!" เสียงหวานเจี๊ยบที่เคยใช้หลอกล่อบุรุษ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามต่ำในลำคอด้วยความเคียดแค้น รติมากวาดตามองแผนผังบริษัทอัครเดชโภคินและตารางชีวิตของลินินที่ถูกแปะไว้บนบอร์ดสีขาวในห้องพักส่วนตัว เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือจนเจ็บแปลบ แต่ความเจ็บทางร่างกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่เธอถูกหยามเกียรติและถูกอคินหมางเมิน ในเมื่ออคินเลือกที่จะหันหลังให้กับอดีตและกลับไปซบแทบเท้านانลินิน เธอก็พร้อมที่จะทำลายทุกสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นรักให้ย่อยยับไปกับตา โดยเฉพาะ 'น้องลีโอ' เด็กชายวัยห้าขวบที่เป็นเสมือนโซ่ทองคล้องใจ และเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ครอบครัวนั้นกลับมาสมบูรณ์แบบ แผนการสกปรกถูกร่างขึ้นในหัวสมองอันเจ้าเล่ห์ รติมาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาใครบางคน ปลายสายรับอย่างรวดเร็วราวกับรอคอยคำสั่งอยู่แล้ว "จัดการตามที่ฉันสั่งใช่ไหม... ดีมาก เอาให้มันพังพินาศจนไม่มีที่ยืนในสังคมไฮโซเลยนะ ถ้างานนี้สำเร็จ ฉันจะจ่ายให้ไม่อั้น" รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว ช่างเป็นรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษอย่างแท้จริง ตัดภาพมาที่ฝั่งของลินิน หัวใจดวงน้อยที่เคยบอบช้ำกำลังอบอุ่นขึ้นทีละน้อยจากการดูแลเอาใจใส่ที่อคินพยายามมอบให้ แม้ลึกๆ ในใจเธอยังคงมีกำแพงแห่งความหวาดระแวงหลงเหลืออยู่ แต่แววตาสำนึกผิดและการกระทำที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของอดีตสามี ก็ทำให้เกราะป้องกันนั้นสั่นคลอนลงทุกที "คุณแม่ครับ วันนี้คุณพ่อสัญญาว่าจะพาไปสวนสนุก ลีโอใส่ชุดนี้เท่ไหมครับ" เสียงใสแจ๋วของน้องลีโอดังขึ้น พร้อมกับร่างป้อมๆ ของเด็กชายที่วิ่งเข้ามาหาลินินพร้อมรอยยิ้มกว้าง ลินินย่อตัวลงสวมกอดลูกชายแน่นสูดดมความหอมจากแก้มยุ้ยด้วยความรักล้นปรี่ "เท่ที่สุดเลยค่ะลูกชายของแม่... ไปค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อคงมารอที่รถแล้ว" ขณะที่สองแม่ลูกกำลังก้าวออกจากคฤหาสน์หรู บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน ลินินรู้สึกถึงลางสังหรณ์ประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนหลบอยู่หลังแนวพุ่มไม้ไกลออกไป ใบหน้านั้นไม่ใช่ใครอื่น... รติมา! รติมายืนกอดอกมองภาพความสุขของครอบครัวอัครเดชโภคินด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย รอยยิ้มเย็นเยียบที่ปรากฏบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดทำให้ลินินขนลุกซู่ มือเรียวกำมือของน้องลีโอแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติราวกับต้องการปกป้อง "มีอะไรเหรอครับคุณแม่ ทำไมมือเย็นจัง" เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัยใสซื่อ "ไม่มีอะไรค่ะคนเก่ง... รีบไปหากันเถอะค่ะ" ลินินฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความหวาดกลัวในใจ แม้ปากจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่เตือนเธออย่างรุนแรงว่า พายุร้ายกำลังจะโหมกระหน่ำใส่ครอบครัวของพวกเขาในไม่ช้า และเป้าหมายหลักของมัน... คือดวงใจทั้งดวงของเธอ ทว่า ในขณะที่ลินินกำลังจะก้าวขึ้นรถคันหรู เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอกลับแผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคยปรากฏเด่นหร่า ลินินลังเลชั่วขณะก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหลค่ะ..." "ถ้าไม่อยากให้ลูกชายสุดที่รักของเธอต้องหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเหมือนในอดีต... ก็ก้าวถอยออกไปจากชีวิตของอคินซะ!" เสียงปลายสายดัดแปลงจนแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมกระซิบเข้ามาในสาย ก่อนที่สัญญาณจะตัดไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรถยนต์สีดำสนิทคันหนึ่งที่พุ่งทะยานผ่านหน้าคฤหาสน์ไปด้วยความเร็วสูง ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบและหัวใจของลินินที่หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม— ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ติดตามและลุ้นระทึกไปกับลินินในทุกวินาทีอันตึงเครียดนี้นะคะ — ชฎาพรายไวน์แดงค่ะ